บทที่ 3261: พลังบำเพ็ญเพียรฟื้นคืน

สติของเย่ชิวค่อย ๆ เลือนราง เหลือเพียงความรู้สึกว่าลมหายใจและเรือนร่างของคนสองคนหลอมรวมกันอยู่ในบ่อน้ำพุร้อน กลายเป็นวงจรหมุนเวียนที่สมบูรณ์แบบ

เขาไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่า ผู้หญิงเผ่ามังกรจะดุเดือดได้ขนาดนี้...

ดุเดือดถึงขนาดนี้เชียว!

เขาทนต่อไปไม่ไหวแล้ว

ก่อนจะหมดสติ ในหัวของเย่ชิวมีอยู่เพียงสองความคิด

“จักรพรรดิมังกร ท่านอย่าโกรธผมนะครับ ครั้งนี้ผมไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มจริง ๆ”

“โถ่เวรเอ๊ย ชื่อเสียงทั้งชีวิตของผมพังพินาศหมดแล้ว!”

ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร เย่ชิวได้สติขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ริมบ่อน้ำพุร้อน ผิวหนังทั่วร่างเต็มไปด้วยตราประทับ ราวกับถูกเหยียบย่ำเสร็จแล้วโดนโยนทิ้ง

เย่ชิวหลับตาลงรับรู้ภายในสักพัก ก็พบว่าพลังบำเพ็ญเพียรของเขาไม่ได้ทะลวงขึ้นไปไหน ยังหยุดอยู่ที่ขอบเขตสูงสุดของราชันเซียนผู้ยิ่งใหญ่เหมือนเดิม

“ยัยต้มตุ๋น บ่นอยู่นั่นแหละว่าจะช่วยให้ฉันทะลวงไปถึงขอบเขต quasi-จักรพรรดิ ที่แท้ก็แค่อยากได้ตัวฉัน...ซี้ด!”

เย่ชิวรู้สึกปวดเอวปวดหลังไปหมด ราวกับโดนควักจนกลวงโบ๋

สิ่งที่ทำให้เย่ชิวอัดอั้นที่สุดคือ ยังไม่ทันตั้งตัวก็ถูกลากขึ้นเตียง แถมสุดท้ายตัวเองยังสลบไปอีกต่างหาก

“เป็นผู้ชายแท้ ๆ ดันโดนกดจนสลบ แถมคนที่กดยังเป็นมังกรสาวอีก ผะ...ผมจะมีศักดิ์ศรีเหลืออยู่ตรงไหน…”

เย่ชิวแทบอยากร้องไห้

จากนั้นเขาก็หันมองรอบตัวหนึ่งรอบ ไม่เห็นเงาของอ้าวอวี่เวย ยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดกว่าเดิม

“เชี่ย คิดแต่จะเอาแต่ใจตัวเอง ไม่สนใจฉันเลย ใจคอทำด้วยอะไรเนี่ย”

“ผู้หญิงคนนี้กับจิ้นปิงหยุนมันพวกเดียวกันชัด ๆ เสร็จธุระแล้วก็ทำเป็นไม่รู้จักกัน”

“ฮึ!”

เสียงฮึดฮัดเย็นชาของเย่ชิวดังมาจากในบ่อน้ำพุร้อน เขาลุกขึ้นเปลี่ยนเป็นชุดขาวสะอาดชุดใหม่ แล้วเดินออกไปทางประตูตำหนัก

เอี๊ยด—

ประตูพระราชวังค่อย ๆ ถูกผลักเปิดออก

เย่ชิวพยุงกรอบประตู เดินโงนเงนออกมา

ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกระดาษแผ่นหนึ่ง ริมฝีปากสั่นระริก ดูยังกับคนที่ถูกปีศาจสาวสูบกินพลังชีวิตจนหมดสิ้น

เย่ชิวลูบกำแพงค่อย ๆ เดินไป ในใจบ่นว่า “ผู้หญิงคนนี้ที่ไหนจะมาช่วยให้ฉันทะลวงพลังบำเพ็ญเพียร ชัด ๆ เลยว่าจะเอาชีวิตกัน!”

ทุกย่างก้าวที่เดิน เอวก็ปวดหนึบแทงลึกเข้ากระดูก ทำเอาเขาแสยะปากด้วยความเจ็บทุกครั้ง

สองขานิ่มยวบเหมือนเส้นบะหมี่ จะออกแรงสักนิดก็แทบไม่ไหว

เย่ชิวพยุงเสาเฉลียงหอบหายใจแรง ในใจยังอดขวัญผวาไม่ได้ “พรสวรรค์ของเผ่ามังกรในเรื่องนี้ น่ากลัวชะมัด”

พอดีกับตอนนั้นเอง ก็มีเสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังมาจากด้านหลัง

“ชางเซิง...” อ้าวอวี่เวยวิ่งตามมาด้วยท่าทางกระปรี้กระเปร่า หน้าตาเปล่งปลั่งมีชีวิตชีวาตัดกับเย่ชิวอย่างชัดเจน นางเอ่ยเสียงหวานว่า “ทำไมไม่รอฉันแล้วค่อยออกมาล่ะ”

รอเธอ?

รอให้เธอมาย่ำยีฉันอีกรอบเหรอ?

ไม่มีวันซะหรอก!

อ้าวอวี่เวยเอื้อมมือจะประคองเย่ชิว แต่เขากลับสะดุ้งหลบโดยสัญชาตญาณ

“อย่าแตะต้องผม!” เย่ชิวผงะถอยหลังไปสองก้าว ขาอ่อนยวบ ตุ้บ! เข่าทรุดลงกับพื้น

อ้าวอวี่เวยยกมือปิดปากหัวเราะคิก พลางพูดว่า “เมื่อคืนยังดูเก่งอยู่นี่ ทำไมตอนนี้ถึงได้...”

“พอ ๆ!” เย่ชิวรีบขัดขึ้นมา พยุงเสาอย่างทุลักทุเลลุกขึ้น สีหน้าขื่นขม “ผมยอมแพ้แล้วไม่พอหรือไง”

อ้าวอวี่เวยกระพริบตากลมโตอย่างใสซื่อ “แต่ท่านเย่พูดเองนะ ว่าต้องต่อเนื่องกันเจ็ดวัน...”

“อะไรนะ?” เย่ชิวแทบจะกระโดดขึ้น แต่พอขยับก็สะเทือนเอวจนเจ็บจนน้ำตารื่น “เจ็ดวัน? มีหวังได้ตายจริง ๆ แน่!”

“ไม่ตายหรอกน่า” อ้าวอวี่เวยพูดเสียงอ่อนหวาน มือเรียวแนบลงบนเอวของเย่ชิวเบา ๆ ส่งพลังชี่อุ่นนุ่มสายหนึ่งเข้าร่างเขา “บ่อน้ำพุร้อนโลหิตมังกรช่วยฟื้นฟูพลังชีวิตได้ อีกอย่าง...”

นางโน้มใบหน้ามาใกล้หูเย่ชิว ลมหายใจหอมหวานพลิ้วไหว “ฉันฟื้นพลังบำเพ็ญเพียรกลับมาแล้ว คราวหน้าจะอ่อนโยนกว่านี้ก็ได้”