บทที่ 339 เร่งแต่งงาน

ในห้อง เสียงที่ไพเราะของหลินจิงจื้อดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า เธอเป็นเหมือนเรือใบลำเล็กในมหาสมุทร ที่ถูกยื้อยุดอย่างต่อเนื่อง

เวลาผ่านไปนาทีต่อนาที

สามสิบนาที

สี่สิบนาที

ห้าสิบนาที

ในช่วงเวลานี้ หลินจิงจื้อรู้สึกเหมือนเธอหายใจไม่ออกหลายครั้ง

เยี่ยชิวเองก็เหนื่อยมากจนเหงื่อออกทั่วตัว

"พี่หลิน หรือเราจะพักหน่อยดีไหม?" เยี่ยชิวกล่าว

"ไม่ได้ ต้องใช้เวลาสองชั่วโมง" หลินจิงจื้อนำขายาวของเธอโอบรอบเอวของเยี่ยชิว แล้วพูดด้วยท่าทางที่มีเสน่ห์ "ไม่อย่างนั้น ฉันจะไม่ยกโทษให้นาย"

"งั้น...ก็ได้!"

เยี่ยชิวเป็นเหมือนนายพลในสนามรบ ปล่อยคลื่นแห่งความหวาดเสียวครั้งแล้วครั้งเล่า

เวลายังคงผ่านไป

หนึ่งชั่วโมง

หนึ่งชั่วโมงครึ่ง

สองชั่วโมง

สองชั่วโมงสิบห้านาที!

ในที่สุด สัญญาณแห่งความหวาดเสียวสิ้นสุดลง

ทั้งสองหายใจหอบด้วยความเหนื่อยล้า

หลินจิงจื้อนอนอยู่บนร่างของเยี่ยชิว ผมของเธอยุ่งเหยิง สีหน้าแดงก่ำจากความสุขยังคงแสดงอยู่บนใบหน้าของเธอ และเธอพูดอย่างอ่อนโยน "ที่รัก นายไม่ใช่เล่นเลยนะ"

"พี่หลิน ตอนนี้พี่จะยกโทษให้ผมได้รึยัง?" เยี่ยชิวถาม

"ฉันยกโทษให้" หลินจิงจื้อจูบเยี่ยชิว แล้วพูดว่า "ฉันไม่ได้มีความสุขขนาดนี้มานานแล้ว"

"ไม่ต้องกังวล ยังมีเวลาอีกเยอะ ผมทำให้พี่มีความสุขได้ทุกวัน"

"จริงเหรอ?"

เพี๊ยะ!

เยี่ยชิวตบก้อนน้ำผึ้งบริเวณส่วนล่างสะโพกของหลินจิงจื้อ แล้วพูดว่า "จริงสิ พี่ต้องเชื่อใจผม"

"ฉันเชื่อ" หลินจิงจื้อถาม "ฉันพูดต่อหน้าฉินหว่าน ว่าฉันเป็นแฟนของนาย แล้วฉันก็ไล่เธอออกไปด้วยความโกรธ นายไม่พอใจใช่ไหม?"

"ผมไม่ได้ไม่พอใจนี่" เยี่ยชิวกล่าว "ผมแค่กลัวว่าพี่หว่านจะรับไม่ได้เพราะมันกะทันหัน เพราะว่า ผมไม่ได้บอกสถานการณ์ในปัจจุบันของผมให้เธอรับรู้"

"เหตุผลที่ฉันพูดแบบนั้น ก็เพราะว่าบางสิ่งไม่สามารถปิดบังได้ เธอจะรู้เกี่ยวกับการมีอยู่ของฉันไม่ช้าก็เร็ว ยังไงซะรู้ตั้งแต่เนิ่น ๆ ก็ดีกว่ารู้ทีหลัง" หลินจิงจื้อกล่าวว่า "ถ้าเธอชอบนายจริง ๆ และเต็มใจที่จะอยู่กับนาย นายกลับไปขอโทษเธอ บางทีเธออาจจะยกโทษให้นายก็ได้"

"ฉันเคยบอกนายไปแล้วว่า ฉันไม่ได้เต็มใจอยากให้นายมีผู้หญิงคนอื่น แต่ว่า ตำแหน่งที่ใหญ่ที่สุดในบ้านมันจะต้องเป็นของฉันตลอดไป ใครก็แย่งไปไม่ได้ทั้งนั้น"

หลินจิงจื้อพูดอย่างมีน้ำใจ "ไว้เดี๋ยวเรามาหาโอกาสที่เหมาะสมทีหลัง แล้วอธิบายให้ฉินหว่านฟัง เธอค่อนข้างสวยนะ และฉันชอบเธอมาก"

"อื้ม" เยี่ยชิวเอ่ยเสียงอืมตอบรับ

"พักเป็นยังไงบ้างแล้ว?" หลินจิงจื้อถามอีกครั้ง

"ก็โอเคแล้วล่ะ" เยี่ยชิวกล่าว

"ถ้าอย่างนั้น..." หลินจิงจื้อกะพริบตาส่งไปให้เขา "อีกสักรอบไหม?"

เยี่ยชิวตกใจ "ไม่หรอกใช่ไหม? ผมโยกมานานขนาดนั้นแล้ว พี่ยังไม่สาแก่ใจเหรอ?"

"นายต้องรู้ว่าผู้หญิงไม่มีทางรู้จักพอหรอกนะ" หลินจิงจื้อเหลือบมองเยี่ยชิวแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "นายหมดอารมณ์แล้วเหรอ?"

"ผม ผมแค่เหนื่อยนิดหน่อย" เยี่ยชิวพูดด้วยความรู้สึกผิด ในที่สุดเขาก็เข้าใจประโยคนั้นที่ว่า มีเพียงวัวที่หมดแรงเท่นั้น แต่ทุ่งนาไม่มีทางเสียหาย

"ไม่เป็นไร ฉันจะช่วยเพิ่มอารมณ์ให้นายเอง"

หลังจากที่หลินจิงจื้อพูดจบ เธอก็พลิกตัว แล้วคุกเข่าลง งอเอวเรียวยาวขึ้นและยกบั้นท้ายสองก้อนขึ้นสูง จากนั้นเธอก็มองกลับไปที่เยี่ยชิว และพูดด้วยสายตาที่มีเสน่ห์ "ที่รัก ฉันรอนายนานแล้วนะ นายยังจะไม่มาเหรอ?"

หลังจากพูดอย่างนั้น เธอก็กะพริบตาด้วยสายตาที่ปรารถนาและคาดหวัง

เยี่ยชิวทนไม่ไหวอีกต่อไป เขารู้สึกได้ทันที และน้องชายของเขาก็ตั้งขึ้นโดยตรง

เข้าประตูหลัง!

ภายในห้อง มีเสียงที่ทำให้ผู้คนหน้าแดงก่ำอีกครั้ง

เช่นเดียวกับนักรบคนหนึ่ง เยี่ยชิวทำท่าทีถือหอก และโบกสะบัดเข้าโจมตี

...

ในห้องนั่งเล่น