บทที่ 340 ไม่ต้องทำอะไร รอมันตายก็พอ

เฉียนจิ้งหลานพูดไม่ออกชั่วขณะ

เจ็ดคน?

จะมีลูกเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?

เยี่ยชิวเองก็ตกตะลึงเช่นกัน

พี่หลินอยากทำอะไร ถึงจะมีลูกออกมาเป็นพวงขนาดนั้น?

หลินจิงจื้อกล่าวว่า "เยี่ยชิวและหนูได้พูดคุยกันแล้ว นับจากนี้ไป ชื่อเล่นของลูกของเรา จะถูกตั้งชื่อตามวันในสัปดาห์ ชื่อแรกจะเรียกว่าวันจันทร์ ชื่อที่สองจะเรียกว่าวันอังคาร และอื่น ๆ และชื่อที่เจ็ดจะเรียกว่าวันอาทิตย์ คุณป้าคิดว่าไงคะ"

"นี่มัน... มากไปหน่อย" เฉียนจิ้งหลานกล่าวว่า "หนูหลิน ชิวเอ๋อร์ อาชีพของพวกหนูกำลังพัฒนาไปมากแล้ว พวกควรทำงานหนักขึ้น และมุ่งมั่นที่จะก้าวไปสู่ระดับที่สูงขึ้น สำหรับการมีลูก ก็คิดว่า ค่อยคิดอีกทีก็ได้นะ"

แม้ว่าเฉียนจิ้งหลานจะชอบเด็ก แต่เมื่อเธอคิดถึงเด็กเจ็ดคน เธอก็เวียนหัวแล้ว

แบบนี้ใครจะเลี้ยงไหว!

อย่างไรก็ตามเฉียนจิ้งหลานพอใจกับหลินจิงจื้อเป็นอย่างมาก

"ค่ะ เราสองคนจะฟังคุณป้า" หลินจิงจื้อพูดด้วยรอยยิ้ม "คุณป้าคะ ต่อไปนี้อย่าเรียกหนูว่าหนูหลินนะ เรียกหนูว่าจิงจื้อก็พอค่ะ"

เฉียนจิ้งหลานเห็นด้วยทันที และพูดว่า "จิงจื้อ ดื่มซุปสิ"

ขณะรับประทานอาหาร

ทันใดนั้นเฉียนจิ้งหลานก็ถาม "ชิวเอ๋อร์ ฉันได้ยินมาว่านายทำให้ผู้อำนวยการโรงพยาบาลของนายขุ่นเคืองเหรอ?"

"แม่รู้ได้ไง?" เยี่ยชิวถามด้วยความประหลาดใจบนใบหน้าของเขา

เฉียนจิ้งหลานกล่าวว่า "เมื่อเช้านี้ฉันไปโรงพยาบาลของนายเพื่อซื้อยาแก้หวัด ฉันเห็นพยาบาลสาวบางคนพึมพำด้วยกัน ฉันได้ยินพวกเขาพูดว่า นายตบผู้อำนวยการคนใหม่ นี่มันเรื่องอะไรกัน?"

"อืม ผมตบไอ้สารเลวนั่นไปหนึ่งที" เยี่ยชิวเล่าเรื่องราวของหลิวเฉาสั้น ๆ

หลังจากฟังแล้ว เฉียนจิ้งหลานก็ถอนหายใจ และพูดว่า "ฉินหว่านเป็นคนที่น่าสงสารจริงๆ"

"เธอมีชีวิตที่ยากลำบากในช่วงครึ่งแรกของชีวิต แต่เธอจะมีความสุขมากในช่วงครึ่งหลังของชีวิตใช่ไหม เยี่ยชิว?" หลินจิงจื้อมองไปที่เยี่ยชิวด้วยรอยยิ้มแล้วถาม

เยี่ยชิวจะไม่เข้าใจความหมายของคำพูดเธอได้ยังไง ดังนั้นเขาจึงต้องกัดฟัน แล้วพูดว่า "พี่หลินพูดถูก"

เฉียนจิ้งหลานไม่รู้ว่าเยี่ยชิวและฉินหว่านกำลังมีความสัมพันธ์กัน ดังนั้นเธอจึงพูดว่า "ชิวเอ๋อร์ หากนายมีโอกาสในอนาคต ดูแลฉินหว่านให้มากขึ้น ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเธอเลยที่จะเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว"

"ไม่ต้องห่วงค่ะคุณป้า เยี่ยชิวจะทำได้ดีในเรื่องนี้" หลินจิงจื้อเกือบจะบอก เฉียนจิ้งหลานว่า ลูกชายของคุณกำลังจะดูแลฉินหว่านไปจนถึงเตียงนอนแล้ว

เฉียนจิ้งหลานยิ้ม และพูดว่า "ชิวเอ๋อร์เป็นคนรู้ภาษามาตั้งแต่เด็ก เขารู้วิธีดูแลคนอื่น จิงจื้อถ้าได้อยู่กับเขา เขาจะดูแลหนูอย่างดีแน่นอน"

ไม่เพียงแต่ดูแลคุณเป็นอย่างดี แต่ยังดูแลได้หวาดเสียวมากโอเคไหม?

เยี่ยชิวจับเอวของเขา และรู้สึกเจ็บเล็กน้อย

"มา ๆ ๆ กินข้าว ๆ"

...

ในเวลาเดียวกัน

เจียงโจว KTV ณ จินซา

ในห้องส่วนตัว

หลิวเฉาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว และนาฬิกาเรือนทองเรือนใหญ่ เขาอุ้มหญิงสาวที่อายุอาจเป็นลูกสาวของเขาไว้ในอ้อมแขน และเขาก็ใช้มือบีบอย่างแรงบนร่างของหญิงสาวคนนั้น

"สบายไหม?" หลิวเฉาถามด้วยรอยยิ้ม

"ค่ะ" หญิงสาวขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวด แต่เธอไม่กล้าทำให้หลิวเฉาขุ่นเคือง

ท้ายที่สุดแล้ว ส่วนใหญ่คนที่ทำงานในสาขานี้ มีสภาพครอบครัวที่ยากจนและคุณวุฒิการศึกษาต่ำ พวกเธอจะสามารถสร้างรายได้เพียงบางส่วนจากรูปลักษณ์ภายนอก ไม่อย่างนั้น ใครกันที่จะอยากทำงานประเภทนี้

"เธอชอบพี่ชายไหม?" หลิวเฉาถามอีกครั้ง

"ชอบค่ะ" หญิงสาวพูดอย่างไม่สบอารมณ์ เธอเคยเห็นชายวัยกลางคนอ้วนท้วนอย่างหลิวเฉามากแล้ว และเธอต้องปฏิบัติตามคำพูดของพวกเขา เพื่อที่จะทำให้พวกเขามีความสุข

แน่นอนว่าหลิวเฉาหัวเราะออกมาเสียงดัง หลังจากได้ยินคำพูดของผู้หญิงคนนั้น และลูบไล้เธออีกเล็กน้อย แล้วพูดว่า "เธอช่างเป็นสาวน้อยที่น่ารักจริง ๆ"

ผู้หญิงคนนั้นเจ็บปวดมากจนทนไม่ไหว แล้วพูดว่า "พี่หลิว ร้องเพลงเธอ ไม่ต้องจับแล้ว"

"เธอไม่ได้บอกว่ามันสบายเหรอ? ทำไมเธอไม่ให้ฉันจับต่อล่ะ? หรือเมื่อกี้เธอโกหกฉัน?" หลิวเฉาเปลี่ยนสีหน้าในทันใด และสีหน้าของเขาไม่พอใจเล็กน้อย

"พี่หลิว คุณเข้าใจผิดแล้ว ฉันแค่รู้สึกอึดอัดนิดหน่อย"