บทที่ 341 ออกไปจากโรงพยาบาลเจียงโจวซะ

เช้าวันรุ่งขึ้น

เยี่ยชิวไปทำงานในโรงพยาบาล

ทันทีที่เดินเข้าไปในล็อบบี้ของโรงพยาบาลก็รู้สึกว่าบรรยากาศแปลกไปเล็กน้อย มีเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์กลุ่มหนึ่งเห็นเขา จึงหลีกตัวออกห่าง โดยไม่ทักทายเขา ราวกับว่าพวกเขากำลังเห็นเทพเจ้าแห่งโรคระบาด

เยี่ยชิวเข้าใจว่า นี่คือเหตุผลที่เขาทำร้ายหลิวเฉา

ในสถานที่เช่นหน่วยงาน เมื่อคุณทำให้ผู้นำขุ่นเคือง เพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ จะรักษาระยะห่างจากคุณอย่างมีสติ เพื่อหลีกเลี่ยงการก่อให้เกิดอันตรายแก่ตนเอง

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ไป๋ปิงจากไปแล้ว และไม่มีใครปกป้องเยี่ยชิวได้อีก พวกเขายิ่งไม่อยากจะสนใจเยี่ยชิวเช่นกัน

เยี่ยชิวไม่สนใจ ท้ายที่สุดแล้วเขามีประสบการณ์มากมาย และมองข้ามหลายสิ่งหลายอย่างไปแล้ว

"ผู้อำนวยการเยี่ย คุณไม่ได้ไปที่หมู่บ้านโม่กั้นเหรอ? ทำไมคุณกลับมาเร็วจังเลยล่ะ?"

พยาบาลสาวที่โต๊ะการแพทย์เห็นเยี่ยชิว จึงถามอย่างสงสัย

"เรื่องที่นั่นได้รับการแก้ไขแล้ว ผมเลยกลับมา" เยี่ยชิวพูดด้วยรอยยิ้ม

นางพยาบาลสาวอีกคนถามว่า "ฉันได้ยินมาว่ามีโรคติดต่อเกิดขึ้นที่หมู่บ้านโม่กั้นจริงเหรอคะ?"

"ไม่จริงหรอก" เยี่ยชิวพูด "ถ้าเป็นโรคติดต่อ ผมจะกลับมาได้เร็วขนาดนี้เหรอ?"

"แล้วเกิดอะไรขึ้นในหมู่บ้านโม่กั้นเหรอคะ? ฉันได้ยินมาว่ามีคนตายไปเยอะเลย"

พยาบาลสาวหลายคนมองดูเยี่ยชิวอย่างสงสัย

"พวกคุณสามารถติดตามข่าวเกี่ยวกับหมู่บ้านโม่กั้นได้ จะมีรายงานข่าวเร็ว ๆ นี้"

ชาวบ้านจำนวนมากเสียชีวิตในหมู่บ้านโม่กั้น และผู้คนจำนวนมากให้ความสนใจ ดังนั้น หน่วยงานที่เกี่ยวข้องจะออกข่าวอย่างเป็นทางการ เพื่อแจ้งให้ทราบ ซึ่งถือได้ว่าเป็นการชี้แจงต่อสาธารณชน

แน่นอน เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดความตื่นตระหนก ตัวตนของปีศาจเซียงซีและผู้ไล่ผีจะไม่ปรากฏในข่าวอย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้นผู้คนจะตื่นตระหนกมากยิ่งขึ้น

"ผู้อำนวยการเยี่ย คุณกินข้าวเช้ารึยังคะ? ฉันมีแป้งทอดที่นี่ คุณอยากกินไหม?" นางพยาบาลสาวถามด้วยใบหน้าแดงก่ำ

พยาบาลอีกคนตามมา และพูดว่า "ฉันมีนมกล่องด้วย ผู้อำนวยการเยี่ยคุณอยากจะดื่มมันไหม?"

"ฉันเองก็บิสกิต ผู้อำนวยการเยี่ยรับไปสิคะ"

เยี่ยชิวถอนหายใจ เขาทำอะไรไม่ได้เลย เขาหล่อมาก แต่เขาต้องอยากทำให้สาว ๆ เหล่านี้พอใจ!

"ขอบคุนะ ผมกินข้าวเช้าแล้ว" เยี่ยชิวพูดต่อ "พวกคุณไม่กลัวที่จะคุยกับผมเหรอ ผมทำให้ผู้อำนวยการหลิวไม่พอใจ แล้วถ้ามีคนเอาไปฟ้องผู้อำนวยการหลิว พวกคุณอาจถูกไล่ออกนะ"

"กลัวอะไรกัน เราไม่ได้ทำเรื่องอะไรที่ผิดนี่ ถ้าถูกไล่ออก ก็ถูกไล่ออกสิ"

"ฉันไม่อยากทำงานแล้ว ถ้าถูกไล่ออก ฉันจะหางานใหม่"

"ใช่ หางานอื่นดีกว่า งานนี้เหนื่อยจะตาย นี่ขนาดยังไม่ใช่งานประจำด้วยซ้ำ"

ในโรงพยาบาลระดับเล่นแบบนี้ พยาบาลที่แผนกแนะแนวการแพทย์โดยทั่วไป ไม่มีสถานประกอบการที่เป็นทางการ พูดตรง ๆ ก็คือ พวกเขาล้วนเป็นลูกจ้างชั่วคราว โดยมีรายได้เดือนละสองถึงสามพันหยวน งานเยอะรายได้น้อย

"ผู้อำนวยการเย่ ภาควิชาการแพทย์แผนจีนของคุณยังขาดแคลนคนอยู่หรือเปล่า? แล้วคุณล่ะ จะย้ายพวกเราทั้งหมดไปที่ภาควิชาการแพทย์แผนจีนบ้างไหม?"

ทันทีที่นางพยาบาลสาวพูดเช่นนี้ พยาบาลอีกหลายคนก็เห็นด้วย

"นั่นสิ ผู้อำนวยการเยี่ย คุณสามารถย้ายเราไปที่แผนกการแพทย์แผนจีนได้นะคะ"

"ตราบใดที่คุณต้องการตัวเรา เราจะไป"

เมื่อเยี่ยชิวได้ยินสิ่งนี้ เขาก็ตระหนักว่า มันเป็นวิธีแก้ปัญหาจริง ๆ

ปัจจุบันภาควิชาแพทย์แผนจีนขาดแคลนกำลังคน และต้องการคนเก่งอย่างเร่งด่วน พยาบาลสาวกลุ่มนี้มีคุณภาพวิชาชีพเป็นเลิศ และทำงานในโรงพยาบาลมายาวนาน พวกเธอคุ้นเคยกับงานดี และแน่นอน พวกเธอเก่งกว่าพยาบาลที่ได้รับคัดเลือกมาใหม่

"นี่เป็นข้อเสนอที่ดี แล้วผมจะไว้พิจารณา" เยี่ยชิวพยักหน้า

พยาบาลตัวน้อยเหล่านี้พูดอย่างไม่เป็นทางการ แต่พวกเธอไม่ได้คาดหวังว่าเยี่ยชิวจะจริงจังกับเรื่องนี้ และพวกเธอก็มีความสุขทันที

"ผู้อำนวยการเยี่ย คุณอยากย้ายเราไปที่ภาควิชาการแพทย์แผนจีนจริง ๆ เหรอ?"

เยี่ยชิวตอบว่า "ผมกำลังวางแผนในตอนนี้ แต่ผมต้องรอจนกว่าฉันจะแก้ไขปัญหาได้"

พวกเขารู้โดยธรรมชาติว่า ปัญหาที่เยี่ยชิวพูดถึง คือการืี่เขาทำให้หลิวเฉาขุ่นเคือง

"ผู้อำนวยการเยี่ย ฉันเชื่อว่าปัญหานี้จะจบลงในไม่ช้า"

"ผู้อำนวยการเยี่ย คุณเก่งอยู่แล้ว"