บทที่ 342 ยื่นคำขาด

"ฉันแนะนำให้นายออกจากโรงพยาบาลเจียงโจวโดยเร็วที่สุด ไม่อย่างนั้นชื่อเสียงของนายจะถูกทำลาย"

ทันทีที่เยี่ยชิวพูดเช่นนี้ ทุกคนก็ตกตะลึง

พยาบาลสาวหลายคนมองเยี่ยชิวอย่างมึนงง เพราะคิดว่าตัวเองได้ยินผิด

"ผู้ ผู้อำนวยการเยี่ยพูดอะไรน่ะ?"

"เขาไล่ผู้อำนวยการหลิวออกจากโรงพยาบาล"

"โอ้พระเจ้า ผู้อำนวยการเยี่ยกล้าพูดแบบนี้เหรอ? เขากล้ามากนะ!"

"ฉันกลับคิดว่าผู้อำนวยการเยี่ยเด็ดขาดมาก คงจะดีมากถ้าผู้อำนวยการเยี่ยเป็นแฟนของฉัน"

"นั่นสิ ถ้ามีแฟนแบบนี้ คงจะรู้สึกปลอดภัยมาก"

พยาบาลสาวหลายคนเป็นพวกบ้าผู้ชาย พวกเธอมองดูเยี่ยชิว ด้วยสายตาที่เป็นประกายกันถ้วนหน้า

สำหรับหลิวเฉา พวกเธอเพิกเฉยต่อเขามาก

ใบหน้าของหลิวเฉาขุ่นเคือง ดวงตาของเขาจ้องมองไปที่เยี่ยชิวราวกับมีด และเขาพูดว่า "นายพูดอะไร? นายพูดอีกทีสิถ้ากล้าพอ"

"ฉันบอกให้คุณออกจากโรงพยาบาลเจียงโจวโดยเร็วที่สุด ระวังชื่อเสียงของนายจะถูกทำลาย" เยี่ยชิวกล่าว

หลิวเฉาหัวเราะด้วยความโกรธ ชี้ไปที่เยี่ยชิวแล้วพูดว่า "ไล่ฉันออกจากโรงพยาบาลเจียงโจว? นายคิดว่านายเป็นใคร! นายคิดว่าโรงพยาบาลเจียงโจวเปิดโดยนายเหรอ? หรือว่า นายคิดว่ากระทรวงสาธารณสุขเป็นบ้านของนาย?"

"นี่คือคำแนะนำของฉันที่มีต่อนาย มันแล้วแต่ว่านายจะฟังมันไหม แต่ฉันเตือนนายแล้ว ถ้านายไม่ออกไป นายอาจเสียใจในภายหลัง" คำพูดของเยี่ยชิวเต็มไปด้วยคำข่มขู่

"นายเชื่อไหมว่าฉันสามารถไล่นายออกไปได้เลยตอนนี้?"

"ฉันไม่เชื่อ"

"นาย——" หลิวเฉาโกรธมากจนพูดไม่ออก

แม้ว่าตอนนี้เขาจะเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลเจียงโจว และมีอำนาจอันยิ่งใหญ่ แต่เยี่ยชิวก็เป็นผู้อำนวยการภาควิชาการแพทย์แผนจีนเช่นกัน หากเขาต้องการไล่ผู้อำนวยการออก จะต้องหารือและมีการอนุมัติโดยผู้นำในโรงพยาบาลในการประชุมรวม

หลังจากที่หลิวเฉาเข้ารับตำแหน่ง เขาได้ลองทดสอบ และพบว่า ผู้นำในโรงพยาบาลหลายคนไม่ฟังคำสั่งของเขา

กล่าวอีกนัยหนึ่ง การขับไล่เยี่ยชิวผ่านการประชุมรวมนั้น เป็นไปไม่ได้เลย

ดังนั้นหลิวเฉาจึงอดไม่ได้ที่จะสาปแช่งไป๋ปิงในใจ ยัยตัวดี คนไม่อยู่แล้ว แต่ยังจะทิ้งเรื่องไว้ให้ฉันที่นี่ ไม่มันน่ารังเกียจไปหน่อยเหรอ?

"เยี่ยชิว อย่าหยิ่งไปหน่อยเลย ฉันบอกนายแล้วว่าฉันคือผู้อำนวยการ" หลิวเฉาพูดด้วยความโกรธ

"ผู้อำนวยการ?" เยี่ยชิวยิ้มอย่างเหยียดหยาม "นายดูเหมือนผู้อำนวยการเหรอ?"

ฉันดูไม่เหมือนผู้อำนวยการเหรอ?

หลิวเฉากล่าวว่า "ผู้อาวุโสแต่งตั้งให้ฉันเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลเจียงโจว นี่เป็นสัญญาณของความไว้วางใจจากผู้อาวุโสในตัวฉัน นายไล่ให้ฉันออกไป ฉันว่านายไม่ได้ต่อต้านฉันหรอก แต่นายกำลังต่อต้านผู้อาวุโสที่สนับสนุนฉันอยู่ใช่ไหม?"

"ถ้าฉันรู้ว่านายเป็นคนที่เลวขนาดนี้ นายคงจะไม่มีวันได้เป็นผู้อำนวยการในโรงพยาบาลเจียงโจวหรอก" เยี่ยชิวพูดต่อ "ยังไงซะฉันได้เตือนนายแล้ว จะไปไม่ไปก็แล้วแต่นาย"

"ฉันบอกแล้วไง ว่าฉันไม่ไป!" หลิวเฉาตะโกน

"ไม่เห็นโลงศพ ไม่หลั่งน้ำตาจริง ๆ ฉันจะให้เวลานายหนึ่งวัน ถ้าไม่ออกไป ฉันจะทำให้นายออกไปด้วยตัวฉันเอง"

หลังจากที่เยี่ยชิวพูดจบ เขาก็ยกกำปั้นขึ้น

หลิวเฉาตกใจกลัวจากการถูกต่อยไป เขารีบถอยออก และตะโกน "เยี่ยชิว นายจะทำอะไร ฉันขอเตือนนายเลยนะ นี่คือโรงพยาบาล และเป็นสถานที่ที่มีอารยธรรม หากนายกล้าใช้ความรุนแรง ฉันจะแจ้งตำรวจ"

"ขี้ขลาด!"

เยี่ยชิวด่าทอเขา หลังจากนั้นหันหลังกลับ และเดินจากไป

หลิวเฉายืนอยู่ที่นั่น จ้องมองที่แผ่นหลังของเยี่ยชิว เขากัดฟันแน่น และต้องการฉีกเยี่ยชิวออกเป็นชิ้น ๆ

ไอ้เวรนี่ ต่อยฉันอย่างเดียวไม่พอ วันนี้ยังไม่ไล่ฉันออกจากโรงพยาบาลต่อหน้าทุกคนอีก มันกล้ามากจริง ๆ!

หลิวเฉาโกรธมาก

"ได้เยี่ยชิว ในเมื่อนายไม่เห็นฉันในสายตาขนาดนี้ ถ้าฉันไม่จัดการนาย คนอื่นคงจะมองฉันเป็นไอ้อ่อนหัด รอฉันก่อนเถอะ ฉันจะไม่มีวันปล่อยนายไป"

ดวงตาของหลิวเฉาฉายแววเย็นชาจนน่ากลัว เขาเงยหน้าขึ้น และเห็นพยาบาลสาวหลายคนมองมาที่เขา