บทที่ 346 ตามที่คุณต้องการ

“คุณคิดว่าคุณเป็นใคร สมควรที่จะพูดถึงฉัน ”

ทันทีที่เยี่ยชิวพูดแบบนี้ออกไป ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก็ตกตะลึง

ไม่มีใครคาดคิดว่า เยี่ยชิวผู้เป็นรุ่นน้องจะไม่เห็นหัวเซี่ยงเหล่าแบบนี้

"เยี่ยชิว ระวังสิ่งที่คุณพูดหน่อย เซียงเหล่าเป็น..." ใบหน้าของผู้อำนวยการหลี่เปลี่ยนไปอย่างมากและเขากำลังจะตักเตือนเยี่ยชิว อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะพูดจบ หลิวเชา ก็ตบมือลงบนโต๊ะ

“คุณมันแน่นัก รู้ไหมว่าคุณกำลังพูดอยู่กับใคร ไม่รู้ที่ต่ำที่สูง ไม่กลัวจะถูกฟ้าผ่าบ้างเหรอ?”

“ผมด่าใครแล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณ? เขาเป็นปู่หรือพ่อของคุณงั้นเหรอ?”

เยี่ยชิวตอบกลับไปอย่างหยาบคาย

หลิวเชากล่าวว่า: "แม้ว่าเซี่ยงเหล่าจะไม่ใช่พ่อของฉัน แต่เขาก็เป็นครูของฉัน เมื่อเป็นครูแล้ว เขาก็ไม่ต่างอะไรพ่อ"

ชายชราผู้นี้เป็นอาจารย์ของหลิวเฉางั้นเหรอ?

เยี่ยชิวดูถูกเหยียดหยามมากยิ่งขึ้น

หลิวเชาไม่ใช่คนดีอะไร ดังนั้น ชายชราคนนี้ก็ไม่ใช่คนดีอย่างแน่นอน อย่างที่ว่ากัน พวกเขาก็คงเป็นคนประเภทเดียวกัน

เยี่ยชิวยิ้มและพูดว่า: "ที่แท้เขาก็คืออาจารย์ของคุณนี่เอง มีคำโบราณว่าเจ้าวัดไม่ดี หลวงชีสกปรก นี่พวกคุณเป็นแบบนี้รึเปล่า?"

“แก—” หลิวเชาโกรธและตะคอกไปว่า "แม้ว่าถึงจะเซี่ยงเหล่าจะไม่ใช่อาจารย์ของฉัน แกก็ไม่ควรหยาบคายเช่นนี้"

“แกรู้ไหมว่าเซี่ยงเหล่าเป็นใคร?”

"เซี่ยงเหล่า เคยเป็นประธานเก่าของโรงพยาบาลศูนย์กลางเจียงโจวของเรา เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านศัลยกรรมระบบประสาทและมีชื่อเสียงในประเทศของเรา ต่อมาเขาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักสาธารณสุข"

หลิวเชากล่าวว่า: "แม้แต่ผู้อำนวยการหลี่ ก็ไม่กล้าหยาบคายกับเซี่ยงเหล่า แล้วแกกล้าดียังไงถึงไม่เห็นหัวเซี่ยงเหล่าแบบนี้ แกคิดจะทำอะไรกันแน่? อยากจะหาเรื่องรึไง?

เยี่ยชิวหรี่ตา

ตั้งแต่วินาทีที่เขาเดินเข้าไปในห้องส่วนตัว เขารู้ดีว่าตัวตนของเซี่ยงเหล่านั้นไม่ธรรมดา มิฉะนั้น ผู้อำนวยการหลี่คงจะไม่คอยดูแลเขาอย่างดีขนาดนี้ ตอนนี้พอฟังการแนะนำของ หลิวเชาแล้ว ปรากฎว่าชายชราคนนี้มีประวัติที่ไม่ธรรมดา

อย่างไรก็ตาม เยี่ยชิวก็ไม่กลัวอยู่ดี

ไม่ต้องพูดถึงว่าเซี่ยงเหล่าจะเกษียณแล้ว แม้ว่าเขาจะยังอยู่ในตำแหน่ง เยี่ยชิวก็ไม่มีอะไรต้องกลัว

เยี่ยชิวกล่าวว่า: "ผมไม่ใช่คนอารมณ์ดีอยู่แล้ว ในชีวิตนี้ ผมไม่ระรานใคร หากมีใครกล้ามาทำตัวกร่างอยู่แถวนี้ อาศัยที่ตนมีอายุมากและทำเป็นผู้อาวุโส เที่ยวดูถูกคนอื่น ทำตัวเผด็จการบ้าอำนาจ ผมก็ต้องขอโทษด้วย ผมจะบอกเขาเพียงคำเดียวเท่านั้น ไสหัวออกไป”

“แก…แก… ” หลิวเชาโกรธมากจนฟันของเขากระทบกัน

เยี่ยชิวไม่ใช่คนไม่รู้จักมารยาท ในทางกลับกัน บทเรียนแรกสำหรับทุกคนที่เรียนแพทย์แผนจีนคือการเคารพอาจารย์

เหตุผลที่ เยี่ยชิวประพฤติตนหยาบคายในวันนี้ เป็นเพราะเขารู้ว่าคืนนี้เป็นงานเลี้ยงหงเหมิน และหลิวเชาไม่มีเจตนาดีที่จะเชิญเขาไปรับประทานอาหารเย็น

ในเมื่ออีกฝ่ายอยากจะลองดี งั้นทำไมต้องกังวลเรื่องมารยาทอะไรอีกล่ะ?

เยี่ยชิวหันหัวไป และดวงตาของเขาก้มมองใบหน้าของเซี่ยงเหล่า

ในเวลานี้ คนที่โดนเยี่ยชิวจ้องมองนั้น บนใบหน้าแสดงถึงความโกรธเกรี้ยว และดวงตาของเขาต้องการที่จะกลืนเยี่ยชิวยังไงซะอย่างนั้น

เยี่ยชิวไม่สนใจสายตาของเซี่ยงเหล่า และพูดด้วยรอยยิ้ม "เซี่ยงเหล่าคือคุณใช่ไหม?"

“ผมเพิ่งได้ยินหลิวเชาบอกว่าเขาเป็นนักเรียนของคุณ?”