บทที่ 347 บอสใหญ่ผู้อยู่เบื้องหลังปรากฏตัว

อยู่ๆก็มีเสียงเคาะประตู

เซี่ยงเหล่าหยุดการโทรออกและมองไปที่หลิวเชา

เพราะเมื่อตอนเขามา เซี่ยงเหล่าได้ฟังหลิวเชาพูดแล้วว่า หลิวเฉาก็ยังเชิญหัวหน้าใหญ่อีกด้วย

เป็นไปได้ไหมว่าหัวหน้าใหญ่มาที่นี่แล้ว?

“ไปดูสิว่าใคร” หลิวเชาพูดกับเลขาของเขา

“ค่ะ”

เลขาตอบแล้วเดินออกไปอย่างรวดเร็ว สักพักเลขาก็กลับมาบอกว่า "เป็นผู้จัดการโรงแรมค่ะ"

“ผู้จัดการโรงแรม? มาทำไม?” หลิวเชาถาม

เลขายิ้มแล้วพูดว่า: "ผู้จัดการโรงแรมบอกว่าเจ้านายของพวกเขาจะมาดื่มอวยพรทีหลัง"

“เจ้านาย?” หลิวเชาตกตะลึงแล้วถามว่า “คุณแน่ใจนะว่าฟังไม่ผิด เจ้านายของโรงแรมอิมพีเรียลกำลังจะมางานเลี้ยงฉลองพวกเรา?”

“ฉันฟังไม่ผิดค่ะ” เลขาบอก “ผู้จัดการให้เข้ามาถาม แล้วบอกว่าถ้าสะดวก เจ้านายพวกเขาจะมาทีหลัง”

“รีบไปบอกผู้จัดการซะ แล้วบอกว่าทางเราสะดวกทุกเมื่อ”

“ค่ะ”

เมื่อเลขาหันหลังกลับแล้วออกไป หลิวเชาพูดกับเซี่ยงเหล่าว่า "เจ้าของโรงแรมนี้ลึกลับมาก ขนาดวันเปิดกิจการก็ไม่เผยตัวตน ผมได้เค้าว่ากันว่า เจ้าของโรงแรมนี้ไม่ธรรมดา"

เซี่ยงเหล่าพยักหน้าและกล่าวว่า "สามารถเปิดโรงแรมขนาดใหญ่เช่นนี้ในเจียงโจวได้ ซึ่งเป็นสถานที่ที่ที่ดินมีมูลค่ามาก ก็ต้องไม่ธรรมดาอยู่แล้วแหละ"

หลิวเชาพูดว่า: "อาจารย์ เจ้าของโรงแรมนี้ลึกลับมาก แต่เขาอยากจะดื่มอวยพรพวกเรา ผมคิดว่า เขามาที่นี่เพื่อพบคุณ"

“ไม่มีทาง?” เซี่ยงเหล่าพูด “ฉันไม่รู้จักเจ้าของโรงแรมนี้ด้วยซ้ำ แล้วทำไมเขาต้องมาอวยพรฉันด้วย?”

“ลองคิดดูสิ เจ้าของโรงแรมนี้เป็นบุคคลที่ยิ่งใหญ่ และผมเกรงว่าคุณจะเป็นคนเดียวที่นี่ที่มีคุณสมบัติที่จะชวนเขาดื่มอวยพร” หลิวเชากล่าวว่า “คุณเป็นคนที่น่านับถืออย่างสูง ถ้า ไม่ใช่คุณ แล้วเขาจะดื่มอวยพรให้ใคร”

เมื่อเซี่ยงเหล่าได้ยินเช่นนี้ เขาก็ยิ้มและพูดว่า "นั่นดูสมเหตุสมผลดี"

หลิวเขากล่าวต่อว่า "อาจารย์ เจ้าของโรงแรมนี้ไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน เมื่อเขาจะมาขออวยพรทีหลัง ก็กรุณาให้คำดีๆ แก่นักเรียนต่อหน้าเขาด้วย นักเรียนก็อยากผูกมิตรกับเจ้าของโรงแรมด้วย ของโรงแรมแห่งนี้..”

"พูดดี พูดดี" เซี่ยงเหล่าพูดด้วยรอยยิ้ม: "เจ้าเป็นลูกศิษย์ของฉัน ตราบใดที่มีโอกาส ฉันจะให้การสนับสนุนเจ้าเอง"

ตึง!

หลิวเขาก็คุกเข่าลงกับพื้น

เซี่ยงเหล่าดูประหลาดใจและถามว่า "เสี่ยวหลิว นี่เจ้ากำลังจะทำอะไร?"

หลิวเชาพูดทั้งน้ำตา: "ครอบครัวหลี่ของผมทำนามาหลายชั่วอายุคน เมื่อพูดถึงรุ่นของผม ในที่สุดฉันก็หันหลังกลับ ผมโง่และแสดงออกไม่ได้ ไม่กี่ปีนี้ขอขอบคุณคำแนะนำและการสนับสนุนของอาจารย์ รู้จักกตัญญู ต่อพ่อแม่ ต่ออาจารย์ อาจารย์ครับให้ผมคำนับคุณสักสองสามครั้งเถอะ"

ตึงตึงตึง!

หลิวเชาก้มหัวให้เซี่ยงเหล่าอยู่หลายครั้ง

เยี่ยชิวและผู้อำนวยการหลี่มองหน้ากันด้วยความตกใจเมื่อเห็นฉากนี้

ให้ตายเถอะ ผู้ชายคนนี้หน้าด้านเกินแล้วไหม?

เซี่ยงเหล่าขยับตัวยืนขึ้นและก้มลง ช่วยพยุงหลิวเฉาขึ้นมา และพูดอย่างจริงจัง: "เสี่ยวหลิว เจ้าจะเป็นนักเรียนที่ภูมิใจที่สุดของครูเสมอ ไม่ต้องกังวล ตราบใดที่ครูยังหายใจอยู่ เจ้าจะไม่มีใครมาทำให้เจ้าขุ่นเคืองได้อย่างแน่นอน”

หลังจากที่เซี่ยงเหล่าพูดจบ เขาก็หันไปมองที่ผู้อำนวยการหลี่และเยี่ยชิวอย่างเย็นชา

“อาจารย์ ขอบคุณครับ” หลิวเชาเช็ดน้ำตาและช่วยเซี่ยงเหล่านั่งลงบนเก้าอี้

ผ่านไปสักพัก

เลขารีบเข้ามาและพูดอย่างตื่นเต้น: "คณบดีหลิว เจ้าของโรงแรมนี้มาแล้วค่ะ"

“โอ้?” หลิวเชาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว

“เสี่ยวหลิว พยุงฉันหน่อย” เซี่ยงเหล่าพูด “ยังไงซะพวกเขาก็ให้หน้าเราแล้ว เราก็ไม่สามารถละเลยพวกเขาได้ ไปทักทายพวกเขากันเถอะ”

“อาจารย์ช่างรอบคอบมาก”