บทที่ 348 อิษฉาริษยา

หลิวเชาและเซี่ยงเหล่าและดูทำหน้าไม่ถูก

จนกระทั่งตอนนี้ พวกเขาตระหนักได้ว่า หลินจิงจื้อไม่ได้มาที่นี่เพื่อดื่มอวยพรพวกเขา พวกเขานั้นคิดเองเออเองกันเอาเอง

หลิวเชาอยากจะหาที่มุดหน้าหนี ถ้าแค่ตัวเขาเองคงไม่เป็นไร แต่เขาก็ยังดึงเซี่ยงเหล่าไปด้วย

ตอนนี้ เซี่ยงเหล่าอายุก็ 70 ​​กว่าแล้ว เขายืนอยู่ที่ประตูเพื่อจะทักทายและยังยื่นมือไปอย่างนั้นอีก แต่เธอไม่ได้มองเขาด้วยซ้ำ

หน้าแดงปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเหล่าเซียง เขาจ้องมองที่หลิวเชาอย่างเกรี้ยวกราด และพูดด้วยความโกรธว่า: "แกทำให้ฉันอับอาย"

หลิวเชารีบขอโทษและพูดว่า: "อาจารย์ ผมขอโทษ ผม..."

“ฮึ่ม!” ก่อนที่หลิวเชาจะพูดจบ เซี่ยงเหล่าก็ตะคอกและหันกลับไปนั่ง

หลิวเชาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องระบายความโกรธใส่เลขาของเขา

“ดูสิ่งที่เธอทำสิ ไม่เพียงแต่ทำให้ฉันขายหน้าเท่านั้น แต่ยังทำให้อาจารย์ขายหน้าไปด้วยอีกคน มาดูกันว่าฉันจะจัดการกับแกอย่างไรหลังจากมื้อนี้จบลง ไร้ประโยชน์!”

หลังจากที่หลิวเชาพูดจบ เขาก็รีบหันกลับมาและนั่งลงข้างเซี่ยงเหล่า

เยี่ยชิว มองไปที่หลินจิงจื้ออย่างว่างเปล่า และสงสัยว่าหลินจิงจื้อกำลังเล่นอะไรอยู่?

“หมอเยี่ย ฉันมาที่นี่เพื่ออวยพรคุณโดยเฉพาะ คุณคงไม่ปฏิเสธฉันใช่ไหม?” หลินจิงจื้อกล่าวด้วยรอยยิ้ม หลังจากพูดจบ เธอก็ขยิบตาให้เยี่ยชิว

เยี่ยชิวตอบสนองอย่างรวดเร็ว รีบลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า "คุณหลินก็เกรงใจเกินไปแล้ว"

“หมอเยี่ยทั้งเก่งทั้งหล่อขนาดนี้” หลินจิงจื้อก้าวเข้ามาใกล้ๆแล้วพูดอย่างมีเสน่ห์: “หมอเยี่ย จะดื่มแบบนี้มันก็ดูน่าเบื่อเกินไป ทำไมเราไม่ดื่มด้วยวิธีอื่นล่ะ?”

“วิธีไหนล่ะครับ?” เยี่ยชิวถาม

“คล้องแขนดื่มเป็นไง?”

เมื่อได้ยินคำพูดของหลินจิงจื้อ ดวงตาของหลิวเชาก็เบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อบนใบหน้าของเขา

หลินจิงจื้ออยากจะคล้องแขนดื่มกับเยี่ยชิวงั้นเหรอ?

เธอหมายความว่าอะไร?

ชอบเยี่ยชิวแล้วอย่างนั้นเหรอ?

ตาถั่ว!

หลิวเชาโกรธมากจนหันกลับมา และแสดงความขุ่นเคืองและสบถอย่างลับๆ: "ไอ้สารเลว ไม่คิดว่าแกจะได้รับความชื่นชอบจากหลินจิงจื้อได้จริง ๆ แกจะโชคดีขนาดนั้นเลย"

“ได้ ตามที่คุณหลินต้องการ” เยี่ยชิวหยิบแก้วขึ้นมาและดื่มกับหลินจิงจื้อย่างเปิดเผย

ทุกคนที่ได้เห็นฉากนี้ ถึงกับอิจฉาไปตามๆกัน

“หมอเยี่ย หลังจากที่ดื่มเหล้าแก้วนี้แล้ว คุณถือว่าเป็นคนของฉันแล้ว จูบฉันหน่อยสิ” หลินจิงจื้อคล้องคอเยี่ยชิวด้วยมือทั้งสองข้าง และเริ่มจูบใบหน้าของเยี่ยชิว

ดวงตาของหลิวเชาเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความอิจฉา และเขาแอบด่าเยี่ยชิวอยู่ในใจ

ให้ตายเถอะ เยี่ยชิว ไอ้สารเลว ยังได้รับจูบจากหลินจิงจื้อได้ยังไงกัน?

หลินจิงจื้อผู้หญิงคนนี้เช่นกัน เธอจูบผู้ชายแบบสบาย ๆ ช่างไร้ยางอาย

หลิวเฉารู้สึกเจ็บใจไปหมด

หลินจิงจื้อกระซิบข้างหูเยี่ยชิวว่า "คุณแปลกใจไหม?"

“อืม แปลกใจมาก” เยี่ยชิวถาม: “พี่หลิน คุณเปิดโรงแรมนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมผมถึงไม่รู้เรื่องนี้ล่ะ”

“ยังมีอีกหลายเรื่องที่คุณไม่รู้” หลินจิงจื้อกล่าว

“เช่นอะไรอีกล่ะ?”

“เช่น วันนี้ฉันไม่ได้สวมอะไรไว้ข้างในเลย มันเป็นโล่งมาก”

เอ่ออ

“อยากเห็นมั้ย? ถ้าอยากเห็น มาที่ออฟฟิศฉันหลังอาหารเย็น ฉันจะรอคุณ”

หลินจิงจื้อปล่อยเยี่ยชิว แล้วพูดกับผู้อำนวยการหลี่: "ผู้อำนวยการหลี่ ยินดีต้อนรับค่ะ มาอีกบ่อยๆนะคะ"

ผู้อำนวยการหลี่รู้สึกยินดีและรีบหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาแล้วพูดว่า "ขอบคุณคุณหลินสำหรับความมีน้ำใจของคุณ แต่คุณภาพที่นี่สูงเกินไป และผมไม่สามารถจ่ายไหวหรอกครับ!"

“ก็แค่นี้ ถ้าผู้อำนวยการหลี่มาที่นี่เมื่อไหร่ เดี๋ยวฉันจะให้ส่วนลด” หลินจิงจื้อพูดจบแล้วดีดนิ้ว

ทันใดนั้น ผู้หญิงในชุดสูทก็ออกมาจากด้านหลังของเธอ หยิบการ์ดสีทองแวววาวออกมาแล้วมอบให้ผู้อำนวยการหลี่