บทที่ 350 สารภาพโทษหนักก็จะเป็นเบา จะมีโทษหนักหากดื้อรั้น

“โจวไท่หลาย ผู้ยิ่งใหญ่ผู้มากอำนาจ!”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ โจวไท่หลายก็สั่นไปทั้งตัว เพราะเขาคุ้นเคยกับเสียงนี้มาก

เขารีบมองไปทางประตูทันที

เห็นรองนายกเทศมนตรีหวงเดินเข้ามาจากประตู ตามมาด้วยกลุ่มคนจากฝ่ายการปกครองส่วนท้องถิ่น

ก็มีเหงื่อไหลออกมาบนหน้าผากของโจวไท่หลาย

แม้ว่าเขาจะเป็นผู้อำนวยการฝ่ายปกครองส่วนท้องถิ่น แต่ตำแหน่งของเขายังต่ำกว่ารองนายกเทศมนตรีหวงถึง 2 ระดับ แม้ว่าเขาจะได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นรองนายกเทศมนตรี เขาก็เทียบไม่ได้กับรองนายกเทศมนตรีหวงอยู่ดี

ในทางกลับกัน รองนายกเทศมนตรีหวงยังสามารถถอดถอนเขาออกจากตำแหน่งได้ เพียงแค่พูดแค่ประโยคเดียว

“หวง รองนายกเทศมนตรีหวง ทำไมคุณถึงมาที่นี่?”

โจวไท่หลายเดินเข้าไปหารองนายกเทศมนตรีหวงอย่างรวดเร็ว ก้มหัวและโค้งคำนับแล้วถาม

“คุณบอกว่าต้องการไล่ใครออกนะ? ใบรับรองคุณวุฒิทางการแพทย์ของใครที่คุณต้องการเพิกถอนอย่างนั้นเหรอ?” รองนายกเทศมนตรีหวงถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ทันทีที่ โจวไท่หลายเห็นหน้ารองนายกเทศมนตรีหวง เขาก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาตอบอย่างกล้าหาญ: "รองนายกเทศมนตรีหวง คุณเพิ่งได้ยินผิด ผมเกรงว่าน่าจะมีเรื่องเข้าใจผิดที่นี่"

“ได้ยินผิด? คุณหมายถึงว่าฉันหูเพี้ยน?”

ทันทีที่รองนายกเทศมนตรีหวงพูดเช่นนี้ แผ่นหลังของโจวไท่หลายก็เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ

ผู้อำนวยการหลี่ใช้ประโยชน์จากโอกาสนี้และกล่าวว่า "รองนายกเทศมนตรีหวง ตอนนี้หัวหน้าโจวบอกว่าเขาจะไล่เยี่ยชิวออกและเพิกถอนใบรับรองคุณวุฒิทางการแพทย์ของเยี่ยชิวครับ"

“จะบ้ารึไง!” รองนายกเทศมนตรีหวงด่าออกมา: “เยี่ยชิวเป็นแพทย์ที่โดดเด่นในเมืองของเรา คุณจะทำอย่างไรถ้าใบรับรองคุณวุฒิทางการแพทย์ของเขาถูกเพิกถอน?”

โจวไท่หลายเช็ดเหงื่อเย็นออกจากหน้าผากของเขาแล้วพูดว่า: "รองนายกเทศมนตรีหวง อย่าเพิ่งโกรธครับ เรื่องนี้เป็นเรื่องเข้าใจผิด ผมจะอธิบายให้หมอเยี่ยฟังทีหลัง"

โจวไท่หลายคนนี้ เขาตระหนักได้ว่า เยี่ยชิวอาจไม่ธรรมดา ไม่เช่นนั้นรองนายกเทศมนตรีหวงคงจะไม่ปกป้องเยี่ยชิวขนาดนี้

“ฉันเคยเตือนคุณแล้ว เรารับใช้ประชาชน ไม่ว่าจะทำอะไร ก็ต้องนึกถึงประชาชนเข้าไว้”

“ดูสิดู คุณกำลังทำอะไรอยู่?”

“ถ้าคุณต้องการไล่หมอออกตามใจชอบและเพิกถอนใบรับรองคุณวุฒิทางการแพทย์ของแพทย์ที่ยอดเยี่ยมแบบนี้ คุณคิดว่าคุณคือจักรพรรดิแห่งแผ่นดินของเจียงโจวงั้นเหรอ?”

โจวไท่หลายตกใจมากจนร่างกายของเขาอ่อนปวกเปียกไปหมด และเขาพูดอย่างสั่นเทา: "ไม่ใช่แบบนั้นครับ รองนายกเทศมนตรีหวง จะต้องมีความเข้าใจผิดที่นี่แน่นอน ผม ผมผิดไปแล้ว"

“ตั้งแต่นี้ไป คุณถูกพักงานระหว่างสอบสวนคดี”

“อะไรนะ?”

โจวไท่หลายตัวแข็งทื่อและมองไปที่รองนายกเทศมนตรีหวงด้วยความตกใจ

รองนายกเทศมนตรีหวงกล่าวด้วยสีหน้าตรงไปตรงมาว่า "จุดประสงค์ของเราในฐานะเจ้าหน้าที่คือการรับใช้ประชาชน ไม่ใช้อาวุธสาธารณะเพื่อประโยชน์ส่วนตัว และใช้อำนาจปราบปรามผู้อื่น"

โจวไท่หลายพูดอย่างรีบเร่ง: "รองนายกเทศมนตรีหวง ขอโอกาสให้ผมเถอะ ผม..."

“ถ้าฉันไม่มาในวันนี้ คุณจะให้โอกาสหมอเยี่ยด้วยมั้ย?” ทันทีที่รองนายกเทศมนตรีหวงพูดเช่นนี้ โจวไท่หลายก็พูดไม่ออก

รองนายกเทศมนตรีหวงกล่าวต่อ: "โจวไท่หลาย ตอนนี้คุณเป็นเพียงผู้อำนวยการตัวเล็ก ๆ คุณกล้าดียังไงถึงทำแบบนั้น? แล้วจะเกิดอะไรขึ้นถ้าคุณได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้สูงขึ้น?"

“เพราะงั้น คุณก็ไม่ต้องไปคิดเรื่องเลื่อนชั้นแล้ว เราจะหาผู้สมัครที่เหมาะสมกว่านี้”

“คุณจัดการเรื่องตัวเองให้รอบคอบซะ”

ทันใดนั้น ใบหน้าของโจวไท่หลายก็ซีดลง

เขาทำงานหนักมาหลายปีตั้งแต่เป็นข้าราชการตัวเล็ก ๆ จนกระทั่งมาถึงตำแหน่งปัจจุบัน เขาที่กำลังจะก้าวหน้าต่อไป แต่ใครจะรู้ว่าอนาคตของเขาจะถูกทำลายเพียงเพราะสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ในวันนี้

เขาไม่ยอมแน่นอน!

นอกจากจะไม่ยอมแล้วเขายังกังวลมากขึ้นอีกด้วย

รองนายกเทศมนตรีหวงไม่พอใจเขาอย่างยิ่ง หากมีการสอบสวนเพิ่มเติม เขาอาจจะต้องติดคุกตลอดชีวิตที่เหลือก็เป็นได้

รองนายกเทศมนตรีหวงเพิกเฉยต่อโจวไท่หลาย และเพ่งความสนใจไปที่ใบหน้าของหลิวเชา