บทที่ 351 งั้นก็ตายด้วยกันให้หมดนี่แหละ

เยี่ยชิวลุกขึ้นยืน ยิ้มแล้วพูดกับรองนายกเทศมนตรีหวง: "ที่จริงผมก็อยากจะไปหาเร็วๆนี้แหละ แต่ว่าคุณคงงานเยอะมาก ผมเลยกลัวว่าจะไปรบกวนคุณ"

“ดูคุณพูดสิ ถ้าคุณจะกลับบ้านเมื่อไหร่ มันก็ยังไม่สายเกินไปที่ฉันจะต้อนรับคุณ” รองนายกเทศมนตรีหวงกล่าวว่า “ครั้งต่อไปที่คุณไปบ้านฉัน โทรบอกฉันล่วงหน้าก่อนนะ เดี๋ยวฉันทำอาหารให้คุณเอง แม้ว่าฉันจะทำอาหารหน้าตาไม่ได้สวยเท่าอาหารในโรงแรม แต่รสชาติพอสู้ได้แน่นอน”

เยี่ยชิวกล่าวว่า: "ถ้าอย่างนั้นวันหลังผมจะไว้ลองฝีมือของคุณดูนะครับ"

“ถ้าพูดอย่างนี้แล้ว ต้องไปให้ได้นะ” รองนายกเทศมนตรีหวงบอกผู้อำนวยการหลี่: “ถ้าเยี่ยชิวไม่ไป ฝากคุณลักพาตัวมาทีนะ”

ผู้อำนวยการหลี่กล่าวว่า: "คุณไม่ต้องกังวลครับ เรื่องนี้ไว้ใจผมได้เลย"

แต่ละคนต่างก็หัวเราะกัน

อีกด้านหนึ่ง

หลิวเชาดูซีดเซียว

ในที่สุด เขาก็เข้าใจว่าทำไมเยี่ยชิวหมอต่ำต้อยนี้ถึงกล้าท้าทายเขา ปรากฎว่าคนที่คอยอยู่เบื้องหลังเยี่ยชิวไม่ใช่แค่ผู้อำนวยการหลี่เท่านั้น แต่ยังมีรองนายกเทศมนตรีหวงด้วย

และดูเหมือนว่า ท่าทางของรองนายกเทศมนตรีหวงที่มีต่อเยี่ยชิวนั้นดูผิดปกติมาก

น่าแปลก เยี่ยชิวสนิทสนมกับรองนายกเทศมนตรีหวงได้อย่างไร?

เมื่อโจวไท่หลายเห็นแบบนี้ เขาอยากจะตบตัวเองสักสองสามครั้ง

ถ้ารู้ให้เร็วกว่านี้ว่าหมอเยี่ยคนนี้สนิทสนมกับรองนายกเทศมนตรีหวง ฉันคงไม่ช่วยเซี่ยงเหล่าออกหน้าออกตา

ตอนนี้ไม่เพียงแต่ฉันจะเสียโอกาสในการเลื่อนตำแหน่งเท่านั้น แต่ยังยากที่ตัวเองจะได้ทำงานที่ฝ่ายปกครองส่วนท้องถิ่นอีกด้วย

เซี่ยงเหล่าหรี่ตาลงและมองเยี่ยชิวด้วยความประหลาดใจ

เขาอายุมากกว่าหลิวเชาและโจวไท่หลาย และให้ความสำคัญกับรายละเอียดบางอย่างมากกว่า เขาพบว่า ตอนที่รองนายกเทศมนตรีหวงพูดคุยกับเยี่ยชิว เขาไม่เพียงแต่มีรอยยิ้มบนใบหน้าเท่านั้น แต่น้ำเสียงของเขาก็ฟังดูสนุกสนานอีกด้วย และยังออกรสออกชาติสุดๆ

หัวใจของเซี่ยงเหล่าเต็มไปด้วยความสงสัย เยี่ยชิวเป็นเพียงหมอตัวเล็กๆ จริงๆงั้นเหรอ?

ทำไมรองนายกเทศมนตรีหวงถึงเอาใจเขาขนาดนั้น?

แน่นอนว่า นี่คือสิ่งที่เซี่ยงเหล่ากำลังคิด ต่อหน้าคนเยอะขนาดนี้ เซี่ยงเหล่าคงไม่พูดออกมาหรอก

รองนายกเทศมนตรีหวงพูดคุยกับเยี่ยชิวอีกสองสามคำก่อนออกจากห้อง

ทันทีที่เขากำลังจะไป โจวไท่หลายก็กล่าวคำอำลา

“เซี่ยงเหล่า ผมไปก่อนนะ” โจวไท่หลายกล่าว

เซี่ยงเหล่ารู้สึกผิด ถ้าเขาไม่โทรหาโจวไท่หลาย โจวไท่หลายก็คงไม่ถูกพักงาน เขาพูดว่า "เสี่ยวโจว ฉันขอโทษสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้ ฉัน..."

ก่อนที่เซี่ยงเหล่าจะพูดจบ โจวไท่หลายพูดว่า: "เซี่ยงเหล่า คุณช่วยชีวิตผมไว้ในตอนนั้น ไม่กี่ปีมานี้ผมอยากตอบแทนคุณมาโดยตลอด ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ถือว่าเราได้ตอบแทนบุญคุณกันแล้ว นับจากนี้ไป โปรดอย่าติดต่อฉันมาอีก ดูแลตัวเองด้วย!”

หลังจากที่โจวไท่หลายพูดจบ เขาก็หันหลังและจากไป

เจ้าของกิจการที่มากับเขาก็ตามไปทีละคน

ในทันใดนั้น เซี่ยงเหล่าดูเหมือนจะแก่ขึ้นไปอีกสิบปี และรอยย่นบนหน้าผากของเขาก็ลึกขึ้น

และแล้ว ในห้องก็เหลือเพียงเยี่ยชิวและคนอีกสองสามคน

หลิวเชาและเซี่ยงเหล่ากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ใบหน้าของพวกเขาดูมืดมน และไม่มีใครพูดอะไรเลย

โดยเฉพาะหลิวเชา ในใจเขาคิดอยากจะตายอยู่รอมร่อ

เดิมทีเขาเชิญเซี่ยงเหล่ามาที่นี่ เพื่อเอาชนะผู้อำนวยการหลี่และจัดการกับเยี่ยชิว แต่ตอนนี้ ไม่เพียงแต่ทำไม่สำเร็จตามที่ต้องการ แต่ยังเอาตัวเองไปมีส่วนร่วมในเรื่องนี้ด้วย

รองนายกเทศมนตรีหวงบอกแล้วว่า ทีมสอบสวนจะมาสอบสวนเรื่องของเขาทันที เมื่อสอบสวนชัดเจนแล้ว โทษสถานเบาจะถูกจำคุกอย่างน้อยไม่กี่ปี สถานหนักก็ไม่มีกำหนด

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ หลิวเชาก็รู้สึกสิ้นหวังในชีวิต

ส่วนเยี่ยชิวและผู้อำนวยการหลี่ พวกเขากำลังพูดคุยกันอย่างครึกครื้นรื่นเริง

“ผู้อำนวยการหลี่ ลองปูอลาสก้าตัวนี้ดูสิ รสชาติดีมาก” เยี่ยชิวชี้ไปที่จานปูอลาสก้าที่อยู่กลางโต๊ะแล้วพูดกับผู้อำนวยการหลี่

ผู้อำนวยการหลี่หยิบปูด้วยตะเกียบขึ้นมาแล้วกินมันช้าๆ หลังจากนั้นไม่นาน ผู้อำนวยการหลี่ก็ประหลาดใจและพูดว่า: "รสชาติดีมากจริงๆ"