บทที่ 352 ขวดเหล้าฟาดหัว

หลิวเชามีสีหน้าที่เกรี้ยวโกรธ และพร้อมที่จะสู้ให้ตายกันไปข้าง

ในเวลานี้ เซี่ยงเหล่ากล่าวว่า "พ่อหนุ่ม นายควรแสดงความเมตตาต่อผู้อื่น เพื่อที่จะได้ช่วยเหลือกันได้อีกครั้งในอนาคต ทำไมจะต้องฆ่ากันให้สิ้นซากด้วย?"

“คุณต้องการให้ผมปล่อยหลิวเชาไปใช่มั้ย? โอเค ได้” เยี่ยชิวมองไปที่เซี่ยงเหล่าแล้วพูดว่า "ตราบใดที่คุณคุกเข่าขอร้องผม ผมก็จะปล่อยเขาไป"

“อวดดี!” เซี่ยงเหล่าโกรธจัดและพูดว่า “ทำให้หลิวเชาจนมุม แล้วจะมีประโยชน์อะไรกับนายกัน?”

“ตาเฒ่า ผมคิดว่าคุณคงแก่จนเลอะเลือนแล้วสินะ? ตาข้างไหนของคุณเห็นว่าผมทำให้เขาจนมุมกัน?”

เยี่ยชิวกล่าวว่า: "ในเมื่อพูดขึ้นมาแล้ว ตัวเขาเองได้ลงเดินบนเส้นทางที่ไม่มีวันหวนกลับต่างหากล่ะ"

“ถ้าตัวเขาเองไม่ได้ทำอะไรผิด แล้วเขาจะกลัวอะไร?”

“อีกอย่างนะ ที่ผมเพ่งเล็งเขาไม่ใช่เพื่อตัวผมเอง แต่เป็นเพราะเพื่อเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์และผู้ป่วยหลายพันคนในโรงพยาบาลเจียงโจว”

เยี่ยชิวดุเซี่ยงเหล่า: "ในฐานะอาจารย์ของเขา คุณสั่งสอนคนเลวทรามเช่นนี้ ทำไมยังคุณไม่ไปตายอีก?"

“แก…แก…”

เซี่ยงเหล่าชี้ไปที่เยี่ยชิวแล้วพูดคำว่า "แก" สองครั้งติดต่อกัน เพราะเขาโกรธเกินไป เขาเลยพูดไม่ออก

“อาจารย์ คุณไม่ต้องโกรธไป ในเมื่อเขายืนกรานที่จะสู้ให้ตายกันไปข้าง งั้นวันนี้ผมจะสู้กับเขาเอง” หลิวเชาจ้องมองเยี่ยชิวแล้วพูดว่า “รอฉันได้เลย เมื่อพวกพ้องพี่น้องของฉันมาเมื่อไหร่ ถึงตอนนั้นฉันจะฆ่าแกเอง”

พี่น้อง?

ไอ้สารเลวนี้มีพี่น้องด้วยงั้นเหรอ?

เยี่ยชิวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

ผู้อำนวยการหลี่กระซิบเตือนเยี่ยชิวว่า "น้องเยี่ย หลิวเชาดูเหมือนเขาจะไม่ยอมแพ้ หรือว่าคุณไม่ออกไปก่อนล่ะ?"

“ไม่ต้องห่วง เขาทำอะไรไม่ได้หรอก” เยี่ยชิวดูผ่อนคลายและไม่ได้สนใจเลย

ผู้อำนวยการหลี่ยังคงกังวลเล็กน้อยและพูดว่า: "น้องเยี่ย มีพังเพยว่าสุนัขจนตรอก ตอนนี้หลิวเชาอนาคตดับแล้ว ฉันกังวลว่าเขาคงพยายามจะต่อสู้กับคุณจริงๆ"

“ผู้อำนวยการหลี่ คุณมั่นใจได้เลย เขาจะไม่สร้างปัญหาใดๆหรอก มา เรามาดื่มกันเถอะ”

เยี่ยชิวและผู้อำนวยการหลี่ยังคงกินอาหารและดื่มกันต่อ

หลิวเชาจ้องไปที่เยี่ยชิวด้วยสายตาที่น่ากลัวและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา: "กินให้เยอะ ดื่มให้เยอะเถอะ กินมื้อนี้เสร็จเมื่อไหร่ แกก็จะได้ไปรายงานตัวยังยมโลก"

เยี่ยชิวทำราวกับว่าเขาไม่ได้ยินอะไรเลย และไม่ได้ใส่ใจกับมันเท่าไหร่

หลิวเชาพูดกับเลขาของเขา: "เธอไปดูสิว่าเหล่าหวังมารึยัง?"

“ค่ะ” เลขาเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

เพียงสองนาทีต่อมา เลขาก็วิ่งกลับมาและพูดด้วยใบหน้ามีความสุข: "คณบดี เหล่าหวังมาแล้วค่ะ"

หลิวเชาถาม: "เหล่าหวังพาคนมาด้วยกี่คน?"

“อย่างน้อยก็สี่ห้าสิบค่ะ”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ สีหน้าของผู้อำนวยการหลี่ก็เปลี่ยนไป

หลิวเชายิ้มและพูดว่า: "เยี่ยชิว แกได้ยินฉันแล้ว สินะ พี่น้องของฉันมาที่นี่แล้ว และยังพาคนมาด้วยอีกหลายคน"

“แล้วไงล่ะ?” เยี่ยชิวกินอย่างสบายๆ โดยไม่เงยหน้าขึ้น

หลิวเชาโกรธอยู่ครู่หนึ่งและด่าออกมา: "นี่สมองแกมีปัญหาอย่างงั้นเหรอ? "

“พี่น้องของฉันยังพาคนมาที่นี่ นี่แกไม่เข้าใจความหมายจริงๆ เหรอ?”

“ฉันจะบอกแกนะ ถ้าแกยอมพูดกับรองนายกเทศมนตรีหวงให้ฉันหน่อยสักสองสามคำ ฉันจะบอกให้พี่น้องของฉันกลับไปตอนนี้ แล้วจะทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่เช่นนั้น...”

ก่อนที่หลิวเชาจะพูดจบ เยี่ยชิวก็ขัดจังหวะ: "ไม่เช่นนั้น จะทำไม?"

“ไม่เช่นนั้น ฉันจะปล่อยให้แกพบกับความตายอย่างน่าเอน็จอนาถ” หลิวเชาพูดอย่างดุเดือด

เยี่ยชิวยิ้มอย่างเหยียดหยาม: "ฮ่าฮ่า..."

“แกรนหาที่ตายเองนะ รอความตายได้เลย!” ทันทีที่หลิวเฉาพูดจบ ชายร่างใหญ่กลุ่มหนึ่งก็บุกเข้ามา

กลุ่มนี้มีชายร่างใหญ่อย่างน้อยยี่สิบคน พวกเขาทั้งหมดมีร่างกายกำยำ สวมชุดสูทและแว่นกันแดด แค่เห็นก็รู้สึกว่าจัดการไม่ได้ง่ายๆ

ใบหน้าของผู้อำนวยการหลี่เริ่มจริงจัง และเขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาอย่างเงียบๆ และเตรียมที่จะโทรออก

“ผู้อำนวยการหลี่ ไม่ต้องแจ้งตำรวจหรอก ผมจัดการได้” เยี่ยชิวมองผู้อำนวยการหลี่ด้วยท่าทีมั่นใจ