บทที่ 359แกกล้ารังแกผู้หญิงของฉันงั้นเหรอ?

“ฉันจะช่วยเธอชดใช้เอง”

แม้ว่าประโยคนี้จะไม่ดัง แต่ก็เหมือนฟ้าร้องก้องเข้าไปในหูของทุกคน

ทุกคนมองไปที่ประตูร้านขายเครื่องประดับและเห็นชายหนุ่มรูปงามยืนอยู่ที่ประตูที่ยิ้มให้ทุกคน

“คุณเป็นใคร” ผู้จัดการหลัวถาม

“ฉันชื่อเยี่ยชิว”

ชายหนุ่มคนนี้ที่จู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้น ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ซึ่งนั่นก็คือเยี่ยชิว

ที่จริงเยี่ยชิวมาที่นี่มาได้ซักพักแล้ว เขาต้องการเข้าไปในร้านไปหาฉินหว่านเพื่อขอโทษ ไม่คิดว่า จะบังเอิญเห็นเหตุการณ์นี้

ผู้จัดการหลัวขมวดคิ้ว

“คุณอาจไม่เคยได้ยินชื่อของฉันมาก่อน แต่นั่นไม่ค่อยเกี่ยวกันเท่าไหร่ ฉันขอเปลี่ยนวิธีแนะนำตัวละกัน เท่านั้นพวกคุณก็จะรู้จักผมแล้ว” เยี่ยชิวเดินเข้าไปในร้าน เอาแขนโอบเอวของฉินหว่าน แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม: "ฉันเป็นผู้ชายของเธอ"

ผู้ชายของฉินหว่าน?

ทันใดนั้น ใบหน้าของผู้จัดการหลัวก็มืดลง

คนอื่นๆ ก็ดูประหลาดใจเช่นกัน

“ฉินหว่านไปมีผู้ชายตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”

“ทำไมฉันไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลย?”

“เมื่อดูอายุของชายคนนี้ ดูเหมือนว่าเขาคงจะอายุน้อยกว่าฉินหว่านมาก”

"ฉินหว่านคงเป็นวัวแก่กินหญ้าอ่อนสินะ!"

ฉินหว่านยังคงโกรธเยี่ยชิว และต้องการเอาตัวออกจากอ้อมแขนของเยี่ยชิว แต่พบว่ามือของเยี่ยชิวนั้นแข็งแรงเกินไป และเธอไม่สามารถผละออกได้เลย ดังนั้นเธอจึงต้องถามอย่างเย็นชา: “คุณมาทำอะไรที่นี่ ?”

“ผมมาเพื่อขอโทษพี่ ผมขอโทษพี่หว่าน ทั้งหมดมันเป็นความผิดของผมเอง ที่ทำให้พี่ต้องทนทุกข์ทรมาน”

จะดีกว่าถ้าเยี่ยชิวไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่ทันทีที่เขาพูดคำเหล่านี้ ฉินหว่านก็อดไม่ได้อีกต่อไปและร้องไห้ออกมา

“ไม่ต้องร้องนะ ถ้าร้องไห้อีกเครื่องสำอางก็หลุดหมดนะ”

เยี่ยชิวไม่ได้ให้ความสนใจคนอื่น เขาหยิบทิชชู่ออกมา และช่วยฉินหว่านเช็ดน้ำตาจากหางตาของเธออย่างอ่อนโยน

เมื่อผู้จัดการหลัวเห็นการกระทำของเยี่ยชิว เขาก็เต็มไปด้วยความอิจฉา

เขาตามจีบฉินหว่านมาครึ่งปีแล้ว ทั้งให้ของขวัญ เลี้ยงข้าว และส่งดอกไม้ เขาใช้วิธีต่างๆ มากมาย แต่เขาแม้แต่มือของฉินหว่านก็ไม่เคยได้จับด้วยซ้ำ แต่เยี่ยชิวไม่เพียงแต่เช็ดน้ำตาของฉินหว่านเท่านั้น แต่ยังกอดเธออีกด้วย ใครก็ตามที่เห็นแบบนี้ก็ดูออกถึงความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคนว่าคงไม่ธรรมดา

“หวังหยิง ชายคนนี้ไปเจอมาจากไหนกัน?” ผู้จัดการหลัวถามหวังหยิงด้วยเสียงต่ำ

“ฉันไม่รู้ค่ะ” หวังหยิงกล่าวว่า “ฉันไม่เคยได้ยินฉินหว่านพูดถึงเรื่องนี้เลย”

ผู้จัดการหลัวกล่าวว่า: "ไม่ว่ายังไงก็ตาม ในเมื่อเริ่มแล้วจะต้องไม่มีทางหันหลังกลับ เรื่องก็มาถึงแล้ว ยังไงคุณก็ต้องช่วยผมให้ได้ฉินหว่านมาให้ได้"

“อืม”

หวังหยิงตอบรับแล้วพูดว่า: "ฉินหว่าน ถ้าพี่อยากร้องไห้กลับไปค่อยร้องนะ ตอนนี้มาคุยเรื่องเพชรกันดีกว่า จริงไหมที่ชายคนนี้บอกว่าเขาจะช่วยพี่ชดใช้?"

“แน่นอน มันเป็นเรื่องจริง” เยี่ยชิวกล่าว “เรื่องของพี่หว่านก็เป็นเรื่องของฉันเหมือนกัน”

เมื่อได้ยินคำพูดของเขา พนักงานร้านค้าหลายคนก็อดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ย

“คุณจะช่วยฉินหว่านชดใช้? คุณมีเงินจ่ายไหวงั้นเหรอ?”

“บลูไดมอนด์ที่ฉินหว่านทำแตกไปนั่นคือสมบัติของร้านเรา คุณรู้ไหมว่ามันมีมูลค่าเท่าไหร่?”

“พูดมากเหม็นขี้ฟัน”

“……”

ไม่น่าแปลกที่พนักงานเหล่านี้จะดูถูกเยี่ยชิว เป็นเพราะวันนี้เยี่ยชิวสวมชุดลำลองเป็นเสื้อยืดธรรมดาและรองเท้าผ้าใบ พอมองแล้วนึกว่าเขาเป็นนักเรียน

ผู้จัดการหลัวมองเยี่ยชิวอย่างละเอียด และคิดว่าเยี่ยชิวไม่สามารถชดใช้ได้ และพูดว่า "คุณเยี่ย คุณแน่ใจเหรอว่าจะช่วยฉินหว่านชดใช้?คุณรู้ไหมว่า นี่ไม่ใช่เงินจำนวนน้อยๆเลย"

เยี่ยชิวกล่าวว่า: "ไม่ว่าจะราคาเท่าไหร่ ฉันก็จะช่วยพี่หว่านชดใช้"

หวังหยิงอดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ย: "ฉินหว่าน พี่มองไม่ออกงั้นเหรอ? ว่าพี่จริงๆ แล้วกำลังออกเดทกับทายาทเศรษฐีรุ่นที่สอง ฮ่าฮ่าฮ่า..."

พนักงานคนอื่นๆ ก็หัวเราะออกมาด้วยเช่นกัน

แม้ว่าฉินหว่านยังคงโกรธเยี่ยชิวอยู่ แต่เธอก็ไม่อยากเห็นเยี่ยชิวมีปัญหา และพูดว่า "เยี่ยชิวคุณควรรีบออกไปซะ เพชรนี้มีราคาแพงมาก"

ภายใต้จิตสำนึกของเธอ เธอคิดว่าเยี่ยชิวเป็นเพียงหมอตัวเล็ก ๆ และไม่สามารถจ่ายเงินสิบกว่าล้านนี้ได้ไหว

ถึงตอนนั้น เพื่อนร่วมงานของเธอก็หัวเราะเยาะเยี่ยชิวอีกครั้ง

“พี่หว่าน ในเมื่อผมมาแล้ว ปล่อยให้เรื่องนี้เป็นหน้าที่ของผมเถอะ!” เยี่ยชิวมองฉินหว่านอย่างมั่นใจ จากนั้นชี้ไปที่เพชรสีน้ำเงินที่แตกออกเป็นสองส่วนบนพื้น และถามผู้จัดการหลัว: "เพชรนี่ราคาเท่าไหร่" ?”

"สิบเจ็ดล้าน" ผู้จัดการหลัวกล่าวว: "เนื่องจากฉินหว่านเป็นพนักงานของร้าน จึงลดได้สองล้าน และจ่ายเพียงสิบห้าล้านเท่านั้น"