บทที่ 360 การตอบโต้ของเยี่ยชิว

“แกกล้ารังแกผู้หญิงของฉัน เบื่อที่จะมีชีวิตอยู่แล้วใช่มั้ย?”

เมื่อเยี่ยชิวพูดคำเหล่านี้ออกไป สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป และมีรัศมีความเย็นออกมาจากร่างกายของเขา

ทันใดนั้น ทุกคนก็รู้สึกราวกับว่าพวกเขากำลังอยู่ในห้องแช่แข็ง

"ฉัน ฉันไม่เข้าใจว่าคุณกำลังพูดถึงอะไร" ดวงตาของผู้จัดการหลัวสั่นไหวเล็กน้อย และเขาไม่กล้าสบตากับเยี่ยชิว

ไม่รู้ทำไม ผู้จัดการหลัวถึงเห็นภาพลวงตาราวกับว่าเขาไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับเยี่ยชิว แต่กลับเป็นสัตว์ร้ายที่กำลังแยกเขี้ยวใส่

ความรู้สึกนี้น่าเกรงกลัวมากจริงๆ!

“นี่แกไม่เข้าใจจริงๆ งั้นเหรอ?” เยี่ยชิวเหยียดยิ้ม

หวังหยิงยืนขึ้น และจ้องมองไปที่เยี่ยชิว: "นี่คุณหมายถึงอะไร ใครรังแกฉินหว่านกัน?"

“ก็รู้อยู่แก่ใจยังจะกล้าถาม”

เยี่ยชิวตะคอกอย่างเย็นชา หยิบเพชรสีน้ำเงินที่แตกเป็นสองซีกขึ้นมาจากพื้น แล้วถามผู้จัดการหลัว: “นี่คือเพชรใช่หรือเปล่า?”

“พูดอะไรไร้สาระ ถ้านี่ไม่ใช่เพชรแล้วจะเป็นอะไร!” หวังหยิงพูดก่อนที่ผู้จัดการหลัวจะตอบ

“งั้นก็ดี คุณก็เห็นได้ชัดเจนแล้ว”

เยี่ยชิวจับเพชรไว้ระหว่างสองนิ้วของเขา แล้วออกแรงบีบมันเบา ๆ

ในทันใดนั้น ภายใต้สายตาของทุกคน เพชรเม็ดนั้นก็แตกสลาย

“นี่มัน……”

พนักงานในร้านต่างก็ต้องตกตะลึง

“มันเป็นไปได้ยังไงกัน?” หวังหยิงเองก็ตกตะลึงเช่นกัน

อย่างที่เราทราบกันดีว่า เพชรหรือที่รู้จักกันในชื่อพัชรนั้นเป็นแร่ธรรมชาติที่แข็งที่สุดในโลก บลูไดมอนด์นี้เป็นสมบัติของร้านค้าและมีมูลค่าถึง17 ล้าน แต่ไม่คิดว่า เยี่ยชิวจะใช้สองนิ้วของเขาบดขยี้มันได้ง่ายๆ

ไม่ต้องพูดถึงเพชรหรอก แม้แต่หินธรรมดาๆ ก็ไม่สามารถถูกบดขยี้ได้ง่ายเช่นนี้

เป็นไปได้ไหมว่า เพชรเม็ดนี้เป็นของปลอม?

ฉินหว่านก็สับสนเล็กน้อย และถามว่า: "เยี่ยชิว มันเกิดอะไรขึ้น?"

"เรื่องนี้คงต้องถามผู้จัดการหลัว"

เยี่ยชิวมองไปที่ผู้จัดการหลัวซึ่งตอนนี้ดูหน้าตาเข้าใจยาก และพูดว่า "ตอนนี้แกยังอยากจะพูดอะไรอีก?"

หวังหยิงยังถามอีกว่า: "ผู้จัดการหลัว มันเกิดอะไรขึ้นกับเพชรนี้กัน? ทำไมแค่เขาบีบมันก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆคะ?"

“แล้วฉันจะรู้ได้ยังไงว่ามันเกิดอะไรขึ้น!”

“เพชรเม็ดนี้เป็นสมบัติที่สำนักงานใหญ่มอบให้ร้านเรา ไม่น่ามีปัญหาอย่างแน่นอน”

ผู้จัดการหลัวชี้ไปที่เยี่ยชิว และพูดด้วยความโกรธ: "บอกมาซะ ว่าแกกำลังเล่นเล่ห์เหลี่ยมอะไร?"

ฉินหว่านก็สงสัยเล็กน้อยเช่นกัน

เธอรู้ว่าเยี่ยชิวเก่งศิลปะการต่อสู้ แม้ว่าเพชรจะแข็งมาก แต่ก็คงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเยี่ยชิวที่จะบดขยี้พวกมัน

แต่พอฉินหว่านคิดไปคิดมา และรู้สึกว่าสิ่งต่างๆ มันก็ไม่ควรง่ายขนาดนี้

เนื่องจาก เยี่ยชิวก็จ่ายเงินไปแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องทำอะไรให้ยุ่งยาก

มีความเป็นไปได้ทางเดียวเท่านั้น เพชรเม็ดนี้เป็นของปลอม!

“ผู้จัดการหลัว ในเมื่อเรื่องมันเป็นแบบนี้ คุณบอกว่าผมกำลังเล่นเล่ห์เหลี่ยม งั้นเอาอย่างนี้ ทำไมไม่ให้คนมาประเมินราคาเครื่องประดับ เพื่อดูว่าเพชรเม็ดนี้เป็นของจริงไม่จริง?”

หลังจากที่เยี่ยชิวพูดจบ สีหน้าของผู้จัดการหลัวก็เปลี่ยนไป

“ในเมื่อพวกคุณเป็นร้านขายเครื่องประดับ คุณก็ต้องมีผู้ประเมินราคาเครื่องประดับในร้านด้วยใช่มั้ย?” เยี่ยชิวถามอีกครั้ง

หวังหยิงกล่าวว่า: "วันนี้ผู้ประเมินราคาเครื่องประดับของเรามีงานต้องทำที่บ้านเลยขอลา"