บทที่ 361 มีสิทธิอะไรถึงเก่งกาจขนาดนี้

สีหน้าผู้จัดการหลัวดูไม่ดี

ไม่เพียงแต่เขาไม่ได้ฉินหว่านมา แต่เยี่ยชิวยังต้องการฟ้องร้องเขาในข้อหาฉ้อโกง นี่ก็เหมือนกับหาเรื่องเข้าตัวเสียเปล่า

เยี่ยชิวยิ้มและพูดว่า: "ผู้จัดการหลัว ฉันคิดว่าคุณก็เป็นคนฉลาด ระหว่างเงินหนึ่งล้านนั่นกับข้อหาฉ้อโกง อันไหนจะสำคัญกว่า คุณน่าจะแยกแยะได้นะ!"

ผู้จัดการหลัวกล่าวว่า: "หนึ่งล้านไม่ใช่จำนวนน้อยๆ ฉันจ่ายให้ตอนนี้ไม่ได้หรอก ถ้าให้หนึ่งแสน จะได้มั้ย?"

“ผู้จัดการหลัว คุณคิดว่าคุณมีสิทธิมาต่อรองกับฉันตอนนี้งั้นเหรอ?”

ใบหน้าเยี่ยดูเย็นชาขึ้นทันที และเขาพูดว่า: "หนึ่งล้าน ห้ามขาดแม้แต่นิดเดียว ไม่เช่นนั้นแกก็รอเข้าคุกได้เลย"

“แก…”

ผู้จัดการหลัวจ้องไปที่เยี่ยด้วยความโกรธ หลังจากนั้นไม่นานเขาก็พูดด้วยความโกรธ: "แค่หนึ่งล้านใช่มั้ย? ฉันจะเอาให้"

“เอามาตอนนี้ ฉันอยากเห็นกับตาตัวเอง” เยี่ยชิวกล่าว

“เฮอะ”

ผู้จัดการหลัวตะคอกอย่างเย็นชา หยิบโทรศัพท์มือถือของเขาออกมาและโอนเงินหนึ่งล้านให้กับฉินหว่านทันที จากนั้นเขาก็สั่งให้หวังหยิงคืนสิบเจ็ดล้านให้กับเยี่ยชิวแล้วพูดว่า "ตอนนี้คุณพอใจแล้วหรือยัง?"

เยี่ยชิวส่ายหัว: "ฉันยังไม่พอใจ"

ผู้จัดการหลัวโกรธสุดขีด และตะโกนว่า: "ฉันก็ทำตามที่คุณขอมาแล้ว ยังคิดจะทำอะไรอีก?"

เยี่ยชิวกล่าวว่า: "คุณทำผิดต่อพี่หว่าน และไล่เธอออก ซึ่งนั่นทำให้ฉันไม่โอเคเลย ดังนั้นตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันหวังว่าจะไม่เห็นป้ายร้านเครื่องประดับมรดกตกทอดของพวกคุณอีกในห้างสรรพสินค้าแห่งนี้"

ทันทีที่ได้ยินดังนี้ ไม่เพียงแต่ผู้จัดการหลัวเท่านั้นที่โกรธ แต่ยังรวมถึงพนักงานร้านค้าอีกหลายคนด้วย

“มันหมายความว่าไง? จะให้เราปิดร้านงั้นเหรอ?”

"มีสิทธิอะไร?"

"ร้านเครื่องประดับมรดกตกทอดของเราเป็นแบรนด์ต่างประเทศ คุณคิดว่าเราจะปิดได้ตามที่คุณบอก คุณเป็น

เจ้าของห้างนี้งั้นเหรอ?"

“……”

เยี่ยชิวยิ้มเล็กน้อย มองไปที่ทุกคนแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม: "งั้นก็ขออภัยด้วยที่ฉันเป็นเจ้าของห้างสรรพสินค้าแห่งนี้"

ฮะ?

สถานการณ์ตรงนั้นเงียบลงทันที เงียบราวกับว่าแทบจะได้ยินเสียงเข็มหมุดหล่นลงพื้นได้

ทุกคนต่างมีการแสดงออกที่แตกต่างกัน

ทั้งความตกใจ ความสงสัย... แต่ส่วนใหญ่น่าจะไม่เชื่อ

“ล้อกันเล่นใช่มั้ย? ห้างนี้มีมูลค่ากี่พันล้าน แล้วมันจะเป็นของคุณได้ยังไงกัน?”

“ถ้าห้างสรรพสินค้าแห่งนี้เป็นของคุณจริง คุณก็คงอยู่ในรายชื่อเศรษฐีของเจียงโจวแล้ว”

“เรื่องไร้สาระไม่ต้องเอามาพูดให้ใหญ่โตหรอก”

“……”

ฉินหว่านแอบเหลือบมองเยี่ยชิว และพบว่าเยี่ยดูสงบราวกับว่าเขาไม่ได้โกหก

ห้างนี้เป็นของเขาจริงๆงั้นเหรอ?

แต่เขาไม่ได้เป็นแค่หมองั้นเหรอ!

ผู้จัดการหลัวกล่าวว่า: "เท่าที่ฉันรู้ เจ้าของที่แท้จริงของห้างสรรพสินค้าแห่งนี้คือราชามังกร"

“คุณพูดถูก ห้างสรรพสินค้าแห่งนี้เคยเป็นของราชามังกรมาก่อน แต่ราชามังกรมอบมันให้ฉันแล้ว” เยี่ยชิวกล่าว

ให้แกแล้ว?

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ผู้จัดการหลัวก็ยิ้มอย่างเหยียดหยาม

รู้ไหมว่า แฮปปี้สแควร์แห่งนี้เป็นห้างสรรพสินค้าที่พลุกพล่านที่สุดในใจกลางของเจียงโจว ยอดการซื้อขายต่อเดือนคาดว่าน่าจะมากกว่าหนึ่งพันล้าน และมีกำไรสุทธิไม่ต่ำกว่า 100 ล้านแน่นอน ซึ่งเป็นขุมทรัพย์ดีๆนี่เอง

ห้างสรรพสินค้าที่ทำกำไรได้ขนาดนี้ คิดจะให้ก็ให้แบบนี้ได้ไง?

เว้นเสียแต่ว่าราชามังกรจะสมองพิการ ถึงจะตัดสินใจอะไรที่โง่เขลาเช่นนี้

แต่คนพื้นที่ในเจียงโจวมีใครบ้างที่ไม่รู้ว่า ราชามังกรเคยเป็นราชาคุมทั้งหมดของเจียงโจว คนแบบนี้จะสมองพิการได้ยังไง?

ดังนั้น บอกได้เลยว่า เยี่ยชิวกำลังพูดโกหก

“แกบอกว่าราชามังกรมอบห้างสรรพสินค้าให้แกแล้ว ไหนหลักฐานล่ะ?” ผู้จัดการหลัวด่าเยี่ยชิว: “แกอย่ามาตอแหลกันหน่อยเลย!”

เยี่ยชิวยิ้มและยังคงไม่พูดอะไร