บทที่ 371 สายจากไป๋ปิง

ตอนเช้า

เยี่ยชิวออกไปทำงาน

ทันทีที่เขาเข้าไปในล็อบบี้ของโรงพยาบาล พยาบาลสาวแสนสวยหลายคนที่เคาน์เตอร์ก็มาล้อมรอบเขา และพูดพร้อมกันดังจ้อกแจ้กจอแจ:

“ผู้อำนวยการเยี่ย จดหมายแข่งท้าออนไลน์นั่นคุณเขียนจริงๆ งั้นเหรอคะ? ช่างเด็ดเดี่ยวมาก!”

“ลี มยองฮันเป็นลูกชายของปรมาจารย์แพทย์เกาหลี และทักษะทางการแพทย์ของเขาก็สุดยอดมาก ผู้อำนวยการเยี่ย นี่คุณยังอยากจะท้าแข่งกับเขาอีกงั้นเหรอ?”

“ผู้อำนวยการเยี่ย คุณกำลังล้อเล่นอยู่ใช่หรือเปล่า?”

“……”

"เธอดูเหมือนว่าผมกำลังล้อเล่นอยู่งั้นเหรอ?" เยี่ยชิวพูดด้วยสีหน้าจริงจัง: "ฉันอยากจะท้าแข่งลี มยองฮันนั่นจริงๆ"

“ผู้อำนวยการเยี่ย คุณมั่นใจมากแค่ไหนกันคะเนี่ย?” นางพยาบาลสาวคนนึงถาม

“มั่นใจ?” เยี่ยชิวตกตะลึง เขาไม่เคยนึกถึงคำถามนี้มาก่อน และตอบว่า "ผมไม่มั่นใจหรอก"

แน่นอนว่า หมอเยี่ยก็คิดว่าเขาถูกกำหนดให้พ่ายแพ้เช่นกัน

แต่ในเมื่อเขารู้ว่าเขาจะพ่ายแพ้ แล้วทำไมเขาถึงยังท้าแข่งกับลี มยองฮันด้วย?

เป็นไปได้ไหมว่า เขาทำไปเพียงเพื่อพูดเอาใจมวลชล เรียกความสนใจงั้นเหรอ?

คิดไม่ถึงเลยว่าหมอเยี่ยจะเป็นคนแบบนี้

พยาบาลสาวหลายคนแอบผิดหวังเล็กน้อย

แต่ในขณะนี้ ก็ได้ยินเยี่ยชิวพูดว่า: "ผมไม่ค่อยรู้จัก ลี มยองฮันดีนัก ดังนั้นถ้าพูดถึงการท้าแข่งนั่นผมก็ไม่ค่อยมั่นใจหรอก แต่ผมจะไม่แพ้แน่นอน"

จะไม่แพ้? งั้นหมายความว่าจะชนะอย่างนั้นเหรอ?

จู่ๆ พยาบาลสาวหลายคนก็เริ่มตื่นเต้นขึ้นมาอีกครั้ง

“ผู้อำนวยการเยี่ย ดูเหมือนว่าคุณจะเต็มไปด้วยความมั่นใจในการท้าแข่งนี้”

“พวกเราก็จะเชื่อมั่นในตัวคุณอย่างเต็มที่เช่นกันค่ะ”

“เรายังคงหวังว่าคุณจะเอาชนะลี มยองฮันได้ และโยกย้ายเราไปที่ภาควิชาการแพทย์แผนจีนได้นะคะ”

เยี่ยชิวยิ้มตอบรับ: "ตราบใดที่ลี มยองฮันยอมรับการท้าแข่งนี่ล่ะก็ รอฉันเอาชนะเขา ได้เมื่อไหร่ แล้วผมจะย้ายพวกเธอทั้งหมดไปที่ภาควิชาการแพทย์แผนจีนเอง"

“ผู้อำนวยการเยี่ย คุณใจดีมาก ใช่แล้ว คุณทานมื้อเช้ารึยังคะ? ฉันมีซาลาเปาอยู่นะ”

“ซาลาเปา?” เยี่ยชิวเหลือบมองนางพยาบาลตัวน้อยที่กำลังพูดอยู่ และพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ฉันไม่ชอบกินเสี่ยวหลงเปาหรอกนะ"

ฉ่าาา

นางพยาบาลตัวน้อยนั้นหน้าแดงทันที และเขินอายอย่างมาก

พยาบาลหลายคนที่อยู่ตรงนั้นก็หัวเราะ

“โอเค งั้นฉันจะไปที่แผนกก่อนนะ ไว้เจอกัน”

เยี่ยชิวโบกมือ แล้วเดินตรงไปที่แผนกการแพทย์แผนจีน

เมื่อเข้าไป ก็เห็นว่าซูเสี่ยวเสี่ยว เหล่าเซี่ยง และฟู่เหยียนเจี๋ย มีรอยคล้ำใต้ตา และดวงตาของพวกเขาเต็มไปเส้นเลือดฝอยสีแดง

เมื่อเห็นเยี่ยชิวเดินเข้ามา ฟู่เหยียนเจี๋ยก็อดไม่ได้ที่และพูดว่า: "ผู้อำนวยการ ในที่สุดคุณก็มาสักที คุณรู้ไหมว่าหลังจากที่คุณส่งจดหมายท้าแข่งนั่นออกไปเมื่อคืนนี้ ผมแทบนอนไม่หลับทั้งคืน"

“ใช่แล้ว ฉันก็อ่านเว่ยป๋อทั้งคืนเหมือนกัน” ซูเสี่ยวเสี่ยวกล่าว

เหล่าเซี่ยงกล่าวว่า: "ผมกังวลทั้งคืน และเป็นอย่างที่คาดไว้ ทุกคนต่างก็ให้ความสนใจกับเรื่องนี้"

“สรุปแล้วดังนั้น เมื่อคืนพวกเธอเลยไม่ได้นอนงั้นเหรอ?” เยี่ยชิวถาม

ทั้งสามคนพยักหน้า

“แล้วทำไมไม่นอนล่ะ?” เยี่ยชิวพูด “ฉันก็นอนหลับได้สบายดีนะ”

ซูเสี่ยวเสี่ยว: “……”

ฟู่เหยียนเจี๋ย: “……”

เหล่าเซี่ยง: “…….”

นั่นเป็นภาษาคนงั้นเหรอ?

ทำไมเราไม่นอน นี่คุณไม่มีสมองไม่มีหัวใจสักนิดเลยงั้นเหรอ?

พวกเขาทั้งสามมองไปที่เยี่ยชิวด้วยความขุ่นเคือง