ตอนที่ 371
บทที่ 372 ตอบรับคำท้า
October 21, 2026
พี่ปิง?
ร่างกายของเยี่ยชิวสั่นเทา เขาระงับความตื่นเต้นไว้ข้างในและถามว่า "พี่ปิง พี่สบายดีมั้ย?"
“ฉันสบายดี แล้วนายล่ะ” ไป๋ปิงถาม
“ผมก็สบายดีเหมือนกัน” เยี่ยชิวพูด “ผมโทรไปหาพี่เมื่อสองวันก่อน และพบว่าหมายเลขเดิมของพี่นั้นไม่เปิดบริการ”
“งั้นเหรอ?” ไป๋ปิงพูด “หลังจากที่ฉันกลับปักกิ่งฉันก็เปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ คงลืมบอกนายน่ะ”
ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง
เยี่ยชิวถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาคิดว่า ไป๋ปิงจงใจเมินเฉยเขาซะแล้ว
“พี่ปิง ทำไมจู่ๆ พี่ถึงโทรหาผมงั้นเหรอ?” เยี่ยชิวถาม
“จดหมายท้าแข่งในเน็ตนั่นนายเป็นคนเขียนมันจริงๆงั้นเหรอ?” ไป๋ปิงถาม
"อืม" เยี่ยชิวไม่ได้ปิดบังอะไร
“นายคิดอยากจะท้าแข่งลี มยองฮันจริงๆเหรอ?”
“ใช่แล้ว”
“ถ้าอย่างนั้น ฉันเกรงว่านายคงจะผิดหวังแล้ว” ไป๋ปิงกล่าว
เยี่ยชิวเลิกคิ้วแล้วถามอย่างรวดเร็ว: "ทำไมงั้นเหรอ?"
“เพราะวันนี้เป็นวันที่ทีมแพทย์เกาหลีเดินทางกลับประเทศ ฉันและผู้นำของโรงพยาบาลวิทยาลัยศูนย์การแพทย์ เป็นคนไปส่งเขากลับ ในเวลานี้พวกเขากำลังเดินทางไปสนามบินเมืองหลวง”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ หัวใจของเยี่ยชิวหล่นถึงตาตุ่ม
ถ้าลี มยองฮันกลับประเทศไปแล้ว งั้นเป้าหมายของเขาก็คว้าน้ำเหลวน่ะสิ
ยิ่งไปกว่านั้น คำกล่าวของลี มยองฮันที่ว่า “แพทย์แผนจีนเป็นขยะ” จะกลายเป็นความอับอายที่ไม่สามารถล้างออกได้ตลอดกาล
เยี่ยชิวกล่าวว่า: "พี่ปิง ผมต้องการท้าดวลกับลี มยองฮันด้วยเหตุผลสองประการ ประการแรกคือการเรียกความเชื่อมั่นของทุกคนในการแพทย์แผนจีนและทำให้ทุกคนเชื่อว่าการแพทย์แผนจีนสามารถรักษาโรคและช่วยชีวิตได้"
"เหตุผลที่สอง ก็คือการใช้โอกาสนี้ยกระดับการประเมินผลงานของภาควิชาการแพทย์แผนจีนด้วย"
“พี่ปิง พี่พอจะมีวิธีอะไรที่จะห้ามไม่ให้ลี มยองฮันกลับประเทศได้บ้างมั้ย?”
ไป๋ปิงไม่ได้ตอบคำถามของเยี่ยชิวไป แต่บอกว่า: "เยี่ยชิว จุดประสงค์ทั้งสองของนาย ฉันพอจะเดาได้อยู่แล้ว แต่นายต้องเข้าใจ ไม่ว่าจะเป็นการเรียกความมั่นใจของทุกคนในการแพทย์แผนจีน หรือว่านายอยากจะยกระดับประสิทธิภาพของแผนกก็ตามแต่ เอาเป็นว่านายต้องการที่จะเอาชนะลี มยองฮัน”
“ก่อนหน้านี้ฉันเคยเข้าร่วมการแข่งขันทางการแพทย์ของระหว่างทั้งสองประเทศ และเฝ้าดูกระบวนการทั้งหมด”
“ทักษะทางการแพทย์ของลี มยองฮันนั้นทรงพลังมาก เขาเอาชนะจางจิ่วหลิงปรมาจารย์ด้านการแพทย์แผนจีนได้ เขาอาศัยทักษะที่แท้จริงของเขา”
“หลังจากจบการแข่งขัน ฉันได้ยินจากผู้อาวุโสจางจิ่วหลิงว่าทักษะทางการแพทย์ของลี มยองฮันอยู่ในขั้นสูงสุด และเขาคงไม่อ่อนแอไปกว่าพ่อของเขา ซึ่งเป็นปราชญ์ทางการแพทย์ชาวเกาหลีลี จุงฮี”
“คิดว่าท้าแข่งกับเขา แล้วนายจะชนะได้งั้นเหรอ?”
เยี่ยชิวบอกว่า: "ผมเชื่อว่าผมสามารถชนะได้ พี่ปิง พี่ช่วยผมห้ามไม่ให้ลี มยองฮันกลับประเทศก่อนได้มั้ย?"
ไป๋ปิงตอบว่า: "ฉันไม่สามารถหยุดลี มยองฮันไม่ให้กลับประเทศได้หรอกนะ และก็ไม่มีใครสามารถหยุดลี มยองฮันจากการกลับประเทศได้เลย เพราะการแข่งขันทางการแพทย์ขอบระหว่างทั้งสองประเทศนี้ได้รับการติดต่อจากกระทรวงต่างประเทศของทั้งสองประเทศ และ วันที่เดินทางกลับของพวกเขาก็ได้รับการตกลงกันโดยกระทรวงการต่างประเทศของเกาหลีด้วย"
เยี่ยชิวขมวดคิ้ว
“เว้นเสียแต่...” ไป๋ปิงเปลี่ยนน้ำเสียง
“เว้นแต่อะไรครับ?” เยี่ยชิวรีบถาม
ไป๋ปิงกล่าวว่า: "เว้นเสียแต่ว่าลี มยองฮันอยากจะอยู่เอง และยอมรับคำท้าแข่งของนาย"
“จะเป็นไปได้ยังไง?” เยี่ยชิวไม่เชื่อว่าลี มยองฮันจะสนใจเขาซึ่งเป็นแค่หมอตัวเล็กๆ
“ก็ไม่ได้เป็นไปไม่ได้ทั้งหมด เพราะทุกคนต่างก็มีจุดอ่อน” ไป๋ปิงกล่าวว่า “เมื่อไม่กี่วันก่อน มีเหตุการณ์หนึ่งระหว่างการแข่งขันทางการแพทย์ระหว่างทั้งสองประเทศ”
“ที่สถานที่แข่งขัน มีนักศึกษาวิทยาลัยคนหนึ่งได้ด่าลีจุงฮี และลี มยองฮันก็บังเอิญได้ยินเข้า”
“นายเดาสิว่าเกิดอะไรขึ้น?”
“เกิดอะไรงั้นเหรอครับ?” เยี่ยชิวถาม
ไป๋ปิงกล่าวว่า: "ลี มยองฮันไม่สนใจต่อตัวตนของเขา และตบหน้านักศึกษาวิทยาลัยต่อหน้าสื่อและผู้ชมทั้งหมด"
“เหตุการณ์นั้นสร้างความโกลาหล ไม่มีใครคาดคิดว่าลี มยองฮันจะทำแบบนั้น”
“หากไม่สนถึงความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองประเทศ และไม่ได้ถูกปิดไว้ เรื่องนี้คงได้ถูกเปิดเผยไปนานแล้ว”
“ในตอนนั้นลี มยองฮันยังกล่าวในที่เกิดเหตุด้วยว่า คนที่เขาชื่นชมมากที่สุดคือพ่อของเขาลี จุงฮี และเขาจะไม่ยอมให้ใครก็ตามมาดูถูกลีจุงฮี”
“ถ้าอย่างนั้น เยี่ยชิว นายก็น่าจะรู้แล้วใช่มั้ยว่าต้องทำยังไง?”
จู่ๆ เยี่ยชิวก็เข้าใจในทันที และพูดว่า "พี่ปิงขอบคุณพี่มากนะ ผมรู้แล้วว่าต้องทำยังไง"
“ไม่ต้องเกรงใจ” ไป๋ปิงถาม “นานจะมาปักกิ่งเมื่อไหร่?”
ในเวลานี้เยี่ยชิวยังไม่คิดที่จะไปปักกิ่ง เพราะสำหรับเขาแล้ว ปักกิ่งเป็นสถานที่ที่อันตรายมาก