บทที่ 377 ฉินหว่านที่สวมชุดกี่เพ้า

เยี่ยชิวกลับบ้านและงีบหลับสักพัก เมื่อเขาตื่นขึ้น ก็เป็นเวลาหนึ่งทุ่มแล้ว

ขณะรับประทานอาหารเย็น เขาสังเกตเห็นว่าเฉียนจิ้งหลานดูกังวลเล็กน้อย

"แม่ครับ มีอะไรรึเปล่า?" เยี่ยชิวถาม

เฉียนจิ้งหลานกล่าวว่า "ชิวเอ๋อร์ ฉันเห็นข่าวว่าแกไปท้าทายหมอในเกาหลี จริงเหรอ?"

"จริง"

เมื่อเห็นการยอมรับของเยี่ยชิว เฉียนจิ้งหลานจึงรู้สึกกังวลมากขึ้น และพูดว่า "ฉันเห็นนักข่าวบอกว่าแกเดิมพันชีวิตกับแพทย์ชาวเกาหลี ชิวเอ๋อร์ แกจะเอาชนะเขาได้เหรอ?"

เยี่ยชิวยิ้มเล็กน้อย แล้วพูดว่า "แม่ครับ แม่ต้องเชื่อในตัวลูกชายของแม่สิ ผมไม่เคยทำอะไรที่ผมไม่แน่ใจนะ"

เมื่อเห็นใบหน้าที่มั่นใจของเขา ความกังวลใจของเฉียนจิ้งหลานก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

"ชิวเอ๋อร์ ไม่ใช่ว่าฉันไม่เชื่อแกหรอกนะ แต่การเดิมพันด้วยชีวิตของตัวเองนั้นอันตรายเกินไป ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกล่ะ" เฉียนจิ้งหลานเตือน

"ครับ ผมเชื่อฟังแม่อยู่แล้ว" เยี่ยชิวพูดด้วยรอยยิ้ม

ทันใดนั้นเฉียนจิ้งหลานก็ถามอีกครั้ง "ใช่สิ ความสัมพันธ์ของแกกับฉินหว่านไปถึงไหนแล้วล่ะ?"

หัวใจของเยี่ยชิวตึงเครียด และเขาแสร้งทำเป็นไม่เมินเฉย โดยพูดว่า "แม่ ทำไมอยู่ ๆ ถึงถามเรื่องนี้?"

"บอกมาเถอะหน่า แกกับฉินหว่านไปถึงไหนกันแล้ว?" เฉียนจิ้งหลานถามอย่างจริงจัง

เยี่ยชิวรีบปฏิเสธ "แม่ แม่กำลังคิดอะไรอยู่ พี่หว่านและผมก็เป็นเพื่อนกันไง"

"เป็นแค่เพื่อนกันจริง ๆ เหรอ?" เฉียนจิ้งหลานดูไม่เชื่อ

"เป็นแค่เพื่อนกันจริง ๆ" เยี่ยชิวกล่าว

"ในเมื่อเป็นแค่เพื่อนกัน แล้วทำไมเธอถึงส่งข้อความหาแกว่า เธอคิดถึงแก?"

พระเจ้า

เยี่ยชิวมองไปที่เฉียนจิ้งหลานด้วยความประหลาดใจ "แม่ แม่แอบดูโทรศัพท์ของมเหรอ?"

เฉียนจิ้งหลานกล่าวว่า "หลังจากที่แกกลับมา แกก็วางโทรศัพท์บนโซฟาเพื่อชาร์จแบต ฉันบังเอิญเห็นว่าฉินหว่านส่งข้อความในวีแชทมาหาแกว่าคิดถึงพอดี สรุปความสัมพันธ์ของแกกับฉินหว่านไปถึงไหนกันแล้ว?"

"ผมกับพี่หว่านเป็นแค่เพื่อนกันจริง ๆ" เยี่ยชิวยืนกราน

เฉียนจิ้งหลานเม้มปาก แล้วพูดว่า "ถ้าเป็นแค่เพื่อน ทำไมแกถึงอยากเปิดห้องไว้ด้วยล่ะ?"

เปิดห้อง!

เมื่อได้ยินสองคำนี้ เยี่ยชิวก็ตื่นเต้น และรีบถาม "โทรศัพท์มือถือของผมอยู่ไหน?"

"อยู่บนโซฟา"

เยี่ยชิวรีบวิ่งไปที่โซฟา หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู และในใจของเขาอยากจะตายเพื่อหนีหน้าแม่ให้ได้

ฉินหว่านส่งข้อความผ่านวีแชทมาสามข้อความ

บทความที่ 1 "เยี่ยชิว นายกำลังทำอะไรอยู่?"

ข้อ 2 "ฉัน...คิดถึงนาย"

บทความที่ 3 "นายยังจะเปิดห้องอยู่ไหม?"

นอกจากนี้ ทั้งสามข้อความยังแสดงให้เห็นว่าพวกมันถูกอ่านแล้ว ซึ่งหมายความว่า เฉียนจิ้งหลานได้อ่านทั้งหมดแล้ว

จบกัน จะอธิบายให้แม่ฟังยังไงดี?

หัวของเยี่ยชิวเริ่มใหญ่เท่ากับถังน้ำ

"ชิวเอ๋อร์" เฉียนจิ้งหลานโบกมือ ชี้ไปที่เก้าอี้ตรงข้ามเธอ แล้วพูดว่า "นั่งลงสิ"

เยี่ยชิวนั่งลง

เฉียนจิ้งหลานกล่าวว่า "จริง ๆ แล้ว ตอนที่แกพาฉินหว่านและเชี่ยนเชี่ยนมาที่บ้านของครั้งล่าสุด ฉันสังหรณ์ว่าแกและฉินหว่านไม่ใช่แค่เพื่อนธรรมดา"

"ชิวเอ๋อร์ ไม่ว่าแกและฉินหว่านจะพัฒนาไปไกลแค่ไหน ฉันก็ต้องเตือนแกว่า ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ แกต้องไม่หลอกลวงผู้หญิง"

"และที่สำคัญที่สุดคือ แกไม่สามารถซ่อนความสัมพันธ์ของแกกับจิงจื้อจากเธอได้ แน่นอน แกยิ่งไม่สามารถซ่อนความสัมพันธ์ของแกกับฉินหว่านจากจิงจื้อได้เหมือนกัน เข้าใจไหม?"

"ผมรู้" เยี่ยชิวพยักหน้า และกล่าวว่า "พี่หลินรู้เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของผมกับพี่หว่าน และพี่หว่านก็รู้เกี่ยวกับการดำรงอยู่ของพี่หลินด้วย"

"จิงจื้อไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา สติปัญญา วิสัยทัศน์ และจิตใจของเธอนั้นเกินกว่าผู้หญิงธรรมดาทั่วไป ในสมัยโบราณ ผู้หญิงอย่างเธอคงได้เป็นหนึ่งในนางทั้งหกตำหนัก ดังนั้น ฉันถึงรู้สึกโล่งใจกับเธอมาก"