บทที่ 378 ตระกูลอันดับหนึ่งในปักกิ่ง

"นายอยากเข้ามาด้วยกันไหม?"

เมื่อได้ยินคำพูดของฉินหว่าน เลือดของเยี่ยชิวก็เดือดพล่านไปทั่วร่างกาย และเขาก็พยักหน้าทันที

"เร็วเข้า ฉันรอนายอยู่~" ฉินหว่านหน้าแดง เยี่ยชิวขยิบตาเล็กน้อย แล้วปิดประตูห้องน้ำ

เยี่ยชิวถอดเสื้อผ้าออก และกำลังจะรีบเข้าไปในห้องน้ำ แต่ทันใดนั้น——

ตื๊ดตื๊ดตื๊ด!

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

เยี่ยชิวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และเห็นว่าหมายเลขผู้โทรคือไป๋ปิง เขารีบกดปุ่มรับสาย แล้วพูดว่า "พี่ปิง——"

ทันทีที่เยี่ยชิวเปิดปาก เสียงของไป๋ปิงก็ดังขึ้นมาจากอีกปลายสาย "เยี่ยชิว นายอยู่ที่ไหน?"

"มีอะไรเหรอ?" เยี่ยชิวถาม

ไป๋ปิงกล่าวว่า "ฉันมาถึงเจียงโจวแล้ว"

อะไรนะ!

เยี่ยชิวตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เขาประหลาดใจมาก แล้วถามว่า "พี่กลับมาแล้วเหรอ?"

"ใช่สิ" ไป๋ปิงพูด "พวกเราเพิ่งลงจากเครื่องบิน และตอนนี้กำลังไปที่โรงแรมฮิลตัน นายมานี่หน่อยสิ"

"พวกพี่?" เยี่ยชิวถามอย่างเร่งรีบ "พี่ปิง พี่ไม่ได้มาคนเดียวเหรอ?"

"จางจิ่วหลิง ปรมาจารย์ด้านการแพทย์แผนจีนก็อยู่ที่นี่ด้วย" ไป๋ปิงกล่าวว่า "คุณจางอยากเจอนาย"

"ตอนนี้?"

"อื้ม ตอนนี้เลย"

เยี่ยชิวขมวดคิ้ว เขาไม่อยากไป ยังไงซะ ฉินหว่านยังคงรอเขาอยู่ในห้องน้ำ

นอกจากนี้ ชายชราคนนั้นมีอะไรต้องไปเจอ?

"พี่ปิง พี่ช่วยบอกคุณจางให้เปลี่ยนเวลาได้ไหม?" เยี่ยชิวกล่าว "ตอนนี้ผมมีเรื่องที่ต้องจัดการ"

"นายมีอะไรต้องจัดการ" ไป๋ปิงปิงแค่นเสียงเหอะ และพูดว่า "นายคงไม่ได้อยู่บนเตียงกับหลินจิงจื้อหรอกใช่ไหม?"

"ไม่ใช่ ๆ ..."

"ในเมื่อไม่ใช่ ก็รีบมาที่นี่ซะ ทำไม นายไม่อยากเจอฉันเหรอ?" ไป๋ปิงพูดอย่างไม่พอใจ "ใครบอกว่าเขาคิดถึงฉันทางโทรศัพท์ระหว่างวัน และทำไมเขาถึงลืมมันในชั่วพริบตา นายนี่มันเก่งแต่ปากจริง ๆ มีคำพูดไหนบ้างที่ออกจากปากนายแล้วเป็นเรื่องจริง"

"พี่ปิง คุณเข้าใจผิดแล้ว..."

ก่อนที่เยี่ยชิวจะพูดจบ ไป๋ปิงก็พูดอย่างแข็งแกร่ง "เราจะไปถึงโรงแรมฮิลตันภายในสิบห้านาที ถ้าฉันไม่เห็นนาย ฉันจะไม่มาเจอนายอีกตลอดไป"

"พี่ปิง..."

ตื๊ด!

ไป๋ปิงวางสายโทรศัพท์ทันที

สิ่งนี้ทำให้เยี่ยชิวหดหู่อย่างยิ่ง

ฉันถอดกางเกงออกแล้วด้วยซ้ำ แต่ยังไม่ได้ทำอะไรเลย น่าเสียดายจริง ๆ!

ไป๋ปิงให้เวลาเขาเพียงสิบห้านาที เวลานี้น้อยเกินไป และไม่มีเวลากินฉินหว่านได้ทันด้วยซ้ำ ยังไงซะ เขาสามารถอยู่ได้หนึ่งชั่วโมงด้วยความแข็งแกร่งทางกายภาพของเขา

ในขณะนี้ เยี่ยชิวรู้สึกอิจฉาชายสามวินาทีทันที

"บางครั้ง เวลาอันสั้นก็เป็นสิ่งที่ดี เฮ้อ!"

เยี่ยชิวคิดอยู่ครู่หนึ่ง และในที่สุดก็ตัดสินใจไปพบไป๋ปิง

ตอนนี้ฉินหว่านพร้อมที่จะยอมรับทุกอย่างจากเขา ซึ่งหมายความว่าเขาสามารถกินเธอได้ตลอดเวลาหากต้องการ

แต่ไป๋ปิงแตกต่างออกไป

แม้ว่าไป๋ปิงเกือบจะมีความสัมพันธ์กับเยี่ยชิวก่อนออกจากเจียงโจว แต่สุดท้ายก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพราะเยี่ยชิวไปปฏิบัติภารกิจฉุกเฉิน

ยิ่งไปกว่านั้นเยี่ยชิวค้นพบว่า หลังจากที่ไป๋ปิงกลับไปที่เมืองหลวง ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาดูเหมือนจะกลายเป็นคนแปลกหน้าเล็กน้อย ราวกับว่ามีสิ่งกีดขวางที่มองไม่เห็น

เป็นเพราะระยะทางหรือเปล่า?

หรือเป็นเพราะไม่มีการติดต่อมาระยะหนึ่งแล้ว?

หรือเป็นเพราะเหตุผลอื่น?

เยี่ยชิวไม่รู้ว่าทำไม

ยิ่งไปกว่านั้น ไป๋ปิงยังพูดคำที่รุนแรงอีกด้วย โดยบอกว่าหากครั้งนี้เยี่ยชิวไม่ไปพบเธอ เขาจะไม่มีวันได้พบเธออีกตลอดไป

เยี่ยชิวปวดหัวมาก

เขาเข้าใจไป๋ปิง ไป๋ปิงไม่ได้มีความประณีตและใจกว้างเหมือนหลินจิงจื้อ และเธอก็ไม่ง่ายที่จะเกลี้ยกล่อมเหมือนฉินหว่าน เมื่อเธอโกรธ มันจะลำบากมาก

ในเวลานี้ ประตูห้องน้ำก็เปิดออกอีกครั้ง