บทที่ 379 ฉันกำลังจะแต่งงานแล้ว

เจียงโจว

เยี่ยชิวรีบไปที่โรงแรมฮิลตันอย่างเร่งรีบ ทันทีที่เขาลงจากรถ ก็มีรถตู้เบนซ์หยุดอยู่ตรงหน้าโรงแรม

ประตูรถเปิดออก

อย่างแรกที่เห็นก็คือรองเท้าส้นสูงสีเงินก้าวลงมาบนพื้น จากนั้นก็เห็นขาอันเรียวยาวเนียนขาวตามมา จากนั้น ไป๋ปิงก็ลงมาจากในรถ

ไป๋ปิงสวมเสื้อเชิ้ตผ้าชีฟอง กระโปรงแคบสีเทา ผมรวบไปด้านหลัง และแต่งหน้าอย่างงดงามบนใบหน้า เธอสวยจนไม่อาจเปรียบเทียบได้

เธอถือกระเป๋าหนังรุ่นลิมิเต็ดของชาแนลอยู่ในมือด้วยท่าทางที่สง่างาม

“พี่ปิง!” เยี่ยชิวเดินไปทักทายไป๋ปิงพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา

ไป๋ปิงยิ้มหวาน เดินเข้าไปกอดเยี่ยชิว

เมื่อกลิ่นหอมที่คุ้นเคยกระทบใบหน้าของเขา หัวใจของเยี่ยชิวก็เต้นรัว ขณะที่เขากำลังจะพูด ไป๋ปิงก็ปล่อยเขา

ในเวลานี้ เขาเห็นประตูรถอีกบานเปิดออก และชายชราผมหงอกในชุดเสื้อคอจีนก็ก้าวออกมา

เยี่ยชิวจำได้ทันที ชายชราคนนี้คือจางจิ่วหลิง ปรมาจารย์ด้านการแพทย์แผนจีน!

แม้ว่าเขาจะไม่เคยพบกับจางจิ่วหลิงตัวจริง แต่เขาเคยเห็นรูปถ่ายของจางจิ่วหลิงจากในเน็ตมาก่อน อย่างไรก็ตาม จางจิ่วหลิงดูเหมือนจะอยู่ในสภาพจิตใจที่แย่มาก บนใบหน้าของเขามีริ้วรอยลึก

หลังจากที่จางจิ่วหลิงลงจากรถ ก็มีชายวัยกลางคนสองคนที่สวมแว่นตาก็ก้าวลงจากรถตู้เบนซ์ คนหนึ่งอ้วนและคนนึงผอม

“เยี่ยชิว ฉันขอแนะนำให้คุณรู้จัก ท่านนี้คือจางจิ่วหลิง ปรมาจารย์ด้านการแพทย์แผนจีน และเป็นที่รู้จักในนามราชาแห่งการฝังเข็ม”

ไป๋ปิงแนะนำเยี่ยชิว

เยี่ยชิวรีบก้าวไปข้างหน้า และพูดอย่างสุภาพ: "สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น สวัสดีครับคุณจาง ยินดีต้อนรับสู่เจียงโจว"

จางจิ่วหลิงไม่มีสีหน้าใดๆ มองเยี่ยชิวตั้งแต่หัวลงล่าง แล้วถามว่า "คุณคือเยี่ยชิวงั้นรึ?"

“ใช่ครับ ผมคือเยี่ยชิว”

จางจิ่วหลิงพูดอย่างค่อยๆ: "คุณอายุก็ยังน้อย ก็กล้าท้าแข่งกับลี มยองฮัน คงจะรุ่นใหม่ไฟแรงจริงๆสินะ!"

เยี่ยชิวได้ยินว่าน้ำเสียงของจางจิ่วหลิงแอบมีความไม่พอใจอยู่

เยี่ยชิวมีรอยยิ้มบนใบหน้า และไม่ได้พูดอะไร

ไป๋ปิงชี้ไปที่ชายวัยกลางคนที่อ้วนกว่าและแนะนำ: "เยี่ยชิว ท่านนี้คือเกิ่งไห่เจ๋อ รองประธานโรงพยาบาลยูเนี่ยนโส่วตู"

“สวัสดีครับประธานเกิ่ง”

เยี่ยชิวยื่นมือไปจับมือเกิ่งไห่เจ๋อ

เกิงไห่เจ๋อพูดด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า: "เสี่ยวเยี่ย ดูแล้ว นายอายุน่าจะยังไม่ถึงสามสิบใช่ไหม?"

“ปีนี้ผมอายุยี่สิบสี่ปีนิดๆครับ” เยี่ยชิวตอบ

เกิ่งไห่เจ๋ออุทาน: "เสี่ยวเยี่ย คุณยังเด็กขนาดนี้ แล้วยังได้เป็นผู้อำนวยการแผนกการแพทย์แผนจีนของโรงพยาบาลชั้นนำ คุณเป็นฮีโร่ตั้งแต่อายุยังน้อยเลยนี่หน่า!"

“ประธานเกิ่ง คุณก็พูดเกินไปครับ ผมคิดว่าคุณอายุก็คงไม่เกินสี่สิบห้าปีใช่ไหมล่ะครับ? ด้วยวัยเท่านี้ คุณสามารถเป็นรองประธานโรงพยาบาลที่มีชื่อเสียงที่สุดในประเทศจีนได้ คุณน่าทึ่งจริงๆนะครับ”

คำพูดของเยี่ยชิวนี้ ไม่ใช่คำเยินยอแต่อย่างใด

โรงพยาบาลยูเนี่ยนโส่วตู เป็นโรงพยาบาลที่มีชื่อเสียงที่สุดในบรรดาโรงพยาบาลทั้งหมดในประเทศ และยังเป็นที่รู้จักในระดับสากลอีกด้วย

โดยทั่วไปแล้ว คนที่มีอายุเกินห้าสิบปีเท่านั้นจึงจะมีสิทธิได้เข้ารับตำแหน่งผู้บริหารโรงพยาบาลได้

แต่เกิ่งไห่เจ๋ออายุเพียงสี่สิบกว่าเท่านั้น ก็สามารถเป็นรองคณบดีได้ ซึ่งอาจกล่าวได้ว่ามีอนาคตไกลเลยนั่นเอง

แม้กระทั่ง ในอนาคตเขาอาจจะได้เป็นประธานของโรงพยาบาลยูเนี่ยนโส่วตูได้เลย!

เกิ่งไห่เจ๋อหัวเราะ มองเยี่ยชิวแล้วพูดว่า "แม้ว่าฉันจะรู้ว่าคุณพูดยกยอฉัน แต่ฉันก็ดีใจที่ได้ยินเช่นนั้น"

จากนั้น ไป๋ปิงก็ผายมือไปที่ชายวัยกลางที่มีรูปร่างผอมแล้วแนะนำ: "เยี่ยชิว นี่คือ เหอปิง ผู้อำนวยการแผนกการแพทย์แผนจีนของโรงพยาบาลยูเนี่ยนโส่วตู ผู้อำนวยการเห่อ เป็นลูกศิษย์คนสนิทคุณจาง และ เขาได้เรียนรู้ประสบการณ์และคำสอนจากคุณจาง”

“สวัสดีครับ ผู้อำนวยการเหอ ผมได้ยินเกี่ยวกับคุณมาเยอะเลยครับ” เยี่ยชิวจับมือกับเหอปิงอีกครั้ง

ท่าทางของเหอปิงนั้นดูเย็นชากว่าเกิ่งไห่เจ๋อมาก เขาใช้แค่มือขวาแตะเยี่ยชิวเท่านั้นแล้วปล่อยไป

“ผู้อำนวยการเยี่ย ฉันอยากจะถามอะไรสักหน่อย ที่ไปท้าแข่งกับลี มยองฮัน คุณมั่นใจแค่ไหนงั้นเหรอ?” เหอปิงถามอย่างตรงไปตรงมา