บทที่ 388 ได้สมใจหวัง

โรงแรมฮิลตัน

ห้อง 801

เยี่ยชิวยืนอยู่นอกประตู พยายามระงับความตื่นเต้นภายในใจของเขา และยกมือขึ้นเคาะประตู

“ก๊อก!”

“ก๊อกก๊อก!”

หลังจากเคาะประตูแล้ว เยี่ยชิวก็รออย่างเงียบ ๆ

เพียงแต่ว่า หลังจากรออยู่สักพัก ก็ยังไม่มีใครมาเปิดประตู

“หรือว่าพี่ปิงไม่อยู่ในห้องงั้นเหรอ?”

เยี่ยชิวขมวดคิ้ว และยกมือขึ้นเคาะประตูอีกครั้ง

ก็ยังไม่มีคนเปิดประตู

“พี่ปิงคงไม่ได้ล้อฉันเล่นใช่ไหม?”

เมื่อนึกอย่างนี้ เยี่ยชิวก็โกรธเล็กน้อย และกำลังจะเปิดดวงตาสวรรค์เพื่อดูว่าไป๋ปิงอยู่ในห้องหรือไม่ แต่ในขณะนี้…

“ติ้ง!”

โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของเขาดังขึ้น

เยี่ยชิว หยิบโทรศัพท์มือถือของเขาออกมา และเห็นว่าไป๋ปิงส่งข้อความวีแชทให้เขา เมื่อเขาเปิดอ่าน ก็เห็นเพียงแค่เจ็ดคำเท่านั้น

“ประตูไม่ได้ล็อค เข้ามาได้เลย”

เยี่ยชิวใช้มือผลักเบาๆ และก็ใช่ ประตูไม่ได้ปลดล็อค และเปิดเข้าไปได้เลย

เขาก้าวเข้าไปในห้อง

เป็นห้องสวีท

ทันทีที่ เยี่ยชิวเดินเข้าไป เขาได้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบ จากนั้นเขาก็เห็นเสื้อผ้าวางละเกะละกะอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น เขาจำได้ทันทีว่า นั่นเป็นเสื้อผ้าที่ไป๋ปิงใส่ตอนกลางวัน ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีเสื้อผ้าชิ้นเล็กชิ้นน้อยอยู่ด้วย

สีแดง

“ภายนอกพี่ปิงดูเย็นชาราวกับเทพธิดาภูเขาน้ำแข็ง คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะแอบชอบสีแบบนี้”

เยี่ยชิวรีบกวาดตามองอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่เห็นร่างของไป๋ปิง

“แปลก พี่ปิงไปไหนแล้ว? เมื่อกี้ยังได้ยินเสียงเธอชัดเจนอยู่เลย!”

เยี่ยชิวมองไปรอบๆ และหาไป๋ปิง

อย่างไรก็ตาม ผลลัพธ์ที่ได้ทำให้เขาผิดหวัง ในห้องนั่งเล่นก็ยังไม่เจอไป๋ปิง

ไหนล่ะ?

จากนั้น เขาก็อยู่ที่หน้าประตูห้องนอน และตะโกนเข้าไปข้างในเบาๆ: "พี่ปิง พี่ข้างในหรือเปล่า?"

“อืม ฉันอยู่ข้างใน” ไป๋ปิงกล่าว

แน่นอนว่าเธออยู่ข้างใน

“เยี่ยชิว นายรีบเข้ามาสิ!” ไป๋ปิงพูด

เยี่ยชิวเปิดประตูห้องนอน เดินเข้าไป เขาเห็นเตียงขนาดใหญ่ แต่ก็ยังไม่เห็นไป๋ปิง

“พี่ปิง พี่อยู่ไหน?” เยี่ยชิวถาม

“คนโง่ ฉันอยู่นี่” เสียงของไป๋ปิงดังมาจากห้องน้ำ

พี่ปิงอาบน้ำอยู่งั้นเหรอ?

เยี่ยชิวตกตะลึง และตระหนักได้ว่า ไม่แปลกใจเลยที่เธอจะโยนเสื้อผ้าของเธอบนโซฟาด้านนอกแบบนั้น

“พี่ปิง พี่กำลังอาบน้ำอยู่งั้นเหรอ? งั้นพี่ไม่ต้องรีบนะ เดี๋ยวผมดูทีวีรออยู่ข้างนอก” หลังจากที่เยี่ยชิวพูดจบ เขาก็กำลังจะออกจากห้องนอน

ในเวลานี้ เสียงของไป๋ปิงดังขึ้นอีกครั้ง: "เยี่ยชิว นายเข้ามาสิ"

“ฮะ!” เยี่ยชิวสะดุ้งแล้วพูดว่า “พี่ปิง แบบนี้มัน ไม่ค่อยดีรึเปล่า?”

“เข้ามา!”

ไป๋ปิงพูดอีกครั้ง น้ำเสียงของเธอไม่ต้องสงสัยเลย

เยี่ยชิวลังเลครู่นึง และเปิดประตูห้องน้ำ วินาทีต่อมา ดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง

เห็นไป๋ปิงนอนแช่อยู่ในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ ในอ่างอาบน้ำมีน้ำนมอยู่ครึ่งถัง และมีกลีบกุหลาบสีสดลอยอยู่ในนั้น

ผมของไป๋ปิงเปียกและพาดไหล่ไว้ แม้ว่าเธอจะไม่ได้แต่งหน้า แต่เธอก็ยังคงสวยอย่างน่าทึ่ง โดยเฉพาะแก้มของเธอที่ตอนนี้เริ่มเป็นสีแดง ซึ่งทำให้เธอยิ่งดูมีเสน่ห์มากขึ้น

นอกจากใบหน้าและไหล่ของไป๋ปิงที่โผล่ขึ้นมา ร่างกายส่วนที่เหลือของเธอนั้นยังแช่ในน้ำนมอยู่

เยี่ยชิวอดไม่ได้ที่จะแอบด่าอยู่ในใจ เขาไม่รู้ว่าไอ้สารเลวคนไหนที่คิดค้นการอาบน้ำนมนี้ ไม่อย่างนั้น เขาคงจะมองเห็นหมดทุกอย่างไปแล้ว