บทที่ 389 อีกสักรอบ

ตอนนี้เยี่ยชิวดูเหมือนนายพลในสนามรบ ควบม้าบุกเข้าโจมตีข้าศึก แสดงให้เห็นถึงความน่ายำเกรงของผู้ชาย

ในขณะนี้ เขาอยากจะบรรเลงสักหนึ่งบทเพลง

“หลังจากรอมานาน ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง และหลังจากฝันมาเนิ่นนาน ในที่สุดฝันของผมก็เป็นจริง…”

ในที่สุดก็ได้ครอบครองไป๋ปิงแล้ว

ได้สมใจหวัง

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เยี่ยชิวหอบหายใจ และการวิงวอนของไป๋ปิง ศึกนี้ก็ได้สิ้นสุดลง

ในที่สุดในห้องก็สงบลง

“ฉันจะตายแล้ว” ไป๋ปิงพูดพร้อมกับหายใจแรง

เยี่ยชิวกอดเธอไว้ในอ้อมแขนของเขาแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ฟินจะตายงั้นเหรอ?"

“บ้า!” ไป๋ปิงจ้องมองเยี่ยชิวด้วยความโกรธและพูดว่า “ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่านายออกกำลังกายมายังไง ถึงแรงเยอะขนาดนี้ มีผู้หญิงไม่กี่คนหรอกที่ทนไหว”

"ฮะฮะ~"

เยี่ยชิวหัวเราะเบา ๆ และคิดในใจ หลังจากที่ฉันฝึกฝนวิชามังกรศักดิ์สิทธิ์เก้าชั้นเชิงได้สำเร็จ ก็จะมีผิวหนังดั่งเหล็กกล้า กระดูกดั่งทองแดงได้ และเมื่อถึงตอนนั้น แรงของฉันก็จะดีขึ้นอย่างมาก

ไม่ต้องพูดถึงไป๋ปิงแค่คนเดียวหรอก แม้ว่าจะนอนกับเธอและหลินจิงจื้อไปพร้อมๆกัน ก็คงไม่คณามือคนอย่างเขา

“ใช่แล้ว เรื่องเมื่อตอนกลางวันวันนี้ทำให้ฉันสงสัย” ไป๋ปิงพูดทันที

เยี่ยชิวถามว่า: "พี่หมายถึงเรื่องไหน?"

“ลี มยองฮัน!” ไป๋ปิงพูดว่า: “นายชนะลี มยองฮันได้ เขาก็ควรทิ้งชีวิตไว้ที่นี่ ทำไมนายถึงปราณีมัน และไว้ชีวิตมันด้วย? นายรู้ไหม ผู้ชายคนนั้นไม่เพียงแต่ดูถูกการแพทย์แผนจีนว่าเป็นขยะเท่านั้น แต่ยังบอกอีกด้วยว่า คนจีนก็เป็นขยะ”

“การเดิมพันชีวิตนั่นลี มยองฮันก็เป็นคนเสนอขึ้นมาเอง ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาคงอยากให้ผมตาย”

เยี่ยชิวกล่าวว่า: "ก็มีสาเหตุอยู่บ้างที่ปล่อยเขาไปในนาทีสุดท้าย"

“อย่างแรกเลย เขาเป็นคนเกาหลี และยังเป็นหมอที่มีชื่อเสียงในเกาหลี ที่ประเทศเกาหลีนั้นเขาเป็นที่รู้จัก ถ้าเราบังคับให้เขาตายจริงๆ แบบนั้นมันจะทำให้คนเกาหลีเกลียดประเทศจีนได้”

“แน่นอนว่านี่ไม่ใช่สิ่งสำคัญ ตอนนี้ประเทศจีนปีนี้ไม่ใช่ขี้โรคแห่งเอเชียแล้ว เป็นประเทศที่เจริญรุ่งเรืองประชาชนก็เข้มแข็ง และไม่เห็นต้องกลัวประเทศเกาหลี”

“แต่ที่สำคัญก็คือ ถ้าผมบังคับให้ลี มยองฮันนั่นตาย แบบนั้นจะต้องมีคนออกมาหยุดผมไว้อย่างแน่นอน”

“เพราะว่าประเทศจีนและเกาหลีนั้นต่างก็เป็นเพื่อนบ้านกัน ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองประเทศยังดูโอเคในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา หากมีชาวเกาหลีเสียชีวิตในจีน ทางกระทรวงการต่างประเทศคงจะปวดหัว และจำเป็นต้องจัดการกับปัญหาต่างๆ มากมาย”

“และเพื่อที่จะไม่สร้างปัญหาให้กับพวกเขาเพิ่ม ผมจึงตัดสินใจอดทนไว้ และปล่อยลี มยองฮันนั่นไป”

“ประการที่สอง อย่างที่ผมพูดตอนอยู่บนเวที จุดประสงค์ของการแพทย์แผนจีนคือการช่วยชีวิต ไม่ใช่เพื่อเข่นฆ่าเอาชีวิต”

"ที่ผมปล่อยลี มยองฮันและทีมการแพทย์แผนเกาหลีไป เพื่อไม่ให้ผิดหลักจรรยาบรรณของการแพทย์แผนจีน ในขณะเดียวกัน ก็ทำให้พวกเขาได้เห็นถึงความใจกว้างของแพทย์แผนจีน"

“ประการที่สาม จุดประสงค์ของการท้าแข่งลี มยองฮันของผม ก็เพื่อการบังคับให้เขามาขอโทษการแพทย์แผนจีน และในข้อนี้ก็ได้บรรลุจุดประสงค์แล้ว ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องเอาชีวิตเขาอีก”

ไป๋ปิงกล่าวว่า: "นายบีบบังคับให้ลี มยองฮันนั่นคุกเข่าลงและขอโทษ ซึ่งทำให้เขาต้องอับอายกับความอัปยศอดสูอย่างมาก แม้ว่านายจะปล่อยเขาไป แต่เขาก็คงไม่รู้สึกขอบคุณนายแม้จะสักเดียวก็คงไม่มีหรอก ในทางกลับกัน ถ้าเขามีโอกาสในอนาคต เขาจะกลับมาเอาคืน นายเคยคิดถึงเรื่องนี้บ้างมั้ย?”

เยี่ยชิวเหยียดยิ้ม: "วันนี้ลี มยองฮันได้พ่ายแพ้ต่อผม และในอนาคต เขาก็จะยังคงไม่สามารถเอาชนะผมได้หรอก"

“นายอย่าลืมล่ะ แบ็คอัพของเขา ยังมีปราชญ์ทางการแพทย์พ่อของเขา” ไป๋ปิงเตือน

มุมปากของเยี่ยชิวยกขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ผมล่ะตั้งตารอที่จะได้เจอกับปราชญ์ทางการแพทย์เกาหลีจริงๆ"

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ไป๋ปิงก็อึ้งอยู่ครู่หนึ่ง เธอรู้สึกตกใจ

“นายทำให้ลี มยองฮันอับอาย แล้วนายยังอยากจะประจันหน้ากับปราชญ์ทางการแพทย์เกาหลีลี จุงฮีด้วยอย่างงั้นเหรอ?”

“รู้ใจผมที่สุด!” เยี่ยชิวกอดไป๋ปิงอย่างแรงแล้วพูดว่า: "ตอนนี้การแพทย์แผนจีนกำลังถดถอย ถ้าผมสามารถเอาชนะปราชญ์ทางการแพทย์ของเกาหลีได้ แพทย์แผนจีนก็จะมีชื่อเสียงไปทั่วโลก"

นี่คือจุดประสงค์ที่แท้จริงของเยี่ยชิวสินะ!

ไป๋ปิงเงยหน้าขึ้นมองเยี่ยชิวด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง

“พี่ปิง พี่มองผมทำไมกัน?” เยี่ยชิวยิ้มแล้วถาม “เพราะผมหล่อใช่มั้ย?”

“เยี่ยชิว ฉันว่านายเปลี่ยนไป” ไป๋ปิงพูดอย่างจริงจัง

“เปลี่ยนไปงั้นเหรอ? ไม่ขนาดนั้นหรอก?” เยี่ยชิวพูดติดตลก: "ผมก็ยังเป็นเด็กหนุ่มคนนั้นเหมือนเดิม ไม่ได้เปลี่ยนไปสักนิด"

“นายเปลี่ยนไปจริงๆ” ไป๋ปิงกล่าวว่า: “นายเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น ไม่ได้หุนหันพลันแล่นเหมือนเมื่อก่อน ทำอะไรก็มีการวางแผนและรู้จักบันยะบันยัง ยิ่งไปกว่านั้น นายดูน่ากลัวขึ้นเล็กน้อย รู้สึกเหมือนกับว่านายคล้ายกับหลินจิงจื้อเข้าไปทุกวัน”