บทที่ 397 เขาเป็นคนของผม

อย่างไรก็ตาม เซียวจ้านดูนิ่งเฉย ราวกับว่าเขาคิดไว้แล้วว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้

“คุณจะจับน้องชายของฉันไปไม่ได้นะ”

ในเวลานี้ ผู้หญิงคนนั้นยืนอยู่ข้างหน้าเซียวจ้าน

เซียวจ้านพูดอย่างใจเย็นกับเฉียนลู่ลู่: "คุณตำรวจ ช่วยรอจนกว่าหมอเยี่ยจะรักษาดวงตาของพี่สาวผมให้เสร็จก่อนได้มั้ย ถึงตอนนั้นแล้วผมฉันจะไปกับคุณ"

"ไม่ได้" เฉียนลู่ลู่ตะโกน: "นายเป็นฆาตกร และต้องไปกับพวกเราทันที"

ฆาตกร?

เมื่อได้ยินสามคำนี้ ฟู่เหยียนเจี๋ยและคนอื่นๆ ก็ตกใจมากจนพวกเขาทั้งหมดถอยหลังไป มีเพียงเยี่ยชิวเท่านั้นที่ตอนนี้ใบหน้าแสดงถึงความอยากรู้อยากเห็นและยืนนิ่งไม่ขยับ

“กัปตันเฉียน คุณบอกว่าเขาเป็นฆาตกร คุณมีหลักฐานมั้ย?” เยี่ยชิวถาม

จากนั้นเฉียนลู่ลู่ก็พึ่งสังเกตเห็นเยี่ยชิวที่อยู่ข้างๆเธอ ใบหน้าของเธอก็เย็นชา และเธอก็พูดอย่างหยาบคาย: “ทำไม นายต้องการจะขัดขวางเจ้าพนักงานในการปฏิบัติการตามหน้าที่งั้นเหรอ?”

“ไม่ใช่ซะหน่อย ผมแค่อยากรู้ให้แน่ชัดว่าเขาทำอะไรผิด?” เยี่ยชิวกล่าว

เฉียนลู่ลู่กล่าวว่า: "เขาฆ่าคน"

“เมื่อ3ปีก่อน เซียวจ้านก่ออาชญากรรมที่ซีเป่ย และเขาฆ่าคนไปทั้งหมด36คน และมีโทษร้ายแรง”

“ไม่เพียงเท่านั้น เขายังหนีไปเพราะกลัวที่จะต้องโทษอีกด้วย”

“3ปีมานี้ ตำรวจตามหาเขามาตลอด ถ้ากล้องวงจรปิดไม่ได้จับภาพเขาได้เมื่อคืนนี้ ฉันก็จะไม่รู้เลยว่าเขามาที่เจียงโจวนี่”

เฉียนลู่ลู่กล่าวว่า: "เซียวจ้าน นายจะต้องกลับไปกับเราทันที!"

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับน้องชายของฉัน” เซียวอี้เหรินพูดอย่างกังวลใจ: “คนที่ฆ่าคือฉันเอง ฉันจะไปกับพวกคุณเอง ขอร้องล่ะปล่อยน้องฉันไปเถอะ”

“เซียวอี้เหริน เรื่องนั้นเราตรวจสอบชัดเจนแล้ว แต่เรื่องที่น้องชายของคุณได้ฆ่าคนนั้น ก็มีหลักฐานที่ชัดเจน เขาต้องกลับไปกับพวกเราทันที”

เฉียนลู่ลู่ตะโกนเสียงดัง: "มานี่ นำตัวเซียวจ้านกลับไปซะ"

“ผมบอกแล้วไงว่ารอหมอเยี่ยรักษาดวงตาพี่สาวผมให้เสร็จก่อน แล้วผมจะกลับไปกับพวกคุณ แต่ถ้าพวกคุณยืนกรานจะจับผม งั้นอย่ามาโทษว่าผมไร้ความปรานีละกัน”

หลังจากที่เซียวจ้านพูดจบ ออร่าบนร่างกายของเขาก็เปลี่ยนไปราวกับว่าเขาเป็นเหมือนสิงโตที่กำลังจะคำราม

“ทำไม นายยังคิดจะต่อต้านอยู่อีกเหรอ?” เฉียนลู่ลู่พูดอย่างเหยียดหยาม: "ฉันพาคนคนมาเยอะขนาดนี้ ยังมีปืนอีก ฉันไม่เชื่อว่าวันนี้นายจะหนีไปได้หรอกนะ"

“ตั้งแต่ตอนที่ผมตัดสินใจพาพี่สาวของผมมาที่เจียงโจว ผมก็พร้อมที่จะถูกจับ แต่ว่า ขอแค่รอให้พี่สาวผมรักษาดวงตาให้เสร็จ ผมถึงจะไปกับพวกคุณได้”

เซียวจ้านจ้องไปที่เฉียนลู่ลู่อย่างดุเดือดแล้วพูดว่า "ถ้าคุณทำตามคำขอของผมไม่ได้ ผมก็จะตายไปพร้อมกับคุณ"

"พูดได้ดีหนิ! ตายด้วยกัน แค่นาย?ไม่ดูสามารถของตัวเองเลย" เฉียนลู่ลู่ตะโกนอีกครั้ง: "มานี่ พาเขากลับไปซะ"

ตำรวจคนหนึ่งก้าวไปข้างหน้าเพื่อเตรียมจับกุมเซียวจ้าน แต่ทันทีที่เขาเข้าใกล้ เซียวจ้านก็ศอกเขาปลิวออกจากตรงนั้น

“เฮ้ เด็กคนนี้รู้วิชาการต่อสู้งั้นเหรอ?”

เยี่ยชิวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เขารู้ว่า ท่าที่เซียวจ้านใช้ตอนนี้คือท่าปาจิฉวน

และอีกอย่างดูเหมือนว่า ฝีมือของเซียวจ้านก็ไม่ได้อ่อนเลย

"นายกล้าโจมตีตำรวจ! ช่างกล้านักนะ" เฉียนลู่ลู่โกรธจัด และกำลังจะสั่งให้คนของเธอจับกุมเซียวจ้าน แต่ก็มีเสียงของเซียวจ้านดังขึ้น

“อย่าบังคับผมเลย! พี่สาวของผมมองไม่เห็น ถ้าผมไปแล้ว ก็จะไม่มีคนดูแลเธอ เพราะฉะนั้น ผมต้องรอจนตาของพี่จะหายดีก่อน ถึงจะไปกับพวกคุณได้”

“เซียวจ้าน นายก่อคดีฆาตกรรม และมีโทษร้ายแรง วันนี้นายจะต้องไปกับพวกเรา หากนายต่อต้านอีกล่ะก็ ฉันจะฆ่านายทันที” เฉียนลู่ลู่กล่าว

เซียวจ้านกำหมัดแน่น เตรียมที่จะต่อสู้อย่างสิ้นหวัง

ทันใดนั้น บรรยากาศก็ตึงเครียด

"อะแฮ่ม..." เยี่ยชิวกระแอมสองทีแล้วพูดว่า "กัปตันเฉียน คุณช่วยอพยพผู้คนออกไปก่อนได้ไหม? ที่นี่คือโรงพยาบาล และพวกคุณกำลังใช้อาวุธจริง ซึ่งทำให้ผู้ป่วยหวาดกลัว"

"ไม่ได้" เฉียนลู่ลู่ตะโกนใส่เยี่ยชิว: "ตำรวจกำลังปฏิบัติการตามหน้าที่ และผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องควรออกไป"

“กัปตันเฉียน คุณบอกว่าใครไม่เกี่ยวข้องกัน?” เยี่ยชิวถาม

“ใครก็ตามที่รู้อยู่แก่ใจ” น้ำเสียงของเฉียนลู่ลู่ไม่สุภาพเท่าไหร่