บทที่ 398 กัปตันหญิงขี้หัวร้อน

สีหน้าของเฉียนลู่ลู่เปลี่ยนไปและเธอถามว่า "เยี่ยชิว นายหมายความว่ายังไง?"

“เซียวจ้านกลายเป็นคนของนายตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“หรือว่า นายอยากจะปกป้องคนเลวอย่างงั้นเหรอ?”

เยี่ยชิวพูดด้วยท่าทางที่จริงจัง: "คุณพูดผิดแล้ว ผมไม่ได้จะปกป้องคนเลว ผมแค่อยากจะปกป้องเขา"

“แล้วมันต่างกันตรงไหน? ฉันจะบอกนายนะว่า หากนายอยากจะปกป้องเขา งั้นฉันก็จะพาตัวนายไปกับฉันด้วย” หลังจากที่เฉียนลู่ลู่พูดจบ เธอก็รีบชักปืนของเธอออกมาแล้วเล็งไปที่หัวของเยี่ยชิว

เมื่อเซียวจ้านเห็นแบบนี้ เขาก็พูดทันที: "หมอเยี่ย ขอบคุณที่คุณช่วยผมนะครับ ผมซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก และผมต้องรับผิดชอบผลของการกระทำของตัวเอง ผมไม่อยากสร้างความเดือดร้อนให้กับคุณ ผม..."

“ไม่ต้องพูด!”

ก่อนที่เซียวจ้านจะพูดจบ เยี่ยชิวก็พูดขัดเขาขึ้นมาเสียงดัง จากนั้นเยี่ยชิวก็พูดกับเฉียนลู่ลู่: "ผมเกลียดมากเวลาที่มีคนเอาปืนมาจ่อที่หัวของผม แต่เห็นแก่ว่าคุณเป็นผู้หญิงหรอกนะ ผมจะไม่คิดอะไรมาก”

“ผมจะพูดอีกครั้ง เซียวจ้านเป็นคนของผม และวันนี้จะไม่มีใครพาเขาไปได้ทั้งนั้น”

“กัปตันเฉียน เชิญคุณกลับไปเถอะ!!”

เฉียนลู่ลู่ตะคอกอย่างเย็นชา: "อย่าคิดว่าเพราะนายมาจากวังซาตาน แล้วฉันจะไม่กล้าทำอะไรนาย ฉันจะบอกนายว่า วันนี้ฉันต้องพาเซียวจ้านกลับไปให้ได้ และไม่มีใครหยุดฉันได้ "

“งั้นคุณก็ลองดู!”

เยี่ยชิวยิ้มอย่างดูถูกเหยียดหยาม หยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดหมายเลขพูดสองสามประโยค แล้ววางสาย

เพียงห้าวินาทีต่อมา โทรศัพท์มือถือของเฉียนลู่ลู่ก็ดังขึ้น

“รับสิ ถ้าผมเดาถูก ผู้อำนวยการของคุณน่าจะโทรมาหาคุณนะ” เยี่ยชิวพูดด้วยรอยยิ้ม

“อย่าทำเป็นรู้หน่อยเลย”

เฉียนลู่ลู่สบถอย่างเย็นชา หยิบโทรศัพท์มือถือของเธอออกมา และเห็นว่าหมายเลขผู้โทรคือผู้อำนวยการจริงๆ

เขารู้ได้อย่างไรว่าเป็นสายของผู้อำนวยการ?

เฉียนลู่ลู่เหลือบมองเยี่ยชิวอย่างสงสัย จากนั้นจึงรับสายแล้วพูดว่า "ผู้อำนวยการ..."

“เฉียนลู่ลู่ ฉันไม่สนใจว่าตอนนี้เธอจะอยู่ที่ไหน รีบกลับมาเดี๋ยวนี้” ผู้อำนวยการกล่าว

เฉียนลู่ลู่อธิบายว่า: "ผู้อำนวยการคะ ฉันออกมาทำภารกิจข้างนอก และมีอาชญากรที่หนีคดีอยู่ที่เจียงโจว ฉันกำลังจะจับตัวเขาค่ะ"

“เธอไม่ต้องไปสนเรื่องผู้ชายคนนั้น รีบกลับมาเดี๋ยวนี้!” ผู้อำนวยการตะโกน

“ผู้อำนวยการคะ ผู้ชายคนนั้นเป็นอาชญากรที่หนีคดี…”

“ฉันบอกให้เธอรีบกลับมาทันที เธอเข้าใจมั้ย?” ผู้อำนวยการบ่น “เธอกำลังทำร้ายฉันอยู่นะ”

เฉียนลู่ลู่รู้สึกสับสนเล็กน้อยและถามว่า "ฉันจะไปทำร้ายท่านได้ยังไงล่ะคะ?"

“เซียวจ้านมาจากวังซาตาน และเธอไปจับเขา เธอคิดว่าเธอไม่ได้กำลังทำร้ายฉันอยู่งั้นเหรอ?”

เฉียนลู่ลู่ตกตะลึงและพูดอย่างร้อนรน: "เขาเป็นเพียงอาชญากรที่หนีคดี เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะมาจากวังซาตาน ผู้อำนวยการคะ ท่านคิดผิดหรือเปล่าคะ?"

ผู้อำนวยการตะโกน: "ถังเฟย หัวหน้าเจ้าหน้าที่ของวังซาตานเพิ่งโทรหาฉันด้วยตัวเขาเอง และบอกว่าเซียวจ้านเป็นคนของพวกเขา เธอยังคิดว่านี่เป็นเรื่องโกหกอยู่งั้นเหรอ?"

อะไรนะ!

เฉียนลู่ลู่ตกตะลึง

“รีบนำทีมกลับมาทันที นี่คือคำสั่ง! ไม่เช่นนั้น ตำแหน่งกัปตันทีมตำรวจอาชญากรนี้เธอก็ไม่ต้องมาทำแล้ว!”

ปัก!

ผู้อำนวยการวางสายโทรศัพท์ด้วยความโกรธ

เฉียนลู่ลู่ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เธอถึงจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอเงยหน้าขึ้นมองเยี่ยชิว และพูดอย่างเย็นชา: "เป็นฝีมือนายสินะ?"

เยี่ยชิวไม่ได้ปฏิเสธ: "ผมบอกแล้วว่า เซียวจ้านเป็นคนของผม และวันนี้จะไม่มีใครพาเขาออกไปได้"

“นายจะขัดขวางฉันไปทำไมกัน?” เฉียนลู่ลู่โกรธมาก

เยี่ยชิวส่ายหัว: "กัปตันเฉียน คุณเข้าใจผิดแล้ว ผมไม่ได้ตั้งใจจะขัดขวางคุณเลย ผมแค่ปกป้องคนที่ผมอยากจะปกป้องก็เท่านั้น"

“แล้วนายรู้ไหมว่า คนที่นายกำลังปกป้องอยู่นั้นเป็นอาชญากรหนีคดี”

“ผมรู้”

“แล้วนายยังอยากจะปกป้องเขาอีกงั้นเหรอ?”

“เพราะคนที่เขาฆ่าล้วนเป็นคนที่สมควรตาย”

เฉียนลู่ลู่ชี้ไปที่เยี่ยชิวด้วยความโกรธ และพูดด้วยความโกรธว่า: "เยี่ยชิว นายกำลังดูถูกกฎหมาย"

“กฎหมาย?” เยี่ยชิวเยาะเย้ย: “สิ่งนี้สามารถใช้แค่กับคนธรรมดาได้เท่านั้น มีพวกเจ้าหน้าที่ระดับสูงมากมายที่ทำเรื่องเลวๆไว้ และยังคงลอยนวล ทำไมคุณไม่ไปจับ?”

เฉียนลู่ลู่อยู่ๆก็พูดไม่ออก