บทที่ 399 อาการของเซียวอี้เหริน

เพียงชั่วขณะ โดยรอบนั้นก็เงียบเป็นเป่าสาก

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่เยี่ยชิวและเฉียนลู่ลู่

หลังจากถูกจู่โจมในบริเวณที่อ่อนไหว ทันใดนั้นเฉียนลู่ลู่ในใจก็รู้สึกมีความรู้สึกที่ผิดปกติขึ้นมา มันเป็นความรู้สึกแปลกๆ และทำให้เธอหน้าแดงโดยรู้ตัว อีกยังอายสุดๆอีกด้วย

เมื่อมองอีกครั้ง ทุกคนรอบตัวเธอต่างก็มองมาที่เธอ ทันใดนั้น ใบหน้าของเธอก็แดงขึ้นและโกรธอย่างมาก

ต่อหน้าคนอื่นเยอะแยะขนาดนี้ ไอ้สารเลวนี่กล้าทำแบบนี้กับเธอ หาเรื่องตายนักนะ!

“เยี่ยชิว ฉันหมดความอดทนกับนายแล้วนะ!” เฉียนลู่ลู่ตะโกน แล้วกัดไปที่แขนของเยี่ยชิว

1ที 2ที 3ที 4ที

กัดไป5-6ที

เยี่ยชิวยิ้มด้วยความเจ็บปวด และร้อง: "อ้าก... เธอไม่ใช่แค่หมาธรรมดาสินะ แต่เป็นแม่หมาต่างหาก เจ็บจะตายแล้วเนี่ย"

“นายน่ะสิหมา ฉันจะกัดนายให้ตายไปเลย” เฉียนลู่ลู่ยังคงจะกัดต่อ

“ปล่อยฉัน”

“ไม่ปล่อย”

“ถ้าเธอไม่ปล่อย งั้นฉันก็จะเกรงใจเธอละนะ”

“เอาสิ อย่าคิดว่าฉันจะกลัวนาย”

คนที่อยู่รอบๆต่างตกตะลึง นี่ไม่ใช่การต่อสู้ เห็นได้ชัดว่าเหมือนคู่รักกำลังทะเลาะกัน

“เพียะ!”

เยี่ยชิวตีไปที่ก้นของเฉียนลู่ลู่ แล้วตะโกน: "ปล่อย"

"ฝันไปเถอะ" เฉียนลู่ลู่กัดแขนของเยี่ยชิวและไม่ยอมปล่อย

เฮอะ!

เยี่ยชิวตะคอกอย่างเย็นชา และไม่เกรงใจอีกต่อไป เขาลงมือตีอย่างแรงไปหลายครั้ง

เพียะ!

เพียะ! เพียะ!

ใส่แรงไปก็ไม่น้อย

หลังจากตีไปหลายครั้ง ในที่สุดเฉียนลู่ลู่ก็ปล่อย เพียงแต่ว่า น้ำตาก็ไหลออกมาเช่นกัน

“เธอร้องไห้ทำไม ฉัน...”

"นายรังแกฉัน" เฉียนลู่ลู่จ้องไปที่เยี่ยชิว จากนั้นเธอก็ปิดหน้าของเธอ หันหลังกลับและวิ่งออกไป ราวกับเป็นลูกสะใภ้ที่โดนรังแก

“จะโทษฉันได้ไง? เป็นเพราะเธอสร้างความวุ่นวายนี้ต่างหากล่ะ?” เยี่ยชิวพูดไม่ออก

เจ้าหน้าที่ตำรวจคนอื่นๆต่างก็ยกนิ้วให้เยี่ยชิวทีละคน คิดในใจ แม้แต่แม่เสือโคร่งก็ยังกล้าแหย่ สุดยอดไปเลย!

“กัปตันของพวกคุณไปแล้ว ทำไมยังไม่ไปอีก?” เยี่ยชิวพูดกับเจ้าหน้าที่ตำรวจด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร

“หมอเยี่ย ถ้าคุณมีเวลาว่างก็ไปนั่งเล่นที่สถานีตำรวจของเรานะ อารมณ์ของกัปตันเฉียนนั้นค่อนข้างร้าย ดังนั้นเลยต้องการคนแบบคุณมาจัดการเธอ”

“ใช่ ฉันติดตามกัปตันเฉียนมานานแล้ว และนี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นเธอยอมคน”

“หมอเยี่ย คุณไม่เพียงแต่จะเก่งในด้านการแพทย์เท่านั้น แต่คุณยังรับมือกับแม่เสือโคร่งได้อีกด้วย”

“ถ้าคุณมีเวลาก็แวะมานั่งเล่นที่สถานีตำรวจของเราบ้างนะ”

“พวกเราขอตัวก่อน ไม่รบกวนคุณแล้วครับ”

หลังจากเจ้าหน้าที่ตำรวจพูดจบ พวกเขาก็วิ่งไปราวกับลมกระโชกแรง

เยี่ยชิวสั่ง: "เสี่ยวพ้าง จัดการนำบุคลากรที่ไม่เกี่ยวข้องออกไป แล้วไปดูคนไข้ต่อ"

“ครับ” ฟู่เหยียนเจี๋ยรีบไปจัดการทันที

ต่อมา เยี่ยชิวพูดกับเซียวจ้าน: "จากนี้ไป นายไม่จำเป็นต้องหลบซ่อนตัวอีกต่อไป แต่นายต้องจำไว้ว่า หลังจากนี้จะทำอะไรผิดกฎหมายอีกไม่ได้ ไม่เช่นนั้น ฉันจะไม่อาจปกป้องนายได้อีก"

เซียวจ้านคุกเข่าลงต่อหน้าเยี่ยชิว พร้อมกับพูดทั้งน้ำตา: "หมอเยี่ย ขอบคุณที่ช่วยชีวิตผมไว้ จากนี้ไป ชีวิตของผมนี้จะเป็นของคุณ"

“ไม่จำเป็นต้องขนาดนั้นหรอก นาย...”

ตึง!

เซียวอี้เหรินก็คุกเข่าลงบนพื้น และพูดว่า "หมอเยี่ยคะ ขอบคุณที่ช่วยน้องชายของฉัน บุญคุณครั้งนี้ยิ่งใหญ่ยากที่จะทดแทนได้ ดังนั้นให้น้องชายของฉันติดตามคุณเถอะนะคะ!"