บทที่ 416 ระเบิดทั้งหมด

หลังจากที่ปักเข็มทองคำไปที่กลางกะโหลกศีรษะแล้ว ร่างของผีดิบที่ถือปืนก็ชะงัก จากนั้นก็ตัวอ่อนกำลังจะล้มลงบนพื้น

แต่ยังไม่ทันร่วงถึงพื้น เยี่ยชิวก็รีบแบกมันขึ้นบ่า จากนั้นก็หมุนตัวหนี

คิดจะหนี?

ผีดิบอีกสามตัวมองออกว่าเยี่ยชิวคิดจะทำอะไร ก็รีบตามไปทันที

ขณะนั้นเอง ปากรูที่อยู่ในทะเลทรายนั่น ก็มีผีดิบผุดขึ้นมาอีกไม่น้อย

หนึ่งตัว สองตัว สามตัว สี่ตัว...

ทั้งหมดน่านะ 20 ตัว!

จุดมุ่งหมายของเยี่ยชิวคือจับผีดิบกลับไปหนึ่งตัว เพราะแบบนี้เขาจึงไม่ได้ต่อสู้อยู่ที่นี่นานเกินไป ขณะที่เขากำลังแบกผีดิบหนีอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงฝีเท้า "ตึกตึก" ดังอยู่ด้านหลัง

พอหันไปมอง สีหน้าก็เปลี่ยนทันที

"บ้าเอ้ย ทำไมมีผีดิบตามมาเยอะขนาดนี้?"

เยี่ยชิวรีบเพิ่มความเร็วฝีเท้าทันที

หลังจากนั้น ที่ทะเลทรายก็เกิดเหตุการณ์ประหลาดขึ้นอีก

เยี่ยชิวแบกร่างผีดิบหนีอยู่ข้างหน้า ข้างหลังมีฝูงผีดิบ 20 ตัววิ่งตามอยู่

คนที่ไม่รู้คงคิดว่าคนข้างหลังนั้นตามมาทวงหนี้

เพราะว่ามันเหมือนมากจริงๆ!

สิ่งที่ทำให้เยี่ยชิวตกใจมากที่สุดก็คือผีดิบพวกนั้นรวดเร็วมาก อย่างน้อยก็ไม่อ่อนแอกว่ายอดฝีมือสำนักเสือ

เยี่ยชิว อดไม่ได้ที่จะแอบชื่นชม โชคดีที่เขาฝึกฝนวิชามังกรศักดิ์สิทธิ์เก้าชั้นเชิงได้สำเร็จแล้ว ตอนนี้เขาแบกผีดิบที่มีน้ำหนักมากกว่า 100 กิโลกรัมไว้บนบ่าของเขา แต่เหมือนกับกำลังแบกสำลี ไม่เช่นนั้นพวกข้างหลังคงตามเขามาทันนานแล้ว

“รอฉันก่อนเถอะ ดูว่าต่อไปฉันจะจัดการพวกแกยังไง”

เยี่ยชิววิ่งไปตลอดทางโดยไม่หันกลับมามอง

…

หน่วยกองกำลังพิเศษ

ตั้งแต่เยี่ยชิวเข้าไปในทะเลทราย หลายคนที่อยู่ตรงนั้นก็อยู่ไม่สุขและกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของเยี่ยชิว

โดยเฉพาะอย่างยิ่งถังเฟย เขาเดินไปเดินมาไม่หยุด ผ่านไปสักพัก เขาก็พูดว่า "ไม่ได้การ ฉันจะไปที่ทะเลทราย”

“เผื่อว่าเยี่ยชิวเผชิญกับอันตราย คงจะดีถ้ามีคนมาช่วยเขา”

“กู่เฟิง นายพาคนสองสามคนไปกับฉันด้วย”

ทันทีที่เขาพูดจบ เสียงเล็กแหลมของหยางฉีที่อยู่ข้างๆ ก็ดังขึ้น "ผู้บัญชาการถัง เยี่ยชิวกลับมาแล้วครับ"

อะไรนะ?

ถังเฟยรีบหันกลับไปและเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นเพียงเยี่ยชิววิ่งกลับมาและมีผีดิบอยู่บนบ่าของเขา

“กลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดีแล้ว...”

ยังไม่ทันที่ถังเฟยจะพูดจบ ก็มีฝูงผีดิบปรากฏขึ้นในสายตาของเขา

ฝูงผีดิบอยู่ห่างจากเยี่ยชิวประมาณสามร้อยเมตร และพวกมันก็วิ่งอย่างบ้าระห่ำ เห็นได้ชัดว่าพวกมันกำลังไล่ตามเยี่ยชิว

ถังเฟยรีบออกคำสั่ง

“เตรียมพร้อมรับมือ!”

“ทันทีที่พวกผีดิบเข้ามาใกล้ จงยิงพวกมันอย่างไร้ความปราณี”

“หลงเยี่ย เตรียมพี่ใหญ่ให้พร้อม”

"รับทราบ!" หลงเยี่ยตอบและโบกมือ ในขณะนั้น ทหารจากกองกำลังพิเศษสองกองก็ได้เปิดเต็นท์ และทันใดนั้น รถถังคันหนึ่งก็ขับพุ่งทะยานออกมาจากเต็นท์

ตอนนั้นเองกู่เฟิงถึงเข้าใจว่า "พี่" ของถังเฟยก็คือรถถัง

“แค่พี่ใหญ่คันเดียวไม่พอ เรายังต้องอาศัยการยิงด้วย” ถังเฟยพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

ผีดิบพวกนี้ไม่กลัวกระสุน รถถังคันเดียวคงไม่สามารถกวาดล้างหมดได้ ยังมีชาวบ้านที่รอดชีวิตอยู่บ้าง หากปล่อยให้ผีดิบทะลุวงล้อมไปได้ ชาวบ้านก็จะเดือดร้อน

แน่นอนว่าทหารก็ต้องทนทุกข์ทรมานเช่นกัน

"ไม่ต้องกังวล ฉันเตรียมไว้แล้ว" หลงเยี่ยยิ้มอย่างมั่นใจและตะโกนเสียงดัง "มือปืน เตรียมพร้อม"

ทันใดนั้น ทหารสิบนายก็ปรากฏตัวขึ้น แต่ละคนมีเครื่องยิงขีปนาวุธอยู่บนไหล่ ยืนอยู่ที่ด้านหน้าของวงล้อม

หลงเยี่ยตะโกนเสียงดัง "ทุกคนฟัง อีกสักพักถ้าฉันสั่งให้ยิง พวกนายก็ยิงพร้อมกัน เข้าใจไหม?"

"รับทราบ!"

นักรบทั้งสิบตอบเสียงดังสนั่นหวั่นไหว