บทที่ 417 เทพเจ้าแห่งสงคราม

ต่อมาก็มีเสียงกรีดร้องหลายครั้งดังขึ้น ทหารของกองกำลังพิเศษก็เบิกตากว้างราวกับว่าพวกเขาได้เห็นผี

ถังเฟยก็ตกตะลึงเช่นกัน

บนทะเลทราย เยี่ยชิวต่อยผีดิบทีละตัวและระเบิดทีละตัว

ใช่ มองไม่ผิด มันไม่ได้โดนต่อยล้มหรือกระเด็น แต่มันระเบิด

ถ้าเยี่ยชิวชกออกไป จะต้องมีผีดิบหนึ่งตัวถูกระเบิดเป็นชิ้นๆ

“นี่…” ถังเฟยตกใจมากพูดไม่ออก และเขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

“ฉันไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม?”

ทหารคิดว่าเขามองผิดจึงขยี้ตา เมื่อเขาตั้งใจมองดีๆ เขาก็เห็นว่ามันยังคงเป็นฉากที่น่าสะพรึงกลัวเหมือนเดิม

“ให้ตายเถอะ พวกผีดิบถูกต่อยจนแตกระเบิดจริงๆ!”

“บ้าระห่ำเกินไป!”

“เขาเป็นเทพเจ้าแห่งสงคราม!”

พวกเขาทุกคนรู้ดีว่าผีดิบนั้นทนทานมาก แม้กระทั่งกระสุนก็ยังทำอะไรพวกมันไม่ได้ แต่พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่าผีดิบที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้จะเปราะบางเหมือนแตงโมภายใต้หมัดของเยี่ยชิว

นี่ยังเป็นมนุษย์เหรอ? นี่บ้าไปแล้ว!

จินตนาการไม่ออกเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าหมัดของเยี่ยชิวมาปะทะไปที่พวกเขา?

หลงเยี่ยยังตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าเขา และถามด้วยใบหน้าที่น่าสะพรึงกลัวว่า "เหล่าถัง พวกนายวังซาตานไปเจอผู้ชายคนนี้ที่ไหน? มีพวกนิสัยผิดปกติแบบเขาไหม? ถ้าเป็นแบบนั้นรับสมัครให้กองกำลังพิเศษของเราสองคน”

ถังเฟยไม่สนใจเขาเลย

อย่าเพิ่งพูดว่าเราจะหาคนแบบเยี่ยชิวได้ไหม เพราะแม้ว่าเราจะหาคนแบบเยี่ยชิว ได้ แต่วังซาตานก็จะเก็บไว้เองอย่างแน่นอน

ถังเฟยรู้ดีว่าในอนาคตมันคงเป็นเรื่องยากที่จะหาคนที่เชี่ยวชาญด้านศิลปะการต่อสู้และการแพทย์อย่างเยี่ยชิวอีก

“เหล่าถัง นายได้ยินที่ฉันพูดไหม? ต่อไปหาคนแบบเขาสองคนให้ฉัน” หลงเยี่ยเน้นย้ำ

ถังเฟยหันไปมองหลงเยี่ยและพึมพำ จากนั้นพูดว่า "หน้าตาไม่ดี แต่คุณดีเกินไป"

หลงเยี่ยเบิกตากว้าง ตอนที่เขากำลังจะพูด ก็มีเสียงอุทานของทหารดังมาจากข้างๆ เขา

“ให้ตายเถอะ พวกผีดิบใกล้ตายกันเกือบหมดแล้ว”

หลงเยี่ยรีบหันหน้าไปมอง และแน่นอนว่าเหลือเพียงหกตัวเท่านั้น

…

บนทะเลทราย

เยี่ยชิวมองไปที่ผีดิบทั้งหกที่เหลืออยู่ตรงหน้าเขาแล้วยิ้ม

“ตอนแรกคิดว่าพวกแกจะทนทานได้ แต่ที่ไหนได้เป็นแค่ขยะ อ่อนแอมาก”

ตอนเยี่ยชิวเริ่มต้น เขาชกสองสามครั้ง และเมื่อเห็นว่าไม่สามารถอะไรผีดิบได้ เขาจึงเปลี่ยนกลยุทธ์ทันที

เขาเปิดใช้วิชามังกรศักดิ์สิทธิ์เก้าชั้นเชิง รวบรวมความแข็งแกร่งทั้งหมดของร่างกายของเขาไว้ที่แขนของเขา จากนั้นชกอย่างทันที

ต้องรู้ว่าเมื่อเขาฝึกฝนวิชามังกรศักดิ์สิทธิ์เก้าชั้นเชิงครั้งแรกได้สำเร็จ แขนทั้งสองของเขานั้นมีแรงหลายพันปอนด์

เขาก็ไม่เชื่อว่าผีดิบจะยังสามารถทนได้

ไม่อยากจะเชื่อว่าแค่ด้วยหมัดเดียว ผีดิบก็ถูกต่อยจนระเบิดแตก

ผีดิบมากกว่ายี่สิบตัว และตอนนี้เหลือเพียงหกตัวเท่านั้น

เมื่อเห็นเยี่ยชิวหยุด ผีดิบทั้งหกก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หันหลังกลับและวิ่งหนีไปในทิศทางที่พวกมันมา

“ในเมื่อมากันแล้ว ก็อย่ากลับไปเลย”

ดวงตาของเยี่ยชิวเปลี่ยนเป็นเย็นชา เขารีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว สกัดกั้นผีดิบทั้งหกตัวนั้น จากนั้นก็ปล่อยหมัดออกไปรัวๆ หกครั้งภายในสามวินาที

“ปัง ปัง ปัง——”

หลังจากปล่อยหมัดออกไปหกหมัด ผีดิบที่เหลือหกตัวเมื่อกี้ก็ระเบิดแตกออกเป็นชิ้นๆ

เมื่อมาถึงจุดนี้ นอกจากเยี่ยชิว ก็ไม่มีใครยืนอยู่ในทะเลทรายแล้ว

ใต้เท้าของเยี่ยชิวปกคลุมไปด้วยร่างและเลือดของผีดิบ

ช็อก!

ภายในรัศมี 500 เมตร นั้นเงียบสงบ

ทหารของกองกำลังพิเศษได้สติจากอาการตกใจตั้งนานแล้ว แต่ในขณะนี้พวกเขายังคงมองไปที่เยี่ยชิวอยู่ ดวงตาของพวกเขาสว่างจ้าและเต็มไปด้วยความชื่นชม

นั่นเป็นการนับถือของผู้อ่อนแอที่มีต่อผู้แข็งแกร่งแบบหนึ่ง!

"เทพเจ้าสงคราม!"

ไม่รู้ว่าใครตะโกนประโยคแรก จากนั้นเสียงที่เหมือนกันก็ดังก้องไปทั่วท้องฟ้า