บทที่ 423 ล้อมศัตรู

หลังจากที่ถังเฟยออกคำสั่ง ทหารสองคนก็รีบตั้งรอกไว้ข้างทางเข้าถ้ำ ทำให้สะดวกสำหรับทหารที่จะเข้าไปโดยใช้เชือก

“ระวังตัวด้วยทุกคน”

เยี่ยชิวเตือน จากนั้นคว้าเชือกแล้วเข้าไปในถ้ำอย่างรวดเร็ว

คนอื่นๆก็ตามมาติดๆ

เยี่ยชิวระมัดระวัง แม้ว่าจะลงมือไม่เร็วมากนัก แต่เขาก็ทำอย่างเบามือ

ยิ่งไปกว่านั้น เพื่อหลีกเลี่ยงการแจ้งเตือนศัตรู จึงไม่มีใครเปิดใช้งานอุปกรณ์ส่องสว่างของพวกเขา

สามสิบวินาทีต่อมา

เท้าของเยี่ยชิวก็แตะพื้น

รอบตัวเขามืดมิด เงียบงัน ไม่ได้ยินเสียงใดๆ

เยี่ยชิวเปิดใช้งานการมองเห็นตอนกลางคืนอย่างรวดเร็วและสแกนสภาพแวดล้อม เขาไม่พบผีดิบแม้แต่คนเดียว

เมื่อถึงเวลานี้ ทุกคนก็ลงจอดและปรากฏตัวข้างหลังเขาแล้ว

“มีการค้นพบบ้างไหม?” ถังเฟยถามด้วยเสียงเบา

“ไม่มี” เยี่ยชิวยังคงสแกนสภาพแวดล้อมโดยรอบต่อไป

หลงเยี่ยกล่าวว่า “ฉันสงสัยว่าผีดิบได้ออกไปจากที่นี่แล้ว ไม่เช่นนั้นมันคงไม่เงียบขนาดนี้”

“มันเงียบเกินไป” ถังเฟยกล่าวเสริม

ความรู้สึกไม่สบายใจแล่นเข้ามาในหัวใจของเยี่ยชิว และเขากล่าวว่า “เมื่อมีสิ่งผิดปกติ มันต้องมีเหตุผล ฉันขอแนะนำให้เราถอยไปก่อน”

“จะทำเช่นนั้นได้อย่างไร?” หลงเยี่ยกล่าวว่า “เนื่องจากเราอยู่ที่นี่แล้ว จะเป็นการเดินทางที่สูญเปล่าหากเรากลับมามือเปล่า?”

“เทพแห่งสงครามสั่งให้เราตรวจสอบเรื่องนี้อย่างละเอียด ดังนั้นไม่ว่าผีดิบจะยังอยู่ที่นี่หรือไม่ก็ตาม เราควรตรวจสอบเพิ่มเติม”

“ผู้อาวุโสถัง คุณคิดอย่างไร?”

หลังจากใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง ถังเฟยก็ออกคำสั่ง

“เปิดไฟฉาย!”

ซิ่ว ซิ่ว ซิ่ว

ไฟฉายหลายสิบดวงเปิดพร้อมกัน

ทันใดนั้น บริเวณโดยรอบก็สว่างไสวราวกับเป็นเวลากลางวัน

จากนั้นทุกคนก็ตระหนักว่าพวกเขาอยู่ในพื้นที่ทรงกลมคล้ายเวที

“ค้นหาบริเวณใกล้เคียง แต่ระวังด้วย” ถังเฟยสั่ง และทหารของหน่วยปฏิบัติการพิเศษก็เริ่มสำรวจบริเวณโดยรอบ

ไม่นานพวกเขาก็ได้รับการตอบรับ

“รายงานครับท่าน ไม่มีร่องรอยของผีดิบ”

“รายงานครับท่าน ผมก็ไม่พบสิ่งใดเช่นกัน”

“รายงานครับท่าน.…..”

ทหารรายงานว่าไม่พบสิ่งผิดปกติแต่อย่างใด

ผีดิบไปไหนแล้ว?

ถังเฟยขมวดคิ้ว

ทันใดนั้น ทหารคนหนึ่งก็พูดว่า “ท่านครับ ผมพบอะไรบางอย่าง”

……

ในเวลาเดียวกัน.

ห่างจากถังเฟยและทีมของเขาประมาณห้าร้อยเมตร มีสำนักงานแห่งหนึ่ง

ผนังด้านนอกของสำนักงานนี้ทำจากแผ่นเหล็ก ทำลายไม่ได้ ภายในตกแต่งอย่างเรียบง่าย มีเพียงโต๊ะคอมพิวเตอร์และเก้าอี้คอมพิวเตอร์

ในขณะนี้ มีชายหัวล้านคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้คอมพิวเตอร์ เขาอายุสี่สิบต้นๆ ร่างอ้วน และสวมชุดทหารลายพราง

“ก๊อกก๊อก!”

มีเสียงเคาะประตู

“เข้ามา”

ประตูห้องทำงานเปิดออก และมีหญิงสาวในชุดเสื้อเชิ้ตแขนสั้นลายพรางเดินเข้ามา เธอมีรูปร่างที่เย้ายวน ขายาว และใบหน้าที่อวบเล็กน้อย ชวนให้นึกถึงนักแสดงสาว ซานซั่งโยวย่า

เธอถือถาด ที่มีถ้วยกาแฟนึ่งอยู่

“ท่านนายพล นี่คือกาแฟที่คุณต้องการ”

หญิงสาววางกาแฟทางด้านขวาของชายหัวล้าน

ชายหัวล้านจิบกาแฟแล้วดวงตาของเขาก็สว่างขึ้นทันที เขาพูดว่า “เสี่ยวหรู ทักษะการทำกาแฟของคุณดีขึ้นเรื่อยๆ”

รอยยิ้มอันแสนหวานปรากฏบนใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นขณะที่เธอพูดว่า “ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณคำแนะนำของท่านนายพล”