บทที่ 446 เต่าไฟร้อยปี

ท่าทางของเยี่ยชิวเริ่มแปลกประหลาด เขาไม่คาดคิดว่าร่างสีแดงเพลิงจะกลายเป็นเต่า

เต่าตัวนี้แตกต่างจากเต่าทั่วไป

ขนาดของมันใหญ่เท่ากับอ่างอาบน้ำ สีแดงสนิทราวกับเปลวไฟ โดยเฉพาะเปลือกของมันที่ถูกปกคลุมไปด้วยลวดลายที่สลับซับซ้อน เพิ่มความลึกลับให้กับมัน

เต่าไฟ!

เยี่ยชิวจำที่มาของเต่าตัวนี้ได้ทันที และใบหน้าของเขาก็ตกตะลึง

เต่าไฟนั้นหายากอยู่แล้ว และเต่าไฟขนาดนี้ก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน

“เต่าไฟตัวนี้ต้องมีชีวิตอยู่อย่างน้อยหนึ่งร้อยปี!”

ขณะที่เยี่ยชิวกำลังคิดสิ่งนี้ เขาก็สังเกตเห็นดวงตาทั้งสองข้างของเต่าไฟจับจ้องไปที่ผลไม้สีแดงในมือของเขาอย่างมั่นคง และเปล่งแสงอันดุเดือด

“วี๊ด”

เต่าไฟส่งเสียงหอนอย่างรุนแรงไปทางเยี่ยชิว

เยี่ยชิวสามารถบอกได้ว่า เต่าไฟโกรธมาก และสาเหตุของความโกรธก็คือผลไม้สีแดงในมือของเขา

“ดูเหมือนว่ามันจะจับตาดูผลไม้นี้มานานแล้ว แต่น่าเสียดายที่ฉันได้มันไปก่อน”

เยี่ยชิวไม่ต้องการปัญหาใดๆ และพร้อมที่จะจากไป

เขารู้แล้วว่า เต่าไฟตัวนี้ไม่ธรรมดา

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่เขาก้าวออกไป เต่าไฟก็ส่งเสียงดัง “วี๊ด” และพุ่งเข้าหาเขา

เป็นที่ทราบกันดีว่าเต่านั้นเดินช้ามาก แต่เต่าไฟตัวนี้เป็นข้อยกเว้น ซึ่งเคลื่อนที่เร็วกว่าสายฟ้า

ทันใดนั้น มันก็พุ่งเข้าหาเยี่ยชิว

“ฉันไม่อยากยุ่งกับคุณ แต่เนื่องจากคุณกำลังมองหาปัญหา อย่าตำหนิฉันเลย” เยี่ยชิวขว้างหมัด

“ตัง!”

หมัดของเขากระแทกเข้ากับกรงเล็บของเต่าไฟ เสียงเหมือนการชนกับแผ่นเหล็ก

เยี่ยชิวรู้สึกถึงพลังอันยิ่งใหญ่ที่มาจากกรงเล็บของเต่าไฟ เหมือนกับภูเขาที่พังลงมา ทำให้เขาต้องถอยโดยไม่สมัครใจ

ขูด ขูด ขูด!

เยี่ยชิวถอยไปสามก้าวก่อนจะรักษาเสถียรภาพของตัวเอง หน้าอกของเขาพุ่งพล่านด้วยพลังชี่และเลือดที่พลุ่งพล่าน

ความแข็งแกร่งของเต่าไฟนี้ไม่อ่อนแอไปกว่าซูเปอร์นักรบ

เยี่ยชิวตกใจมาก

“ฉันไม่ได้คาดหวังว่าคุณจะแข็งแกร่งขนาดนี้ ฉันประเมินคุณต่ำไป” เยี่ยชิวกล่าว

“วี๊ด”

เต่าไฟส่งเสียงคำรามอีกครั้ง ราวกับพูดกับเยี่ยชิวว่า “ถ้าคุณไม่ให้ผลไม้สีแดงนั้นแก่ฉัน ฉันจะฆ่าคุณ”

“ให้ตายเถอะ เป็นแค่สัตว์ร้าย แต่มันกล้าคำรามใส่ฉัน ดูเหมือนคุณจะเหนื่อยกับการมีชีวิตอยู่แล้ว”

เยี่ยชิวเริ่มโกรธแค้นและเหวี่ยงหมัดของเขาอีกครั้ง

“ตัง ตัง ตัง!”

เยี่ยชิวขว้างหมัดสามครั้งติดต่อกัน ทั้งหมดตกลงไปที่หลังเต่าไฟ

ในแต่ละหมัด เสียงโลหะปะทะกันก็ดังก้อง

เต่าไฟยังคงไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ และมันก็ยืดคอของมันออก เขย่าเยี่ยชิวราวกับจะพูดว่า นี่เป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่คุณทำได้หรือเปล่า คุณกำลังพยายามจั๊กจี้ฉันอยู่หรือเปล่า?

เยี่ยชิวถือเข็มทองคำบนฝ่ามือ และเติมพลังภายในของเขาลงไปก่อนที่จะสะบัดนิ้ว

“โห่!”

เข็มทองส่งเสียงผิวปากขณะยิงไปที่ดวงตาของเต่าไฟ

วินาทีต่อมา ฉากที่น่าสะพรึงกลัวก็ถูกเปิดออก

เต่าไฟบิดคอและกัดเข็มทองคำ มันก็อ้าปากกว้าง และเสียง “กรุบกรุบ” ดังขึ้นขณะที่มันเคี้ยวเข็ม ลิ้มรสมันราวกับเป็นอาหารอันโอชะ

เยี่ยชิวทั้งตกใจและเป็นทุกข์

เขาตกตะลึงกับฟันที่แข็งแรงของสัตว์ร้าย ซึ่งสามารถเคี้ยวได้แม้กระทั่งวัตถุแข็งเช่นเข็มทองคำ และเป็นทุกข์เพราะนั่นคือเข็มอันล้ำค่าของบรรพบุรุษที่ซุนเซิ่งโซ่วมอบให้เขา และตอนนี้มันก็หายไปในลักษณะนี้

“วี๊ด”

เต่าไฟคำรามด้วยความโกรธอีกครั้ง

“ฉันเกลียดจริงๆ เวลามีคนพูดจาใส่ฉัน โดยเฉพาะสัตว์ร้าย” เยี่ยชิวกล่าวพร้อมกับกำหมัดของเขาอีกครั้ง

ขณะนั้นจู่ๆ เต่าไฟก็เปิดปากและพ่นเปลวไฟสีแดงออกมา

เยี่ยชิวถอยกลับอย่างรวดเร็ว

เปลวไฟตกลงไปที่ที่เขายืนอยู่เมื่อครู่ก่อน และทันใดนั้นก็มีเสียงอันร้อนแรงดังมาจากพื้นดิน ชั่วพริบตา หลุมขนาดเท่ากำปั้นก็ปรากฏขึ้นบนแผ่นหิน พร้อมด้วยควันสีขาวเล็กน้อย

ท่าทางของเยี่ยชิวเริ่มจริงจัง