บทที่ 464 สุภาพบุรุษช่วยสาวงามท่ามกลางเจตนาฆ่า

เยี่ยชิวหรี่ตาลง ก่อนที่เขาจะพูด เขาได้ยินหลงเยี่ยพูดว่า : "เธอกำลังขยิบตาให้ฉัน"

“ไร้สาระ เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังขยิบตาให้ฉันต่างหาก?” ถังเฟยพูดขึ้น

เยี่ยชิวหันกลับมามองถังเฟยแล้วพูดขึ้นทันทีว่า： "ไม่ใช่ว่าก่อนหน้านี้ไม่สนใจหรอกเหรอ?"

หลงเยี่ยพูดด้วยความดูถูก： "นี่สินะคนจริง ฮ่าฮ่า~"

ถังเฟยหน้าแดง : "..."

จากนั้นทั้งสามคนเข้าไปในร้านอาหารและหาที่นั่งแล้วนั่งลงสั่งอาหารสองสามอย่าง จากนั้นก็เริ่มรับประทานอาหาร

บังเอิญว่าหญิงสาวคนนั้นนั่งอยู่ไม่ไกลจากพวกเขา

หลงเยี่ยยังคงจ้องมองหญิงสาวคนนั้นราวกับว่าเขาต้องการถอดเสื้อผ้าของเธอ

“ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นผู้หญิงสวย ๆ มาก่อน หยุดกระหายขนาดนั้นได้แล้ว ?” ถังเฟยรู้สึกรำคาญเล็กน้อย

หลงเยี่ยหัวเราะเบา ๆ และพูดว่า: "ฉันเคยเห็นผู้หญิงสวย ๆ มาเยอะ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นผู้หญิงที่สวยมาก ๆ "

“น่ารังเกียจ” ถังเฟยสาปแช่ง

หลงเยี่ยไม่ได้โกรธ แต่พูดอย่างชอบธรรม : "คนเราต่างชอบผู้หญิงสวยเป็นธรรมดา นี่คือธรรมชาติของมนุษย์"

“ฉันอ่านเจอในนิตยสารเมื่อไม่นานมานี้ว่าผลการศึกษาวิจัยของประเทศอังกฤษพบว่าผู้ชายสามารถมีอายุยืนขึ้นห้าวินาทีจากการมองผู้หญิงสวย ๆ เพียงหนึ่งนาที”

“ฉันเฝ้าดูเธอมานานแล้ว คิดว่าฉันจะอายุยืนแค่ไหน ?”

ถังเฟยกลอกตาแล้วพูดว่า "จ้องมองเธอขนาดนี้ ระวังผู้ชายของเธอมาทุบคุณเอานะ"

“ทุบเหรอ?” หลงเยี่ยยิ้มอย่างเหยียดหยาม “นี่ฉันไม่ได้โม้ ฉันสามารถล้มไอ้เตี้ยนั่นได้ด้วยมือเดียว”

“โอเค เรารีบกินกันเถอะ!”

เยี่ยชิวคิดเรื่องที่จะเข้าปักกิ่ง จึงไม่ได้สนใจเรื่องผู้หญิงมากนัก

ตอนนี้หญิงสาวคนนั้นรู้สึกตัวและมองไปทางหลงเยี่ย

หลงเยี่ยโบกมือให้ หญิงสาวคนนั้นยิ้มให้หลงเยี่ย ดวงตาของเธอโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว มีเสน่ห์มาก

“เธอยิ้มให้ฉัน เห็นไหม?” หลงเยี่ยพูดกับเยี่ยชิวและถังเฟยอย่างตื่นเต้น

เยี่ยชิวและถังเฟยไม่สนใจหลงเยี่ย ทั้งสองหมกมุ่นอยู่กับการกิน

“จะว่าไปฉันเนี่ยมีเสน่ห์จริง ๆ นะ” หลงเยี่ยยังคงจ้องมองผู้หญิงคนนั้นต่อไปด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“หื่นขึ้นสมอง” ถังเฟยสาปแช่ง

ขณะรับประทานอาหาร เยี่ยชิวถามถังเฟยว่า : "อีกนานไหมเราถึงจะออกจากเขตซีเป่ย?"

“ใช้เวลาอย่างน้อยสี่ชั่วโมง” ถังเฟยกล่าวว่า “การเคลื่อนไหวของไป๋ยวี่จิงค่อนข้างรวดเร็ว เราเดินทางได้เพียงสองร้อยลี้จวินเตาก็ปรากฏตัว คิดว่าเราจะเจอกับศัตรูคนที่สอง?”

เยี่ยชิวพูดขึ้น "ศัตรูคนแรกปรากฏตัวแล้ว ศัตรูคนที่สองคงอยู่ไม่ไกล?"

เมื่อถังเฟยเห็นว่าหลงเยี่ยยังคงมองดูผู้หญิงคนนั้น มันดูโง่มาก จนถังเฟยถึงกับโกรธและตีศีรษะหลงเยี่ยอย่างแรง

พัวะ!

“ฟู่—” หลงเยี่ยยิ้มด้วยความเจ็บปวด และจ้องมองที่ถังเฟยด้วยความไม่พอใจ "ตีฉันทำไมเนี่ย?"

“เธอมีเจ้าของแล้ว ยังจะมองอีก มองแล้วได้อะไร?” ถังเฟยด่าเสร็จแล้วพูดว่า : “รีบกินเถอะ จะได้ออกเดินทางกัน ”

“ฮึ่ม สุภาพบุรุษไม่ลงมือทำอะไรซักอย่าง ดีแต่พูด ถ้าตีฉันอีกทีนะ ฉันไม่ปล่อยแน่” หลงเยี่ยตะคอกอย่างเย็นชาและจ้องมองหญิงสาวต่อไป

“ดูสิ้นหวังจริง ๆ” ถังเฟยขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจหลงเยี่ย เขากินอาหารต่อไป

ไม่ถึงห้านาที เยี่ยชิวและถังเฟยก็วางชามและตะเกียบลง