บทที่ 465 หน้าตาก็สวย ทำไมถึงเป็นนักฆ่าที่อัมมหิตขนาดนี้?

เยี่ยชิวรอให้เสียงปืนดังขึ้น เขาเห็นปืนปรากฏขึ้นที่มือซ้ายของชายเตี้ยหัวโล้น

ยิ่งไปกว่านั้น ปากกระบอกปืนยังชี้ตรงไปที่หัวใจของเขาอีกด้วย

“ไม่นะ ผู้ชายคนนี้เป็นนักฆ่า”

เยี่ยชิวตกตะลึง เขาไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้อีกต่อไป

ต้องบอกว่าชายเตี้ยหัวโล้นจับจังหวะได้ดีมาก ตอนนี้เยี่ยชิวจับมือขวาของเขาและระยะห่างระหว่างเขาทั้งสองมีเพียง 30 เซนติเมตร อาจกล่าวได้ว่านี่เป็นการโจมตีที่รุนแรง

ถ้าเป็นถังเฟยหรือหลงเยี่ย พวกมันคงตายแน่นอน น่าเสียดายที่ชายเตี้ยหัวโล้นได้พบกับเยี่ยชิว

เยี่ยชิวยืนนิ่ง ปล่อยให้กระสุนกระทบหัวใจของเขา

"แป๊ะ!"

เสียงแผ่วเบาดังขึ้น และกระสุนก็เบี่ยงออกไปทันที

"นี่..." รูม่านตาของชายเตี้ยหัวโล้นหดตัวลง และเขาก็ก้าวถอยหลังอย่างรวดเร็ว

กฎข้อแรกของนักฆ่าคือ หากไม่สามารถฆ่าคู่ต่อสู้ได้ ให้ถอยทัพทันทีและอย่าลังเลที่จะต่อสู้

แต่เยี่ยชิวจะปล่อยให้เขาสมปรารถนานั้นได้อย่างไร ?

"โห่ !"

เยี่ยชิวก้าวไปข้างหน้านิ้วของเขาเหมือนตะขอจับที่คอของชายเตี้ยหัวโล้นไว้

ชายเตี้ยหัวโล้นนั่งยองๆ ซ่อนตัวอยู่ใต้โต๊ะอาหาร ใช้ประโยชน์จากความสูงของเขาอย่างเต็มที่

นิ้วของเยี่ยชิวเคาะไปทีโต๊ะรับประทานอาหาร จากนั้นขูดโต๊ะรับประทานอาหารเป็นแนวยาว เป็นไปได้ว่า หากนิ้วมือของเขาไปคอของชายเตี้ยหัวโล้น ชายเตี้ยคนนั้นต้องตายอย่างแน่นอน

"บูม !"

เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง

ชายเตี้ยหัวโล้นซ่อนตัวอยู่ใต้โต๊ะอาหารและยิงเข้าที่น่องของเยี่ยชิว อย่างไรก็ตามผลลัพธ์ก็ยังเหมือนเดิม

กระสุนกระทบที่น่องของเยี่ยชิว และกระเด็นออกไปอีกครั้ง

"เป็นไง?"

ชายเตี้ยหัวโล้นตกตะลึง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นสถานการณ์เช่นนี้ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาในฐานะนักฆ่า หากเขาไม่เห็นด้วยตาของตัวเอง เขาคงไม่เชื่อมัน

“คุณย่า ผู้ชายคนนี้ดูเหมือนไอรอนแมนเลย”

ทันทีที่ชายเตี้ยหัวโล้นคิดถึงสิ่งนี้ เขาก็รู้สึกถึงวิกฤตที่กำลังเข้ามาหาเขา เขาเงยหน้าขึ้นมอง ทันใดนั้นหมัดหนึ่งก็ทุบไปที่โต๊ะอาหารและมุ่งหน้าไปที่หัวของเขา

"ท่าไม่ดีแล้ว !"

ชายหัวโล้นเอนตัวไปข้างหลังและล้มตัวลงนอนบนพื้นอย่างรวดเร็วเพื่อเลี่ยงหมัดของเยี่ยชิว

จากนั้นเขารู้สึกราวกับมีน้ำมันกระทบแผ่นหลังของเขา "ปัด" เขาลงกับพื้น และไถลออกไปห้าเมตรราวกับสายฟ้า

ก่อนที่ชายเตี้ยหัวโล้นจะลุกขึ้นจากพื้นได้ กระสุนก็พุ่งเข้าไปหาเขา

"บูม!"

เป็นถังเฟยที่ยิง

ชายเตี้ยหัวโล้นเผชิญกับอันตรายอย่างไม่ลังเล เขากลิ้งไปบนพื้นหลบกระสุน จากนั้นตีลังกากลับหลังเล็กน้อยและยืนอย่างมั่นคงบนพื้น

เยี่ยชิว กำลังจะรีบวิ่งเข้าไป แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงที่เย็นชาและเคร่งขรึมดังขึ้น : "หยุด!"

เยี่ยชิวหันกลับมา และเห็นว่าหลงเยี่ยถูกจับเป็นตัวประกันโดยหญิงสาวสวยคนนั้น

ผู้หญิงคนนั้นจับคอของหลงเย่ด้วยมือซ้ายของเธอ และใช้มือขวาถือกริชจ่อที่คอของหลงเย่

“วางอาวุธลง ไม่งั้นฉันจะฆ่าเขา” ใบหน้าของหญิงสาวเย็นชาราวกับน้ำแข็ง และเสียงของเธอก็เต็มไปด้วยความอำมหิตนี่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากรูปลักษณ์ที่เซ็กซี่และสง่างามของเธออย่างสิ้นเชิง

“คุณเป็นใครกันแน่ ?” เยี่ยชิวถาม

“หยุดพูดไร้สาระแล้ววางปืนลง” ผู้หญิงคนนั้นตะโกนใส่ถังเฟย

ถังเฟยลังเลอยู่สามวินาทีแล้วโยนปืนที่อยู่ในมือออกไป

คนอื่นๆ ในร้านอาหารไม่เคยเห็นเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน เมื่อเห็นว่าทั้งสองฝ่ายมีปืนอยู่ในมือพวกเขาก็ตกใจมากจนไม่เพียงแต่ไม่กล้าขยับตัวเท่านั้น แต่ยังไม่กล้าส่งเสียงเลยด้วยซ้ำ