บทที่ 469 การโจมตีอันดับหนึ่งของโลก (หลัง)

เยี่ยชิวตกตะลึง

จนกระทั่งตอนนี้เขาตระหนักว่ามีคนซ่อนตัวอยู่

ยิ่งไปกว่านั้น คนๆ นี้ไม่เพียงแต่เป็นปรมาจารย์เท่านั้น แต่ยังมีความเชี่ยวชาญในศิลปะการลอบสังหารด้วยจังหวะเวลาที่แม่นยำอย่างยิ่ง

เนื่องจากมือของเยี่ยชิวถูกยึด เขาจึงไม่สามารถป้องกันขอบดาบด้วยมือของเขาได้ อาจกล่าวได้ว่า นี่เป็นการโจมตีที่ร้ายแรง

ชีวิตและความตายอยู่ในทันที

ในช่วงเวลาวิกฤติเยี่ยชิวหันหน้าอย่างกะทันหัน แสงเย็นเฉียบลอดผ่านลำคอแทงทะลุไหล่ของเขา

"ฟึ้บ!"

แสงเย็นส่องทะลุผิวหนัง เลือดก็ไหลออกมาทันที

เยี่ยชิวตกใจอีกครั้ง

นับตั้งแต่ที่เขาประสบความสำเร็จในการฝึกฝนของลมปราณเก้าเอี๊ยงไปจนถึงขั้นสองล้างกระดูก ความแข็งของร่างกายของเขาสามารถอธิบายได้ว่าเป็นผิวหนังเหล็กและกระดูกทองแดง กระสุนไม่สามารถทำร้ายเขาได้เลย แต่เขาไม่ได้ คาดหวังว่าจะมีใครสักคนสามารถทะลุการป้องกันของเขาได้จริงๆ ในตอนนี้

เยี่ยชิวมองลงไปและเห็นว่าแสงเย็นชานั้นเป็นดาบ

เขาไม่มีเวลาคิดมากจึงรีบหดมือกลับ จากนั้นสะบัดขอบดาบด้วยนิ้วเดียว หลบและถอยห่างออกไปห้าเมตร

จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของดาบ

เขาเป็นชายหนุ่มที่ดูราวกับอายุยี่สิบ มีผิวพรรณที่สวย รูปร่างผอมเพรียว รูปร่างเพรียว ไม่มีร่องรอยของอารมณ์ในดวงตาที่แคบของเขาซึ่งเย็นชามาก

ชายหนุ่มสวมเสื้อกันลมสีดำตัวยาว หมวกหางนกนางแอ่นสีดำบนหัว และถือดาบยาวสามฟุตอยู่ในมือ

ดาบเล่มนี้แตกต่างจากดาบทั่วๆ ไป มีลักษณะคล้ายแท่งเหล็กมากกว่า ดาบมีความหนาเพียงตะเกียบ ทรงกลม และทั้งตัวก็เหมือนหมึก ปลายดาบถูกขัดให้แหลมคมอย่างยิ่งส่องประกาย ด้วยแสงสีเงินในความมืด

เยี่ยชิวจ้องมองชายหนุ่มด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“น่าสนใจที่คุณสามารถหลบการโจมตีของฉันได้” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเย่อหยิ่ง

ก่อนที่เยี่ยชิวจะพูดได้ ชายที่ถูกแขวนคอก็บ่นเกี่ยวกับชายหนุ่มคนนั้น

“คุณทำอะไร ถ้ามันไม่รอคุณ พี่ชายสองคนของเราคงจะฆ่าเด็กคนนั้นไปนานแล้ว”

“เมื่อกี้นี้ พวกเราพี่น้องให้โอกาสคุณฆ่า แต่คุณกลับทำมันล้มเหลว”

“คุณกล้าที่จะเรียกตัวเองว่าเป็นนักฆ่าอันดับหนึ่งของโลกที่มีทักษะเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้เหรอ?”

ชายหนุ่มหันศีรษะ จ้องมองไปที่ชายที่ถูกแขวนคอแล้วพูดอย่างเย็นชา "ถ้าไม่อยากตายก็หุบปากซะ"

“คุณ——” ชายที่ถูกแขวนคอดูเหมือนกลัวชายหนุ่มเล็กน้อยจึงปิดปาก

แต่ผีที่หิวโหยก็ยอมแพ้

“พ่อหนุ่ม หากแกกล้าต่อว่าพี่ชายฉัน ฉันจะฆ่าแก” ผีผู้หิวโหยยกกระดูกในมือขึ้นและเตรียมจะโจมตีชายหนุ่ม อย่างไรก็ตาม ก่อนที่กระดูกในมือจะร่วง คมดาบก็พังทลายลง กดไปที่ลำคอของเขา

ทันใดนั้น เหงื่อเย็นก็ไหลออกมาบนหน้าผากของผีผู้หิวโหย

“พี่ ช่วยฉันด้วย” ผีผู้หิวโหยตัวสั่น

ชายที่ถูกแขวนคอพูดกับชายหนุ่มทันทีด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า "พี่ ศัตรูยังไม่ถูกทำลาย ดังนั้นโปรดแสดงมืออันสูงส่งของพี่ด้วย"

ชายหนุ่มไม่ไหวติง

ชายผู้ถูกแขวนคอพูดต่อ "พี่ของฉันมีปัญหาทางจิตอยู่บ้าง อย่ามีความรู้มากเท่าเขา"

ชายหนุ่มยังคงไม่ดึงดาบของเขาคืน

ชายผู้ถูกแขวนคอพูดอีกครั้ง "มาทำกันเถอะน้องชาย เมื่อเราฆ่าเด็กคนนั้น เราจะได้รับรางวัลเพียงสี่สิบเปอร์เซ้น และคุณจะได้รับหกสิบเปอร์เซ็นต์ เป็นไง?"

“ค่อนข้างสมเหตุสมผล” ชายหนุ่มชักดาบกลับ

หลังจากฟังการสนทนาระหว่างพวกเขาแล้ว เยี่ยชิวก็ตระหนักว่าปรากฎว่าชายที่ถูกแขวนคอและชายที่หิวโหยทำตัวเหมือนคนโง่ต่อหน้าเขา และพวกเขาก็พยายามทำให้เขาสับสนโดยสิ้นเชิง

เหตุผลที่พวกเขาทำเช่นนี้ก็เพื่อรอคนหนุ่มสาว

หลังจากที่ชายหนุ่มมาถึง พวกเขาก็โจมตีเยี่ยชิวพร้อมกัน ทำให้เกิดโอกาสให้ชายหนุ่มฆ่าเยี่ยชิว