บทที่ 477 ดาบทรราช ก่อน

ปักกิ่งภายใต้จักรพรรดิได้รับการคุ้มกันอย่างแน่นหนา

ตั้งแต่ออกจากทางหลวงก็มีจุดตรวจตลอดทางบ่อยครั้ง

รถจี๊ปมีป้ายทหารและมีทางผ่านจากวังซาตาน ดังนั้นจึงสามารถผ่านไปได้อย่างราบรื่น

ขณะนั้นเป็นเวลาสิบโมงเช้า

รถจี๊ปมาถึงประตูเซวียนอู่แล้ว

นี่เป็นครั้งแรกของเยี่ยชิวในปักกิ่ง ดังนั้นเขาจึงอดไม่ได้ที่จะอยากรู้อยากเห็น เมื่อมองไปข้างหน้า ประตูเซวียนอู่สูงเกินกว่าสามสิบเมตร ยิ่งใหญ่และเคร่งขรึม

ถังเฟยอยู่ในปักกิ่งมาหลายปีแล้วและคุ้นเคยกับสถาปัตยกรรมและประวัติศาสตร์ของเมืองเป็นอย่างดี เขาแนะนำให้เยี่ยชิวว่า “ประตูเซวียนอู่ เป็นหนึ่งในเก้าประตูของเมืองชั้นในในสมัยราชวงศ์หมิงและชิง มันถูกสร้างขึ้นในราชวงศ์หมิงและเดิมเรียกว่าประตูซุ่นเฉิง และได้เปลี่ยนชื่อเป็นประตูเซวียนอู่ในปีที่สี่ของ ยุคเจิ้งถ่ง”

“ในอดีต ประตูเซวียนอู่เป็นสถานที่ที่มีเกวียนนักโทษเดินผ่าน เนื่องจากสถานที่ประหารชีวิตตั้งอยู่ที่ไช่ซื่อขั่ว นอกประตูเซวียนอู่ หลังจากที่อาชญากรได้รับการตรวจสอบและอนุมัติจากกระทรวงยุติธรรมแล้ว พวกเขาจะถูกประหารชีวิตที่ไช่ซื่อขั่ว”

“คุณเห็นมันไหม มีตัวอักษรสามตัวแกะสลักอยู่ที่ด้านบนของซุ้มประตู?”

เยี่ยชิวเงยหน้าขึ้นมองและสังเกตอย่างระมัดระวัง แน่นอนว่ามีตัวอักษรอยู่สามตัว

เสียใจช้า!

“ตัวอักษรทั้งสามนี้หมายความว่าอย่างไร?” เยี่ยชิวถาม

ถังเฟยยิ้มและพูดว่า “ฉันบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอ นักโทษที่ออกไปจากที่นี่และถูกประหารชีวิตที่ไช่ซื่อขั่ว ลองคิดดูสิ พวกเขากำลังจะถูกประหาร ไม่มีเวลาสำหรับความเสียใจ”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เยี่ยชิวก็ตระหนักว่ามันสมเหตุสมผล

ขณะที่พวกเขากำลังคุยกัน ถังเฟยก็ชะลอรถและชี้ไปที่ร้านค้าหรือร้านขายยาสองฝั่งถนนที่อยู่ไม่ไกลและพูดว่า “นี่คือ ไช่ซื่อขั่ว วิญญาณอธรรมจำนวนนับไม่ถ้วนตายที่นี่ในสมัยโบราณ”

“ผู้ที่มีชื่อเสียงที่สุดคือเหวินเทียนเสียงและถานซื่อถง”

“ในช่วงปลายราชวงศ์ซ่งและต้นราชวงศ์หยวน เหวินเทียนเสียง นายกรัฐมนตรีผู้มีชื่อเสียง ถูกจำคุกเป็นเวลาสี่ปีเพราะเขาปฏิเสธที่จะยอมจำนนต่อราชวงศ์หยวน ในที่สุดเขาก็ถูกสังหารที่ไช่ซื่อขั่ว”

“เหวินเทียนเสียงพูดกับเพชฌฆาตบนลานประหารว่า 'ฉันได้ทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อราชวงศ์ซ่งแล้ว และในที่สุดก็เสร็จแล้ว' จากนั้นเขาก็พบกับชะตากรรมอย่างกล้าหาญ”

“ในรัชสมัยของจักรพรรดิกวงซวี่ ถานซื่อถง หนึ่งในหกสุภาพบุรุษแห่งการปฏิรูปอู้ซวี ยังได้ตะโกนคำพูดสุดท้ายที่กล้าหาญของเขาไว้ที่นี่ว่า 'ตั้งใจที่จะฆ่าพวกหัวขโมย แต่ไม่มีอำนาจที่จะช่วยชาติได้ มีเพียงความตาย ที่สงบใจได้' เพิ่มความเคร่งขรึมให้สถานที่แห่งนี้...…”

“เดี๋ยวก่อน!” จู่ๆเยี่ยชิวก็พูดขึ้นขัดจังหวะถังเฟย

ถังเฟยเหยียบเบรกแล้วถามว่า “มีอะไรผิดปกติ?”

“ศัตรูเหรอ?” หลงเยี่ยถามอย่างประหม่าและจับปืนไว้แน่น

“พวกคุณเห็นใครที่นั่นบ้าง?” เยี่ยชิวชี้ไปที่ด้านข้างของถนน

ถังเฟยและหลงเยี่ย หันศีรษะและเห็นนักบวชลัทธิเต๋าที่ประตูเมือง สวมชุดคลุมเต๋า ถือไม้ปัดขนนก และสวมแว่นกันแดดขนาดใหญ่ เขาจับมือเด็กสาวและพูดอะไรบางอย่างกับเธอ

เด็กสาวในวัยยี่สิบต้นๆ แต่งตัวไร้เดียงสามาก เห็นได้ชัดว่าไม่มีประสบการณ์ในโลกนี้

ถังเฟยเบิกตากว้าง “อมตะชางเหม่ย?”

“ถังเฟย คุณบอกว่าอมตะชางเหม่ยยังอยู่อย่างสันโดษใช่ไหม? เขามาที่นี่ได้อย่างไร?” หลงเยี่ยดูประหลาดใจ

“ในที่สุดชายชราคนนี้ก็ทำอะไรที่เชื่อถือได้” เยี่ยชิวหัวเราะ เขารู้ว่าอมตะชางเหม่ยต้องมาที่นี่เพื่อช่วยเขา

“ลองไปดูกันเถอะ”

ถังเฟยจอดรถ แล้วทั้งสามก็เดินไปที่ประตูเมือง

เมื่อพวกเขาเข้าไปใกล้ พวกเขาเห็นอมตะชางเหม่ยพูดกับเด็กสาวว่า “โยม ฉันได้สังเกตลักษณะใบหน้าและเส้นฝ่ามือของอย่างระมัดระวังแล้ว และฉันได้ทพนายชะตากรรมของโยมแล้ว โยมอยากจะรู้อะไร?”

เด็กสาวหน้าแดงและพูดว่า “ปรมาจารย์ โปรดช่วยฉันทำนายด้วยว่า ฉันจะหาแฟนได้เมื่อใด?”

อมตะชางเหม่ยแสร้งทำเป็นมีบรรยากาศที่เหนือกว่า สะบัดแขนเสื้อและดูเหมือนเป็นสิ่งมีชีวิตบนสวรรค์ เขาพูดด้วยใบหน้าเคร่งขรึมว่า “โยมถูกกำหนดให้ปราศจากผู้ชายในช่วงครึ่งแรกของชีวิต”

เด็กสาวตื่นตระหนก “แล้วครึ่งหลังของชีวิตฉันล่ะ?”