บทที่ 513 เจอกันครั้งแรก

คำสั่งเทียนซือปรากฏขึ้นแล้ว?

เยี่ยชิวรู้สึกดีใจและหลังจากวางโทรศัพท์ลงก็ได้หันมาบอกกับอมตะชางเหม่ย "ไปกันเถอะ เราไปที่งานประมูลเป่าลี่กัน"

"ไม่ไป" อมตะชางเหม่ยกล่าว "ของในงานประมูลแบบนั้นแพงออกจะตายไป ฉันไม่มีเงินหรอก"

"แน่ใจเหรอว่าไม่ไป? คำสั่งเทียนซือได้ปรากฏขึ้นแล้วนะ"

ทันใดนั้นเอง อมตะชางเหม่ยก็มองไปที่เยี่ยชิวด้วยความเหลือเชื่อ "นายไม่ได้หลอกฉันใช่ไหม?"

"ตาเฒ่า ผมจะโกหกคุณไปทำไมกัน?"

เยี่ยชิวกล่าว "เมื่อกี้ถังเฟยบอกว่าคำสั่งเทียนซืออยู่ที่งานประมูลเป่าลี่ คุณจะไปไหม?"

"ไป! รีบไปเร็วเข้า!"

อมตะชางเหม่ยพูดจบก็รีบเดินไปเหมือนจะเข้าห้องหอยังไงยังงั้น.....

ทั้งสองเดินอย่างรวดเร็วไปตามเส้นทางข้างสระบัวไปด้านนอกมหาวิทยาลัย พวกเขาเดินไปได้สองนาที ทันใดนั้น เยี่ยชิวก็หยุด

เมื่อเห็นว่าเย่ชิวไม่ติดตาม อาจารย์ฉางเหม่ยจึงออกไป "นายกำลังดูอะไร?"

"สาวสวย"

"สาวสวยจะมีอะไรน่ามอง รีบไปกันเถอะ"

ทว่าเยี่ยชิวยังคงยืนอยู่ที่ไม่ไปไหน

สายตาของเขาจับจ้องมองออกไปไม่ไกลนัก

จากนั้นก็เห็นว่ามีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งวาดรูปอยู่ข้างสระบัว

หญิงสาวสวมหมวกมีปีกและหน้ากากปิดบังใบหน้า ผมสีดำสวยของเธอยาวสยายลงมาราวกับน้ำตก และกระโปรงยาวสีขาวของเธอนั้นทำให้มองเห็นรูปร่างของเธอได้อย่างชัดเจน

เธอถือพู่กันและวาดภาพบนกระดานวาดภาพอย่างเงียบๆ แสงอาทิตย์ส่องผ่านช่องว่างในใบไม้และตกกระทบไปบนใบหน้าของเธอ

ภาพนี้สวยงามมาก!

ด้วยเหตุผลบางอย่าง เยี่ยชิวรู้สึกว่าในขณะนี้ความเร่งรีบของเขาได้สงบลง

"นายไม่เคยเห็นสาวสวยหรือไง? เร็วเข้า"

อมตะชางเหม่ยซักไซ้อย่างเร่งรีบ ตอนนี้ในหัวของเขาคิดเพียงแค่คำสั่งเทียนซือเท่านั้น

"ไม่ต้องรีบ รอผมก่อน"

เยี่ยชิวเดินไปข้างหน้าและหยุดลงที่ระยะห่างสองเมตรพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ออกมา

เหมือนว่าหญิงสาวคนนั้นจะรับรู้อะไรบางอย่างพร้อมกับหันกลับมามองและพบว่ามีผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่งกำลังยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเธอ จากนั้นเธอก็รู้สึกตกใจพร้อมกับลุกขึ้นยืน

แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะลื่นล้มโดยไม่ระวังและล้มไปที่สระบัว "โอ๊ย"

เยี่ยชิวรีบพุ่งเข้าไปคว้ามือของผู้หญิงคนนั้นพร้อมกับเคลื่อนตัวไปข้างหน้าและจากนั้นหญิงสาวคนนั้นก็สวมกอดเขาไว้

"เป็นอะไรไหม?"

เยี่ยชิวก้มลงมองแววตาที่เปล่งประกายสว่างราวกับดวงตาที่สดใส

หญิงสาวส่ายหน้า "ไม่เป็นไร ขอบคุณที่ช่วยฉันไว้"

น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาเสมือนกับลมพัดอ่อนไหว

เยี่ยชิวรู้สึกเหม่อลอยอย่างอดไม่อยู่

"คุณ ปล่อยฉันได้ไหม?" หญิงสาวกล่าวอย่างเขินอาย

เยี่ยชิวดึงสติได้และเห็นว่าหญิงสาวยังอยู่ในอ้อมกอดของเขาและแขนทั้งสองข้างของเขายังคงโอบรัดเอวของหญิงสาวเอาไว้

"อ้อ ขอโทษด้วย" เยี่ยชิวรีบปล่อยมือออกจากหญิงสาวคนนั้นทันที

หญิงสาวจ้องมองเยี่ยชิวและกล่าวออกไป "ดูเหมือนว่าคุณจะไม่ใช่นักศึกษา"

"รู้ได้ยังไงเหรอ?" เยี่ยชิวถามกลับ

"ไม่รู้ แต่ดูยังไงก็ไม่เหมือน"

"คุณเป็นนักศึกษาในมหาวิทยาลัยสุ่ยมู่เหรอ?" เยี่ยชิวถาม

"อืม" หญิงสาวตอบและกล่าว "คณะศิลปกรรมน่ะ"

ดวงตาของเยี่ยชิวจ้องมองไปที่กระดานวาดภาพและเขาเห็นดอกบัวบานวาดอยู่บนนั้น น่าแปลกที่ดอกบัวบานสะพรั่งและสดใส แต่มันกลับทำให้ผู้คนรู้สึกถึงความเงียบสงบ

"คุณวาดได้ดีมากเลย" เยี่ยชิวอดไม่ได้ที่จะกล่าวชื่นชมออกไป

"คุณก็วาดภาพเป็นเหรอ?" หญิงสาวแววตาเปล่งประกายด้วยความรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย