บทที่ 514 ผลงานของถังป๋อหู่

น้ำเสียงของชายหนุ่มไม่เป็นมิตร พูดออกมาทีก็สั่งให้ไสหัวไป

เยี่ยชิวเลิกคิ้วและคิดอยากจะตบสั่งสอนชายหนุ่มคนนั้นสักทีสองที

ชายหนุ่มกล่าวอีกว่า "ที่นั่งนี้เป็นของฉัน รีบไสหัวไปเดี๋ยวนี้เลย"

"ที่ของนาย?" เยี่ยชิวหัวเราะอย่างเย็นชา "ที่นั่งนี้ไม่เห็นมีชื่อของนายเลย มีสิทธิ์อะไรมาบอกว่าเป็นที่นั่งของนาย?"

ชายหนุ่มคิดไม่ถึงว่าเยี่ยชิวจะกล้าต่อล้อต่อเถียงจึงหัวเราะออกไปด้วยความโกรธ "โอ๊ะ กล้าต่อปากต่อคำกับฉัน ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้วสินะ! พวกนายคิดว่าจัดการยังไงดี?"

"จัดการเลยดีไหม!"

ทันใดนั้นเอง บอดี้การ์ดที่อยู่ข้างหลังชายหนุ่มก็กำหมัดแน่นและเตรียมลงมือ

"คุณผู้ชาย ต้องขอโทษด้วยจริง เราไม่รู้ว่านี่เป็นที่นั่งของคุณ เราลุกขึ้นก็ได้"

อมตะชางเหม่ยพยายามดึงเยี่ยชิว

เยี่ยชิวไม่ขยับ เขาดูออกตั้งแต่แรกแล้วว่าคนที่อยู่ข้างหลังเหล่านี้ไม่มีศิลปะการต่อสู้ใดๆ

ส่วนชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้านี้ เขาไม่ได้ให้ความสนใจเลยแม้แต่นิดเดียว

เขาลงมือได้แม้แต่กับไป๋ยวี่จิงและเซียวชิงตี้ มีหรือจะไม่กล้าลงมือจัดการคนเหล่านี้?

"ลุกขึ้นเร็วเข้า!" อมตะชางเหม่ยจ้องไปที่เยี่ยชิว

เยี่ยชิวจึงได้ลุกขึ้นอย่างไม่ยินยอมเท่าไรนัก

อมตะชางเหม่ยลากเยี่ยชิวไปยังที่นั่งในแถวหลังสุดพร้อมกับนั่งลงกล่าวอย่างระมัดระวัง "อย่าก่อเรื่องอะไรเลย คำสั่งเทียนซือสำคัญกว่า"

เยี่ยชิวกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ "ผมไม่ได้ก่อเรื่องอะไรเลย เจ้าหมอนั่นต่างหากที่หาเรื่องผมก่อน"

"แค่เด็กคนหนึ่งเท่านั้น อย่าไปใส่ใจอะไรเลย"

หลังจากที่ "คุณชายจาง" นั่งลง การประมูลก็เริ่มขึ้นทันที

พิธีกรสาวแสนสวยสวมกี่เพ้าปรากฏตัวบนเวทีพร้อมถือไมโครโฟนกล่าวทักทาย

"สวัสดีแขกผู้มีเกียรติทุกท่านนะคะ!"

"ยินดีต้อนรับทุกท่านมารวมตัวกันที่นี่ การประมูลประจำปีของเราได้ถูกจัดขึ้นที่นี่ในวันนี้..."

"ดิฉันคือพิธีกรในวันนี้ เรามาเริ่มเปิดการประมูลอย่างเป็นทางการดีกว่าค่ะ"

"ขอเชิญทุกท่านดูที่หน้าจอขนาดใหญ่"

หน้าจอขนาดใหญ่สว่างขึ้นและมีภาพวาดด้วยหมึกดำปรากฏขึ้น

"ภาพวาดนี้มีชื่อว่า "ความคิดในฤดูใบไม้ร่วง" ศิลปินได้รับแรงบันดาลใจจากบทกวีของหม่าจื้อหยวนแห่งราชวงศ์หยวน ซึ่งได้วาดออกมาเป็นเถาวัลย์และต้นไม้ที่เหี่ยวเฉาพร้อมกับอีกา สะพานเล็กๆ ที่มีน้ำไหล บ้านเรือนผู้คน ลมตะวันตกและสายลมบางเบา ม้าและพระอาทิตย์อัสดง และยังมีคนยืนอยู่สุดขอบฟ้า"

"สิ่งที่น่าสนใจที่สุดเกี่ยวกับภาพวาดนี้คือศิลปินไม่ได้ลงนาม ทุกคนลองทายดูสิคะว่าใครเป็นคนวาดภาพนี้ขึ้นมา?"

พิธีกรถามออกไปเพื่อสร้างบรรยากาศแห่งความสนุกในงานประมูล

ทันใดนั้นผู้ชมทุกคนก็ต่างพูดคุยกัน

"กระดาษของภาพวาดนี้มีสีเหลือง แค่ดูก็รู้แล้วว่ามันมีอายุมาก ต้องเป็นฝีมือการวาดของจิตรกรสมัยโบราณอย่างแน่นอน"

"ภาพวาดนี้มีความตั้งใจอันสูงส่ง มีองค์ประกอบที่สมบูรณ์แบบ และการลงเส้นที่เรียบเนียน แสดงให้เห็นแนวความคิดทางศิลปะเกี่ยวกับความคิดในฤดูใบไม้ร่วงได้อย่างชัดเจน ถือเป็นผลงานชิ้นเอกของปรมาจารย์คนหนึ่งอย่างแน่นอน"

"หม่าจื้อหยวนเป็นคนในสมัยราชวงศ์หยวน ฉันคาดเดาว่าคนที่วาดภาพนี้จะต้องเป็นจิตรกรหลังราชวงศ์หยวน ถ้าดูจากสไตล์การวาดภาพ มีแนวโน้มว่าจะเป็นจิตรกรจากราชวงศ์หมิง"

ในเวลานี้ คุณชายจางซึ่งนั่งอยู่แถวแรกก็ยืนขึ้นและพูดเสียงดัง "ยังต้องทายอีกเหรอ นี่เป็นผลงานของถังป๋อหู่อย่างแน่นอน"

ทันทีที่เขากล่าวออกไป คำชมก็ดังออกมาจากทั่วทุกมุมห้องทันที

"คุณชายจางมีสายตาที่เฉียบแหลมมาก แค่มองก็บอกได้ทันทีว่านี่คือภาพวาดของถังป๋อหู่ ฉันแทบรอไม่ไหวแล้ว!"

"ก่อนหน้านี้ฉันยังสงสัยว่าใครจะวาดได้เก่งขนาดนี้ หลังจากคุณชายจางพูดขึ้นมาฉันก็รู้ทันที ขอบคุณคุณชายจางที่ช่วยไขข้อสงสัยของฉัน"

"ดวงตาของคุณชายจางสว่างราวกับคบเพลิง ฉันแทบรอไม่ไหวที่จะคอยประจบประแจง เขาเก่งจังเลย!"

"......"

คุณชายจางยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

อย่างไรก็ตาม ทันใดนั้น เยี่ยชิวก็พูดขึ้นมา

"นี่ไม่ใช่ภาพวาดของถังป๋อหู่!"

ทันใดนั้นบรรยากาศก็เงียบสงัด

ทุกคนมองไปที่เยี่ยชิวอย่างพร้อมเพรียงกัน