บทที่ 533 คำขอร้องของไป๋ปิง

ถึงแม้ว่าตอนนี้จะเป็นฤดูร้อน แต่ภายในห้องกลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายของฤดูใบไม้ผลิ

บทสนทนาอันเรื่อยเปื่อย

และเต็มเปี่ยมไปด้วยความมีชีวิตชีวา

หลังจากที่ผ่านไปสี่สิบนาที ไป๋ปิงใช้แขนอันเรียวยาวคล้องคอของเยี่ยชิวเอาไว้ จากนั้นจึงขมวดคิ้วและกล่าวว่า : "เจ็บ~"

เยี่ยชิวกล่าวว่า : "เช่นนั้นฉันหยุดก่อนดีไหม?"

"ไม่ค่ะ——"

……

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง

ทุกอย่างก็สงบลง

ไป๋ปิงเอนกายอยู่ในอ้อมกอดของเยี่ยชิว และใช้นิ้วมือวาดวงกลมบนหน้าอกของเยี่ยชิว พลางกล่าว : "คุณนี่โง่จริงๆ"

"ฉันโง่ตรงไหนกัน?"

"เพื่อฉัน คาดไม่ถึงว่าคุณจะเดินทางมาถึงปักกิ่ง จนเกือบจะตาย คุณว่าคุณโง่ไหมล่ะ?"

"พี่ปิง ได้ยินคุณพูดแบบนี้แล้ว จู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่าฉันค่อนข้างโง่จริงๆ ล่ะ คุณดูสิว่าฉันเสียสละเพื่อคุณถึงขนาดนั้น คุณช่วยเสียสละเพื่อฉันสักเล็กน้อยได้ไหม?"

"ได้สิ อยากให้ฉันเสียสละอะไร คุณบอกมาได้เลย"

เยี่ยชิวกล่าว : "เรียกว่าสามี"

ชั่วพริบตา ใบหน้าของไป๋ปิงก็แดงระเรื่อ แล้วจึงกล่าวอย่างเง้างอนว่า : "เชอะ คุณฝันไปเถอะ ไม่ได้แต่งงานกับฉัน ฉันไม่มีวันเรียกคุณว่าสามีหรอก"

"เรียกเถอะ ถึงยังไงในไม่ช้าก็เร็วก็จะต้องเรียกอยู่ดี" เยี่ยชิวแสดงสีหน้าเฝ้ารอ

"เดี๋ยวก่อนนะ ฉันขอบอกเรื่องสำคัญกับคุณเรื่องหนึ่ง" ไป๋ปิงกล่าว : "ฉันได้ยื่นคำร้องไปยังโรงพยาบาล เพื่อขอย้ายงานแล้วนะ"

"เตรียมจะไปที่ไหนเหรอ?" เยี่ยชิวกล่าวถาม

ไป๋ปิงกะพริบตาเล็กน้อย แล้วกล่าวด้วยเสียงอันอ่อนโยนว่า : "คุณอยู่ที่ไหน ฉันก็จะไปที่นั่น"

เยี่ยชิวตกตะลึง : "พี่ปิง คุณจะกลับไปที่เจียงโจวเหรอ?"

"ทำไม คุณไม่อยากให้ฉันกลับไปเหรอ?"

เยี่ยชิวรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที

หากพูดตามตรง เขาก็ค่อนข้างไม่อยากให้ไป๋ปิงกลับไปที่เจียงโจวจริงๆ ที่เจียงโจวนอกจากหลินจิงจื้อแล้ว ก็ยังมีฉินหว่านอีก ถ้าหากไป๋ปิงกลับไปอีก เช่นนั้นผู้หญิงสามคนอยู่ร่วมกันจะต้องวุ่นวายอย่างแน่นอน และในอนาคตช่วงเวลาที่เขาจะต้องปวดหัวก็จะเพิ่มขึ้น

ถ้าหากทำให้ไป๋ปิงอยู่ที่ปักกิ่งต่อไปได้ละก็ เขาก็จะสบายใจ

การที่เยี่ยชิวมาที่ปักกิ่งในครั้งนี้ ไม่ใช่แค่ทำให้ไป๋ยวี่จิงไม่พอใจ แต่ยังมีเซียวชิงตี้ รวมทั้งคนตระกูลจางและเมืองต้องห้ามด้วย ซึ่งยากที่จะรับประกันว่าพวกเขาจะไม่ลงมือกับคนข้างกายของเยี่ยชิว

"พี่ปิง จะกลับเจียงโจวก็ไม่ใช่ไม่ได้หรอก เพียงแต่คุณจะต้องรับปากฉันเรื่องหนึ่ง"

"คุณหมายถึงหลินจิงจื้อใช่ไหม? ฉันรับรองกับคุณเลยว่า ฉันจะไม่สร้างปัญหาให้กับคุณอย่างแน่นอน"

เยี่ยชิวส่ายหน้า : "ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนี้"

"อย่างนั้นคือเรื่องอะไรล่ะ?" ไป๋ปิงแสดงสีหน้างุนงง

เยี่ยชิวยิ้มอย่างชั่วร้าย แล้วกล่าวว่า "วันนี้ห้ารอบ"

ในชั่วพริบตา ใบหน้าของไป๋ปิงก็แดงระเรื่อ และใช้กำปั้นทุบไปที่หน้าอกของเยี่ยชิว "ร่างกายของคุณไหวเหรอ?"

"ไหวไม่ไหว ลองดูก็จะรู้เองไม่ใช่เหรอ?"

เยี่ยชิวพูดจบ ก็กดตัวลงไปอีกครั้ง

ไม่นาน เสียงครางเบาๆ ก็ดังไปทั่วทั้งห้อง

……

เมื่อเรื่องราวจบลงเรียบร้อย

ก็เป็นเวลาเย็นแล้ว เยี่ยชิวไม่เพียงแต่พูดจริงทำจริง อีกทั้งยังเกินไปอีกสองรอบด้วย

ไป๋ปิงเหนื่อยล้าเป็นอย่างมาก ปวดเมื่อยไปทั่วทั้งตัว เรี่ยวแรงแม้แต่น้อยก็ไม่มีเหลือ นอนนิ่งไม่ขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวอยู่บนเตียง

"พี่ปิง ให้คุณ"