ตอนที่ 544
บทที่ 546 ฉันปล่อยพวกคุณไปเหรอ?
October 21, 2026
ถูกไล่ออกจากตระกูลไป๋!
เมื่อได้ยินการตัดสินใจของนายพลไป๋ ท่าทางของทุกคนในปัจจุบันก็เปลี่ยนไป
แม้แต่เยี่ยชิวก็ค่อนข้างประหลาดใจ
เขาเคยคิดว่านายพลไป๋จะลงโทษ ไป๋ยวี่จิงและลูกชายของเขา แต่เขาไม่เคยคาดหวังว่านายพลไป๋ จะไม่เพียงตัดความสัมพันธ์กับไป๋ยวี่จิงและลูกชายของเขาเท่านั้น แถมยังไล่พวกเขาออกจากตระกูลไป๋ด้วย
ความมุ่งมั่นระดับนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะเทียบได้
เยี่ยชิวอดไม่ได้ที่จะรู้สึกชื่นชมนายพลไป๋อย่างสุดซึ้ง และในเวลาเดียวกัน เขาก็เข้าใจว่าทำไมเทพทหารและผู้บัญชาการทหารสูงสุดจึงยกย่องนายพลไป๋เป็นอย่างมาก
นอกเหนือจากการเป็นวีรบุรุษผู้ก่อตั้งและเป็นผู้มีส่วนสำคัญต่อประเทศแล้ว นายพลไป๋ยังภักดีต่อประเทศชาติ มีจิตใจที่เปิดกว้างและซื่อสัตย์ซึ่งเป็นบุคลิกที่น่าชื่นชม
ตุ๊บ!
ไป๋ยวี่จิงคุกเข่าลงบนพื้น น้ำตาไหลอาบหน้าขณะที่เขาพูดว่า “ปู่ ฉันผิดแล้ว ฉันผิดจริงๆ”
“ฉันขอร้องล่ะ ได้โปรดอย่าตัดสัมพันธ์กับฉันเลย”
“พ่อคือคนที่สนิทที่สุดกับฉัน!”
ไป๋เจี้ยนจวินยังคุกเข่าลงข้างเตียงผู้ป่วยและอ้อนวอนว่า “พ่อ นี่เป็นความผิดของผมทั้งหมด มันไม่เกี่ยวอะไรกับยวี่จิง”
“เป็นความผิดของฉันที่สอนไม่ดี ถ้ายืนกรานจะลงโทษใคร ก็ลงโทษฉันคนเดียว”
“ฉันขอร้องล่ะ โปรดอย่าไล่ยวี่จิงออกจากตระกูล”
ทั้งไป๋ยวี่จิงและไป๋เจี้ยนจวินเข้าใจว่า เมื่อพวกเขาถูกไล่ออกจากตระกูล พวกเขาจะสูญเสียการสนับสนุนจากปู่ทั้งหมด
พวกเขาไม่สามารถยอมรับผลดังกล่าวได้
ท้ายที่สุดแล้ว ในใจพวกเขายังคงหวังว่าจะได้กลับมาสักวันหนึ่ง
และการกลับมา คงเป็นไปไม่ได้หากไม่ได้รับการสนับสนุนจากปู่
เพราะปู่ของพวกเขามีอิทธิพลและความสัมพันธ์มากมายทั้งในวงการการเมืองและการทหาร
ดังนั้นไม่ว่ายังไงพวกเขาก็ต้องอยู่ในตระกูลไป๋
อย่างไรก็ตาม นายพลไป๋กลับไม่แยแส
“ไป๋ยวี่จิง อย่าเรียกฉันว่าปู่ ฉันบอกไปแล้วว่าฉันตัดสัมพันธ์กับคุณ”
“สิ่งที่คุณทำคือความผิดร้ายแรง”
“ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน เทพทหารคงจะฆ่าคุณไปนานแล้ว”
“และคุณ ไป๋เจี้ยนจวิน เราได้ตัดความสัมพันธ์พ่อลูกของเราแล้ว พาลูกชายของคุณออกไป!”
ไป๋เจี้ยนจวินสะอื้นและพูดว่า “พ่อ ฉันขอร้อง ขอโอกาสพวกเราหน่อยเถอะ”
“ท้ายที่สุดแล้ว ยวี่จิงก็มีสายเลือดของคุณ!”
“ฉันขอร้อง!”
“ฮึม” นายพลไป๋ตะคอกและพูดว่า “ฉันมีชีวิตอยู่มาหลายปีและมีประสบการณ์มากมาย”
“ฉันไม่เสียใจเลยที่ได้เข้าร่วมกองทัพเมื่อตอนที่ฉันยังเด็ก”
“ฉันไม่เสียใจเลยที่ได้รับบาดเจ็บในสนามรบและเกือบตายหลายครั้ง”
“ฉันเสียใจเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น นั่นคือการให้กำเนิดลูกชายที่ไม่กตัญญูเช่นคุณ”
“ถ้าไม่ใช่เพราะให้กำเนิดคุณ แล้วจะมีสัตว์ตัวน้อยชื่อไป๋ยวี่จิงได้อย่างไร?”
“ตลอดหลายปีที่ผ่านมา คุณทำเรื่องสกปรกนับไม่ถ้วนลับหลังฉัน ถ้าฉันไม่ไล่คุณออกจากตระกูล ตระกูลไป๋จะถูกทำลายโดยคุณไม่ช้าก็เร็ว”
“เช็ดน้ำตาพวกคุณแล้วออกไปซะ!”
ไป๋เจี้ยนจวินพูดว่า “พ่อ ขอร้องล่ะ ให้โอกาสยวี่จิงเถอะ!”
“พ่อ อย่าขอร้องเขาเลย”
ไป๋ยวี่จิงยืนขึ้นจากพื้นดินและมองไปที่นายพลไป๋แล้วพูดว่า “คุณต้องการไล่พวกเราออกจากตระกูลใช่ไหม? ก็ได้ ตามที่คุณต้องการ”
“ในสายตาของฉัน คุณตายไปแล้ว และฉันไม่ได้คาดหวังให้คุณช่วยอะไรฉันเลย”