ตอนที่ 545
บทที่ 547 ฆ่าไป๋ยวี่จิง
October 21, 2026
“ฉันบอกว่าพวกคุณจะออกไปได้เหรอ?”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ใบหน้าของไป๋ยวี่จิงก็เข้มขรึมเล็กน้อยเมื่อเขาหันไปมองเยี่ยชิวแล้วถามว่า “คุณหมายถึงอะไร?”
“ถ้าฉันจำไม่ผิด คุณด่าพี่ปิงใช่ไหม?” เยี่ยชิวกล่าว
ไป๋ยวี่จิงผงะไป อันที่จริงเขาเพิ่งเรียกไป๋ปิงว่าเป็นอีตัว
เยี่ยชิวเดินไปหาไป๋ยวี่จิง และตบหน้าไปยวี่จิง
“เพี๊ยะ!”
ไป๋ยวี่จิงสะดุดไปข้างหลัง และใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขาก็พองขึ้นอย่างรวดเร็ว
“เยี่ยชิว คุณทำเกินไปแล้ว” ไป๋ยวี่จิงปิดหน้าด้วยความโกรธที่เต็มตา
เพี๊ยะ!
เยี่ยชิวตบหน้าไป๋ยวี่จิงอีกครั้งและพูดว่า “คุณกล้าดูถูกพี่ปิงต่อหน้าฉันได้ยังไง ใครเป็นคนให้ความกล้าแก่คุณ?”
“ไอ้สารเลว กล้าดียังไงมาตีลูกชายฉัน ตายไปซะ” ไป๋เจี้ยนจวินดึงปืนพกออกมาอีกครั้งแล้วชี้ไปที่หัวของเยี่ยชิว และตะโกนด้วยความโกรธ
พรึบ!
เยี่ยชิวเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและปรากฏตัวต่อหน้าไป๋เจี้ยนจวิน
ไป๋เจี้ยนจวินรู้สึกเบลอต่อหน้าต่อตา และทันใดนั้นปืนของเขาก็อยู่ในมือของเยี่ยชิว โดยมีกระบอกปืนกดไปที่ขมับของเขา
“ฉันไม่ชอบเลยเวลามีคนเล็งปืนมาที่ฉัน ถ้าจำไม่ผิด นี่เป็นครั้งที่สองที่คุณเล็งปืนมาที่ฉัน”
ทันใดนั้น เยี่ยชิวก็ยิ้ม รอยยิ้มที่น่ากลัวปรากฏบนใบหน้าของเขา “ ไป๋เจี้ยนจวิน คุณคิดว่าฉันกล้าฆ่าคุณหรือเปล่า?”
“ฉันเป็นนายพล หากคุณฆ่าฉัน คุณจะต้องชดใช้ด้วยชีวิต คุณกล้าก็ยิงได้เลย”
ไป๋เจี้ยนจวินมียศเป็นนายพล เขาเชื่อว่าเยี่ยชิวก็แค่หน้าซื่อใจคดและไม่กล้าที่จะยิง
เขาไม่รู้เลยว่า ทันทีที่เขาพูดจบ เยี่ยชิวก็เหนี่ยวไกปืน
“ปัง!”
กระสุนระเบิดหูของนายพลไป๋ครึ่งหนึ่ง และเลือดก็กระเซ็นไปทุกที่
“โอ๊ย……” ไป๋เจี้ยนจวินกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด และจับหูของเขาขณะที่เขาล้มลงกับพื้น
ทุกคนตกใจมาก
ไม่มีใครคาดหวังว่าเยี่ยชิวจะยิงได้จริงๆ
นายพลไป๋เลิกคิ้วและมองลึกๆ ไปที่เยี่ยชิว โดยคิดกับตัวเองว่าเด็กคนนี้มีความกล้าหาญมาก
“พ่อ!” ไป๋ยวี่จิงช่วยไป๋เจี้ยนจวินขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็ว จากนั้นมองเยี่ยชิวอย่างเย็นชาแล้วถามว่า “คุณต้องการอะไร?”
“คนมีจิตใจแจ่มใสไม่พูดปริศนา ฉันอยากจะฆ่าพวกคุณให้หมด”
เยี่ยชิวกล่าว “เนื่องจากเราเป็นศัตรูกันอยู่แล้วและไม่มีโอกาสที่จะแก้ไขมัน เป็นการดีกว่าที่จะกำจัดคุณในตอนนี้ แทนที่จะปล่อยให้คุณแสวงหาการแก้แค้นในอนาคต”
“ไป๋ยวี่จิง คุณมีคำพูดสุดท้ายบ้างไหม?”
เยี่ยชิวยกมือขึ้นและเล็งปืนไปที่หน้าผากของไป๋ยวี่จิง
หัวใจของไป๋ยวี่จิงสั่นไหว เขาก็วางมือขวาไว้ด้านหลังอย่างสุขุมรอบคอบ โดยกำหมัดแน่น จากนั้นเขาก็พูดว่า “เยี่ยชิว แม้ว่าคุณจะฆ่าฉัน มันเป็นไปไม่ได้เลยที่คุณจะหนีจากผู้คนในเมืองต้องห้าม”
“ฉันไม่เคยคาดหวังว่าเมืองต้องห้ามจะไว้ชีวิตฉัน แต่ก่อนที่พวกเขาจะจัดการกับฉัน มันจะดีเป็นอย่างมาก หากฉันสามารถฆ่าคุณได้”
“นอกจากนี้ ไม่ว่าฉันจะออกจากปักกิ่งได้หรือไม่ ก็เป็นเรื่องของฉันเอง คุณไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้”
เยี่ยชิวแสดงเจตนาฆ่า ทันใดนั้น อุณหภูมิในวอร์ดดูเหมือนจะลดลงต่ำกว่าศูนย์ ส่งผลให้ทุกคนสั่นสะท้าน
บรรยากาศเริ่มตึงเครียด
นายพลไป๋มองไปที่เยี่ยชิว ปากของเขาเปิดและปิด อยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ลังเล
ไป๋ปิงสังเกตเห็นท่าทางของนายพลไป๋แล้วพูดว่า “เยี่ยชิว ช่างมันเถอะ! เพื่อฉันนะ ปล่อยพวกเขาไป"
“พี่ปิง คุณใจดีเกินไป ไม่อย่างนั้น ไป๋ยวี่จิงจะกล้ารังแกคุณได้อย่างไร?” เยี่ยชิวกล่าว “ถ้าไม่ถอนหญ้า มันก็จะงอกขึ้นใหม่ในฤดูใบไม้ผลิ ถ้าวันนี้ผมไม่กำจัดพวกเขา พวกเขาอาจจะมาหาปัญหาในอนาคต”
เยี่ยชิวมีความตั้งใจที่จะฆ่าไป๋ยวี่จิงและพ่อของเขาอย่างแท้จริง
เขาสามารถคาดการณ์ได้ว่าในอนาคต ตราบใดที่พวกเขามีโอกาส ไป๋ยวี่จิงและพ่อของเขาจะโจมตีอย่างไร้ความปรานี