บทที่ 584 บันไดสวรรค์

“ผี...…”

สุ่ยเฉิงสะดุ้งและซ่อนตัวอยู่ด้านหลังอมตะชางเหม่ยทันที

ท้ายที่สุดแล้ว อมตะชางเหม่ยนั้นอยู่ในอันดับที่สามในรายชื่อมังกร และแม้ว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บสาหัสแทบใกล้จะตาย แต่เขาก็ยังคงรักษาท่าทางของปรมาจารย์เมื่อเผชิญกับอันตราย

ใบหน้าของเขายังคงสงบ ขณะที่เขาหยิบไฟฉายออกมาส่องดู

ฟ่อ!

สัตว์ประหลาดตัวหนึ่งยืนอยู่ห่างออกไปสองเมตร

สัตว์ประหลาดตัวนี้สูงสองเมตร มีลักษณะคล้ายกอริลลา แขนของมันหนาและยาว ปกคลุมไปด้วยขนสีแดงเข้ม ดวงตาเป็นสีแดงเข้ม ราวกับเพลิงมืดสองลูก เปล่งรัศมีแห่งความเป็นศัตรูที่รุนแรง

หลังจากที่ได้เห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว แม้แต่ผู้รอบรู้อมตะชางเหม่ยก็อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเย็นๆ

ฟ่อ-

“สิ่งนี้คืออะไร?”เยี่ยชิวถาม

“ฉันไม่รู้” อมตะชางเหม่ยตอบ “ฉันไม่เคยเห็นมันมาก่อน มันควรจะเป็นสายพันธุ์ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะของภูเขาแสนลูก”

“อาจารย์ เราควรทำอย่างไรดี?” สุ่ยเซิงถามอย่างหวาดกลัว น้ำเสียงของเขาสั่นเทา

“เจ้าหนู คุณคิดว่าเราควรทำอย่างไร?” อมตะชางเหม่ยก็ไม่สามารถตัดสินใจได้เช่นกัน

“ฉันคิดว่าเป็นการดีกว่าที่จะไม่ยั่วยุมันแล้วหนีไปเลย” เยี่ยชิวกล่าว

หากเป็นเช่นนี้ในอดีต อมตะชางเหม่ยคงจะเห็นด้วยกับข้อเสนอแนะของเยี่ยชิวอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้สิ่งต่างๆ แตกต่างออกไป

“หนีไป?” อมตะชางเหม่ยตะคอกอย่างเย็นชา “มันง่ายสำหรับคุณที่จะพูด ฉันได้รับบาดเจ็บสาหัสและแม้แต่การเดินก็ยาก คุณคิดว่าฉันจะวิ่งได้หรือไม่?”

“นั่นไม่ใช่ข้อกังวลของฉันหากคุณวิ่งไม่ได้” เยี่ยชิวตอบ

“คุณ” อมตะชางเหม่ยโกรธจัดและต้องการจะโจมตีเขา

“ฉันล้อเล่นนะ อย่าโกรธเลย” เยี่ยชิวยิ้มและพูดต่อ “นี่คือแผน ฉันจะพาสุ่ยเฉิงวิ่งหนี แล้วคุณก็อยู่ที่นี่”

“คุณอยากให้ฉันอยู่ที่นี่และปล่อยให้มันกินฉันเหรอ?” อมตะชางเหม่ยสาปแช่งด้วยความโกรธ “เจ้าสารเลว คุณยังมีมโนธรรมเหลืออยู่ไหม?”

เยี่ยชิวกล่าวว่า “ผู้อาวุโส ในเมื่อคุณเกือบจะตายอยู่แล้ว ทำไมไม่อยู่ที่นี่และหยุดยั้งสัตว์ประหลาดตัวนี้ล่ะ ถ้ามันกินคุณก็ปล่อยให้มันกินไป หนังของคุณหนามาก มันต้องใช้เวลาพอสมควรกว่าจะเสร็จ และด้วยวิธีนี้ ฉันสามารถหลบหนีไปกับสุ่ยเฉิงได้สำเร็จ”

“คุณมันเลว!”

อมตะชางเหม่ยโกรธเคืองและสาปแช่ง “เจ้าสารเลว หยุดพูดพล่อยๆ และคิดหาวิธีแก้ปัญหาอย่างรวดเร็ว”

“ดูสิว่าคุณกังวลแค่ไหน มันเป็นแค่สัตว์ร้าย มีอะไรต้องกลัว?” เยี่ยชิว ไม่ได้ใส่ใจกับสัตว์ประหลาดด้วยซ้ำ

อมตะชางเหม่ยบ่นว่า “ถ้าฉันไม่ได้รับบาดเจ็บ ฉันสามารถฆ่ามันได้ด้วยฝ่ามือเดียว”

สุ่ยเซิงกล่าวว่า “อาจารย์ อย่ายึดติดกับความรุ่งโรจน์ในอดีต”

อมตะชางเหม่ยยิ่งโกรธมากขึ้น และตบหัวของสุ่ยเฉิง ทำให้เกิดเสียงดัง “ตุ๊บ”

อย่างไรก็ตาม เสียงนี้เตือนสัตว์ประหลาด

“กร๊าก”

สัตว์ประหลาดส่งเสียงคำรามอย่างอึกทึกต่ออมตะชางเหม่ย

แม้จะอยู่ห่างออกไปสองเมตร กลิ่นเหม็นก็เกือบจะครอบงำอมตะชางเหม่ย

“คุณกินอะไรมาเนี่ย ปากของคุณเหม็นเกินไป!” อมตะชางเหม่ยตะโกนใส่สัตว์ประหลาด

“กร๊าก”

สัตว์ประหลาดคำรามอีกครั้ง กัดฟันและแสดงแววตาอาฆาตในดวงตาของมัน

มันกำลังจะโจมตี!

เยี่ยชิวเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและยืนอยู่ต่อหน้าอมตะชางเหม่ย

ทันใดนั้น สัตว์ประหลาดก็เปิดปากอันใหญ่โตของมันแล้วกระโจนเข้าใส่

พรึบ!

ดาบของจักรพรรดิถูกดึงออกจากฝัก

ดาบฟาดไปที่หน้าอกของสัตว์ประหลาด

ฉึก!

เลือดกระเซ็นออกมา

“โอ๊ก” สัตว์ประหลาดหอนด้วยความเจ็บปวด ปล่อยเสียงคำรามด้วยความโกรธออกมาจากปาก แล้วพุ่งเข้าหาเยี่ยชิว

ต้องบอกว่าความเร็วของสัตว์ประหลาดตัวนี้เร็วมาก ถ้าเป็นคนธรรมดา พวกเขาจะทนไม่ไหวและจะถูกกินทั้งเป็น

น่าเสียดายสำหรับสัตว์ประหลาด มันได้พบกับเยี่ยชิว

เยี่ยชิวยืนนิ่งยกมือขึ้น และโจมตีด้วยดาบอีกเล่มหนึ่ง

ฉึก!

สัตว์ประหลาดหยุดทันที เลือดไหลออกมาจากลำคอ และจากนั้นมันก็ล้มลงกับพื้นไร้ชีวิต

“คุณประเมินตัวเองสูงเกินไป!” เยี่ยชิวเยาะเย้ย