ตอนที่ 583
บทที่ 585 เรื่องแปลกในถิ่นทุรกันดาร ก่อน
October 21, 2026
เชือกเหล็กนั้นหนาพอๆ กับแก้วน้ำ แขวนอยู่ในแนวนอนระหว่างหน้าผาสองหน้าผา พลิ้วไหวตามลมภูเขาและส่งเสียง “กริ่งกริ้ง”
“นี่คือบันไดสวรรค์”
อมตะชางเหม่ยพูดด้วยความตื่นเต้น “ฉันเห็นมันในบันทึกของบรรพบุรุษของฉัน เชือกเหล็กนี้เรียกว่าบันไดสวรรค์ เมื่อเราข้ามบันไดสวรรค์ เราจะเข้าสู่ใจกลางของภูเขาแสนลูก”
เยี่ยชิวเงยหน้าขึ้นมองและเห็นว่าปลายอีกด้านของเชือกเหล็กเชื่อมต่อกับยอดเขา
เชือกเหล็กนั้นยาวประมาณหนึ่งร้อยเมตร และด้านล่างมันเป็นเหวที่ไม่มีก้นเหว
มันอันตรายมาก!
หากมีคนเป็นโรคกลัวความสูงอยู่ที่นี่ แค่มองเพียงครั้งเดียวก็อาจทำให้พวกเขากลัวจนตายได้
สุ่ยเซิงมองไปที่ขอบหน้าผาแล้วรีบดึงศีรษะของเขากลับแล้วพูดว่า “อาจารย์เราหาทางอื่นกันเถอะ มีเพียงเชือกเหล็กอยู่ที่นี่ และไม่มีทางที่เราจะข้ามไปได้”
“วิธีเดียวที่จะไปถึงใจกลางของภูเขาแสนลูกได้คือผ่านเส้นทางนี้ ไม่มีเส้นทางอื่น”
“แม้ว่าจะมีเส้นทางอื่นๆ ถ้าเราเดินไปก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองสามวัน”
“ร่างกายของฉันไม่สามารถอยู่ได้นานขนาดนั้นได้”
อมตะชางเหม่ยยาวกล่าวว่า “ดังนั้น เราจะข้ามผ่านบันไดสวรรค์เท่านั้น”
“แต่เราจะข้ามได้อย่างไร?” สุ่ยเซิงกล่าวด้วยใบหน้าขมขื่น
อมตะชางเหม่ยถามเยี่ยชิวว่า “เจ้าหนู คุณทำได้ไหม?”
“ฉันไม่มีปัญหา”
เยี่ยชิวได้ฝึกฝนเซียนเทียนปราณแท้ และได้เข้าสู่ผู้เชี่ยวชาญระดับสูงแล้ว แม้ว่าบันไดสวรรค์จะสูงชันและอันตราย แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา
เขากังวลเล็กน้อยเกี่ยวกับอมตะชางเหม่ย
หากอมตะชางเหม่ยไม่ได้รับบาดเจ็บ การข้ามบันไดสวรรค์จะไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน ปัญหาในตอนนี้คือ อมตะชางเหม่ยไม่เพียงแต่ได้รับบาดเจ็บสาหัสเท่านั้น แต่ยังต้องอุ้มสุ่ยเฉิงซึ่งเป็นเหมือนภาระอีกด้วย
อย่างไรก็ตาม อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า “ในเมื่อคุณไม่มีปัญหา ฉันก็ไม่มีปัญหาเช่นกัน”
เมื่อได้ยินการสนทนาของพวกเขา สุ่ยเซิงก็พูดทันทีว่า “อาจารย์ ฉันมีปัญหา”
“ฉันไม่กล้าข้ามบันไดสวรรค์นี้”
“แบบนี้ได้ไหม คุณกับหมอเยี่ยข้ามฟากไป และฉันจะรอพวกคุณอยู่ที่นี่”
ตุ๊บ!
อมตะชางเหม่ยตบหัวล้านสุ่ยเซิง และดุด้วยความโกรธ “ฉันบอกให้คุณเรียนรู้ศิลปะการต่อสู้ แต่คุณปฏิเสธที่จะเรียนรู้ ทีนี้ดูสิ่งที่เกิดขึ้น คุณยอมแพ้ด้วยความยากลำบากเพียงเล็กน้อย ฉันจะเชื่อใจคุณให้ยึดครองภูเขาหลงหู่ในอนาคตได้อย่างไร?”
“อาจารย์ คุณหมายถึงอะไร? คุณขอให้ผมเป็นหัวหน้าของภูเขาหลงหู่เหรอ?” สุ่ยเซิงส่ายหัวอย่างรวดเร็ว “อาจารย์ คุณควรหาคนอื่น ฉันจะไม่เป็นหัวหน้า”
อมตะชางเหม่ยโกรธและสาปแช่ง “เจ้าขี้ขลาด พยายามทำให้ฉันโกรธจนตายสินะ!”
“พอแล้ว หยุดเถียงได้แล้ว ฉันมีความคิดที่จะพาคุณทั้งคู่ข้ามไป” เยี่ยชิวกล่าว
“หมอเยี่ย คุณคิดอะไรอยู่” สุ่ยเซิงถาม
อมตะชางเหม่ยก็มองไปที่เยี่ยชิวเช่นกัน
เยี่ยชิวตอบว่า “ง่ายมาก ฉันจะอุ้มคุณหนึ่งคนในแต่ละมือ แล้วอุ้มข้ามไป”
“หมอเยี่ย คุณล้อเล่นใช่ไหม บันไดสวรรค์นั้นยาวมาก คุณช่วยพาทั้งฉันและอาจารย์ข้ามไปได้ไหม?” สุ่ยเซิงกล่าว จากนั้นเขาก็กล่าวเสริมว่า “จะเกิดอะไรขึ้นถ้าคุณปล่อยฉันลงครึ่งทาง?”
“คงจะดีไม่น้อยหากทิ้งคุณไป จากนั้นฉันจะได้ไม่ต้องโกรธตายเพราะคุณ” อมตะชางเหม่ยเยาะเย้ยที่สุ่ยเซิง แล้วถามเยี่ยชิว “คุณมั่นใจไหม?”
เยี่ยชิวพยักหน้า
“งั้นเรามาทำกันเถอะ!” อมตะชางเหม่ยรู้จักเยี่ยชิวเป็นอย่างดี เยี่ยชิวภักดีและไม่เคยล้อเล่นเกี่ยวกับชีวิตของพวกเขา
ไม่นานทั้งสามก็มาถึงขอบหน้าผา
สุ่ยเซิงมองไปที่เหวลึก ขาของเขาก็สั่นสะท้านอย่างช่วยไม่ได้ เขาพูดว่า “อาจารย์ บางทีฉันไม่ควรข้ามไป คุณสามารถไปกับหมอเยี่ย!”
อมตะชางเหม่ยเริ่มโกรธจัด “ให้ตายเถอะ ภูเขาหลงหู่ลงเอยกับคนขี้ขลาดเช่นคุณได้อย่างไร ถ้ายังกล้าพูดเรื่องไร้สาระอีก ฉันจะเตะคุณลง!”
“ถ้าคุณกลัวก็หลับตาซะ” เยี่ยชิวกล่าว