ตอนที่ 584
บทที่ 586 เรื่องแปลกในถิ่นทุรกันดาร หลัง
October 21, 2026
เมื่ออมตะชางเหม่ยได้ยินว่ามันมีพิษ เขาก็รีบดึงมือออกและถอยหลังไปสองก้าว
“เจ้าหนู คุณรู้ได้อย่างไรว่ากะโหลกนี้มีพิษ?”
อมตะชางเหม่ยถาม
“ฉันไม่รู้ว่าคุณสังเกตเห็นหรือเปล่า แต่กะโหลกนี้เป็นสีดำ ในขณะที่กะโหลกของคนปกติจะเป็นสีขาวหลังความตาย” เยี่ยชิวกล่าว
อมตะชางเหม่ยได้มองเข้าไปใกล้ๆ และแท้จริงแล้ว กะโหลกศีรษะนั้นมีสีดำราวกับถ่าน
“นักเต๋าส่วนใหญ่มีความรู้ในทักษะทางการแพทย์และพยาธิวิทยา ผู้อาวุโส คุณมองไม่ออกว่ากะโหลกศีรษะมีพิษ?”
คำพูดของเยี่ยชิวมีนัยของการเยาะเย้ย
“ไร้สาระ!”
อมตะชางเหม่ยพูดอย่างจริงจังว่า “ฉันเป็นหัวหน้าของภูเขาหลงหู่อันทรงเกียรติ ฉันจะไม่สามารถบอกได้อย่างไรว่ามีบางอย่างมีพิษ?”
“อันที่จริงฉันก็สังเกตเห็นมันแล้ว”
“ฉันเอื้อมมือออกไปหยิบมันขึ้นมาเพื่อดูปฏิกิริยาของคุณ การที่คุณสังเกตเห็นกะโหลกศีรษะนี้มีพิษทำให้ฉันมั่นใจ”
อมตะชางเหม่ยกล่าว “ในภูเขาและถิ่นทุรกันดารที่ห่างไกลเหล่านี้ เราควรระมัดระวังในทุกสิ่ง ซุยเฉิง คุณควรเรียนรู้จากเยี่ยชิว ในเรื่องนี้”
“ตกลง”
สุ่ยเซิงพยักหน้า
เยี่ยชิวกลอกตาและสาปแช่งอมตะชางเหม่ยอย่างเงียบๆ ช่างไร้ยางอาย
“หมอเยี่ย ฉันเหยียบมันเมื่อกี้ จะโดนวางยาหรือเปล่า?” สุ่ยเซิงถามด้วยใบหน้าซีดเซียว
“ไม่ต้องกังวล คุณจะไม่ถูกวางยาพิษ”
เยี่ยชิวให้ความมั่นใจกับเขา เขาหยิบกิ่งไม้ขึ้นมาจากพื้นดินแล้วใช้มันปัดใบไม้ที่อยู่รอบๆ กะโหลกศีรษะออกไป
ในไม่ช้า โครงกระดูกก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าทั้งสามคน
โครงกระดูกมีสีดำสนิท
“อืม พิษชนิดไหนที่ทำให้กระดูกของคนหนึ่งดำสนิทได้?”
เยี่ยชิวแสดงความสับสนและนั่งยองๆ เพื่อตรวจสอบโครงกระดูกอย่างระมัดระวัง
“หมอเยี่ย ไปกันเถอะ โครงกระดูกนี้ทำให้ฉันขนลุก” ฉุยเฉิงรู้สึกขี้ขลาดและกลัวมาก
อมตะชางเหม่ยก็ไม่ต้องการเสียเวลาเช่นกัน เขาต้องการตามหาภูเขามังกรใหญ่โดยเร็วที่สุดและพูดว่า “เจ้าหนู มันเป็นแค่โครงกระดูก ไม่มีอะไรน่าดู ไปกันเถอะ!”
อย่างไรก็ตาม เยี่ยชิว ยังคงไม่นิ่งและจ้องมองไปที่โครงกระดูกต่อไป
สามนาทีต่อมา
อมตะชางเหม่ยอย่างไม่อดทนถามว่า “เจ้าหนู คุณจ้องมองโครงกระดูกนี้มาระยะหนึ่งแล้ว คิดอะไรบางอย่างออกหรือไม่?”
“ผู้ตายเป็นชาย อายุประมาณ สามสิบถึงสามสิบห้าปี และเขาเสียชีวิต……ประมาณเก้าสิบปีที่แล้ว”
“เขาเสียชีวิตจากพิษ”
“ฉันไม่เคยเห็นพิษประเภทนี้มาก่อน แต่ดูเหมือนว่าจะมาจากสัตว์ร้ายบางชนิด”
สัตว์ร้าย?
เมื่อได้ยินสองคำนี้ สุ่ยเซิงก็มองไปรอบๆ ทันที โดยคอของเขาซุกไว้ เกรงว่าสัตว์ร้ายที่เยี่ยชิวกล่าวถึงอาจจะอยู่ใกล้ๆ
อมตะชางเหม่ยถามเยี่ยชิวว่า “คุณกำลังบอกว่าบุคคลนี้ถูกโจมตีโดยสัตว์ร้ายก่อนที่เขาจะตาย และสัตว์ร้ายที่โจมตีเขามีพิษร้ายแรง?”
“ใช่” เยี่ยชิวพยักหน้า
“คุณรู้ไหมว่ามันเป็นสัตว์ดุร้ายชนิดไหน?” อมตะชางเหม่ยถาม
เยี่ยชิวส่ายหัว “ฉันไม่รู้ แต่จากรอยกัด สัตว์ดุร้ายควรมีขนาดค่อนข้างเล็ก”
“รอยกัด?”
อมตะชางเหม่ยรีบเข้าหาศพอย่างรวดเร็ว และย่อตัวลงเพื่อมองดูใกล้ๆ เขาค้นพบว่าโครงกระดูกนั้นมีรอยกัดมากมาย
รอยกัดละเอียดและดูเหมือนฟันของหนู
เยี่ยชิวกล่าวว่า “กระดูกมนุษย์ได้รับการปกป้องด้วยเนื้อและผิวหนัง แต่สัตว์ร้ายตัวนี้ก็ยังคงสามารถทิ้งรอยกัดลึกไว้บนกระดูกได้ มันแสดงให้เห็นว่าฟันของมันแหลมคมมาก”
“ฟันแหลมคม ขนาดเล็ก มีพิษสูง มันจะเป็นสัตว์ร้ายชนิดไหน?” อมตะชางเหม่ยคิดสักพัก
“ฉันรู้” สุ่ยเซิงพูดทันที
เยี่ยชิวและอมตะชางเหม่ยหันศีรษะไปพร้อมๆ กันเพื่อมองไปที่ สุ่ยเซิง