บทที่ 590 ป้ายเตือนของจางเทียนซือ

ชีพจรมังกร คือคำศัพท์ในฮวงจุ้ย

ซินแสฮวงจุ้ยในสมัยโบราณ ชอบใช้ชื่อของมังกรมาทดแทนการแผ่ขยายออก การขึ้นลง การเลี้ยว การเปลี่ยนทิศทางของแนวเทือกเขา เพราะมังกรเก่งในการแปรเปลี่ยน สามารถใหญ่หรือเล็ก หดหรือยืด หลบซ่อนหรือปรากฏตัว บินหรือดำน้ำได้หมด ซึ่งภูเขานั้นเปลี่ยนแปลงได้มากมายราวกับมังกร ดังนั้นจึงเรียกขานว่ามังกร

และสถานที่ที่สำคัญของฮวงจุ้ย จะต้องมีชีพจรมังกร

ซินแสฮวงจุ้ยมีความสามารถที่ปราดเปรื่อง โดยผ่านการแผ่ขยายออกของชีพจรมังกร และการแสวงหามังกร การสังเกตทราย การสังเกตน้ำ การจี้จุด การกำหนดทิศทาง กำหนดฟ้าดิน แบ่งแยกหยินหยาง

อมตะชางเหม่ยมองดูภูเขามังกรใหญ่ และกล่าวด้วยสีหน้าตกตะลึง : "การวางโครงร่างของชีพจรมังกรก็เหมือนกับต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง มีรากมังกร ก้านมังกร กิ่งมังกร และใบมังกร โดยทั่วไปแล้วชีพจรมังกรจะรวบรวมพลังวิญญาณทุกอย่างไว้ด้วยกัน จึงเป็นสิ่งที่สำคัญอย่างแท้จริงของฮวงจุ้ย"

"ภูเขาหนึ่งแสนลูก ทอดยาวหลายพันไมล์ พลังวิญญาณทั้งหมดก็ถูกรวบรวมไว้ที่ภูเขามังกรใหญ่แห่งนี้

"คุณลองมองภูเขามังกรใหญ่อย่างละเอียดถี่ถ้วนสิ ถึงแม้ว่ามันจะแห้งแล้ง แต่มันกลับเหมือนดาบขนาดใหญ่ที่ทะลุผ่านท้องฟ้า ด้วยพลังอำนาจที่ไม่ธรรมดา ราวกับจักรพรรดิก็ไม่ปาน และอยู่ท่ามกลางการห้อมล้อมของยอดเขา 27 ลูก"

"อีกทั้ง ภูเขามังกรใหญ่ยังเชื่อมต่อกับยอดเขา 27 ลูก ซึ่งสอดคล้องกับดวงดาว 28 ดวงบนท้องฟ้า ลักษณะเช่นนี้ เป็นดินแดนมังกรที่หาได้ยากจริงๆ ในรอบพันปี"

"ถ้าใครได้ฝังบรรพบุรุษเอาไว้ที่ภูเขามังกรใหญ่ ลูกหลานก็จะเป็นโอรสมังกรสวรรค์"

สุ่ยเซิงได้ฟังคำพูดนี้ ดวงตาก็เป็นประกาย และเอ่ยถามว่า : "อาจารย์ คุณพูดจริงๆ เหรอ?"

"คุณคิดว่าฉันกำลังโกหกอยู่งั้นเหรอ?" อมตะชางเหม่ยถลึงตาด้วยความโกรธ

สุ่ยเซิงกล่าว : "ช่างดีเหลือเกิน"

"คุณดีใจอะไร?" อมตะชางเหม่ยรู้สึกแปลกใจ

เยี่ยชิวก็ชำเลืองตามองอย่างสงสัย

สุ่ยเซิงกล่าวว่า : "อาจารย์ รอให้คุณตายก่อน ฉันจะเอาคุณมาฝังไว้ที่ภูเขามังกรใหญ่ หากเป็นเช่นนี้ ภูเขาหลงหู่ของเราจะสามารถเป็นโอรสมังกรสวรรค์ได้เลย"

พลั๊วะ!

อมตะชางเหม่ยตบหัวสุ่ยเซิง และด่าทอออกมา : "กูยังไม่ตายนะ?"

"ไม่ช้าก็เร็วคุณจะต้องตายไม่ใช่เหรอ?"

อมตะชางเหม่ยโกรธจนตัวสั่น

สุ่ยเซิงทำเหมือนไม่เห็น และยังเอ่ยถามว่า : "อาจารย์ หรือว่าที่ฉันพูดมันไม่ถูกต้อง?"

"ถูกกะผีน่ะสิ"

อมตะชางเหม่ยโมโหเดือดดาล และเตะต่อยเข้าไปที่สุ่ยเซิงทันที

เยี่ยชิวอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ สองคนนี้ เป็นคู่ที่แปลกประหลาดจริงๆ

รอจนอมตะชางเหม่ยเหนื่อยล้า เขาจึงหยุดลงมือ

เยี่ยชิวเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นว่าบนหัวโล้นของสุ่ยเซิง ปูดบวมหลายแห่ง และมองเห็นเด่นชัด

"อาจารย์ คุณตั้งใจที่จะลงมือจริงๆ ฉันเจ็บจะตายอยู่แล้ว" สุ่ยเซิงกุมศีรษะเอาไว้ และมีท่าทางที่น้อยใจ

อมตะชางเหม่ยก่นด่าออกมา : "ถ้ามึงกล้ามาแช่งกูอีก กูก็จะตีมึงอีก"

"พอได้แล้วตาเฒ่า เราอย่าเสียเวลาเลย เตรียมตัวขึ้นเขากันเถอะ!" เยี่ยชิวกล่าว

อมตะชางเหม่ยกล่าวเตือนว่า : "ดินแดนมังกรจะต้องเป็นสถานที่ที่ไม่ธรรมดา เมื่อขึ้นภูเขาไปจะต้องระมัดระวังตัวด้วย"

ต่อจากนั้น ทั้งสามคนก็มุ่งหน้าไปยังภูเขามังกรใหญ่ทันที

ทั้งหมดมียอดเขา 28 ลูก และภูเขามังกรใหญ่ถูกล้อมรอบเอาไว้ตรงกลาง หนึ่งในนั้นมียอดเขา 2 ลูกที่อยู่ใกล้พวกเยี่ยชิวที่สุดซึ่งห่างออกไป 300 เมตร

พวกเขาใช้เวลาเพียงสองสามนาที ก็ได้มาถึงตรงหน้ายอดเขา 2 ลูกแล้ว

ยอดทั้งสองมีลักษณะเหมือนยักษ์สองตัวยืนเคียงข้างกัน ระหว่างกลางกว้างประมาณ 50 เมตร เป็นหุบเขา

ปากทางเข้าหุบเขา มีแผ่นหินศิลาตั้งสูงตระหง่านอยู่

แผ่นศิลาสูงหนึ่งฟุต กว้างสามนิ้ว

มีความหนาและหนักอย่างยิ่ง

สุ่ยเซิงเอ่ยขึ้นมา : "อาจารย์ มีการจารึกไว้บนแผ่นศิลาด้วย"

"ต้องให้มึงบอกด้วยเหรอ กูไม่ได้ตาบอดนะ" อมตะชางเหม่ยกล่าวอย่างไม่พอใจ

"ไป เข้าไปดูกันหน่อยเถอะ"

เยี่ยชิวพูดจบ ก็เดินมาตรงหน้าแผ่นศิลา และพิจารณาอย่างละเอียดถี่ถ้วน เขาจำตัวอักษรบนแผ่นศิลาได้ จึงอ่านออกมา : "คนที่มาทีหลัง อย่าเข้าไปในภูเขา ; วาสนาและหายนะพึ่งพาอาศัยกัน ความเป็นความตายเท่าเทียมกัน"

เห็นได้ชัดว่า ป้ายศิลานี้เป็นป้ายเตือนคนรุ่นหลัง อย่าได้เข้าไปในภูเขาง่ายๆ

แล้วใครเป็นคนสร้างป้ายศิลาเอาไว้ที่นี่ล่ะ?

เยี่ยชิวรู้สึกสงสัย