บทที่ 591 ด่านแรก หมอกพิษ

ในป่าไผ่ ทันใดนั้นหมอกสีขาวก็ลอยขึ้นมาปกคลุมหุบเขาราวกับแดนสวรรค์

"นี่คือ.....อากาศพิษ!"

รอยยิ้มบนใบหน้าของอมตะชางเหม่ยแข็งทื่อทันที

เขาเพิ่งจะบอกว่าเป็นลางดี คาดไม่ถึงเลยว่า เขาจะถูกตบหน้าในวินาทีต่อมา

"ถอย!"

อมตะชางเหม่ยตัดสินใจอย่างฉับพลัน

อากาศพิษมีพิษที่รุนแรง หากสัมผัสเข้าไป จะต้องตายอย่างแน่นอน

แต่ทว่า เมื่ออมตะชางเหม่ยหันหลังกลับ จึงพบว่าข้างหลังเขาเป็นระยะทาง 50 เมตร ก็ปรากฏอากาศพิษขึ้นมาเช่นกัน ปิดกั้นเส้นทางหลบหนีโดยสิ้นเชิง

"รีบไปจากที่นี่"

อมตะชางเหม่ยตะโกนเสียงดัง พูดจบก็ก้าวขาสิ่งออกไป ก่อนที่อากาศพิษจะเข้ามาใกล้ เขาเตรียมที่จะข้ามหุบเขาออกไป

แต่เมื่อเขาวิ่งออกไปได้สองสามก้าว ก็ต้องหยุดลง

เพราะด้านหน้าก็ปรากฏอากาศพิษเช่นกัน

ในเวลานี้ ทั้งด้านหน้าด้านหลังด้านซ้ายด้านขวาของเขา ล้วนปรากฏอากาศพิษขึ้นมาทั้งหมด

อากาศพิษมากขึ้นเรื่อยๆ และหนาขึ้นเรื่อยๆ และท้ายที่สุดก็เหมือนกับเมฆเป็นชั้นๆ เข้ามาใกล้ทั้งสามคนอย่างมืดฟ้ามัวดิน

เยี่ยชิวทำเสียงเยาะเย้ย : "ตาเฒ่า นี่คือลางดีที่คุณบอกเหรอ?"

"ทำไม คุณกำลังสงสัยในตัวฉันงั้นเหรอ?" อมตะชางเหม่ยไม่พอใจเล็กน้อย

"ยังต้องสงสัยอีกเหรอ? ข้อเท็จจริงก็อยู่ตรงหน้าแล้ว" เยี่ยชิวกล่าวอย่างอารมณ์เสีย

อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า : "ที่นี่มีวิวทิวทัศน์งดงาม เดิมทีไม่เหมือนสถานที่ที่มีอากาศพิษปกคลุมหนาแน่นเลย ถ้าฉันเดาไม่ผิด น่าจะเป็นฝีมือของปฐมาจารย์"

ไร้ยางอาย ตนเองออกไปไม่ได้ ยังจะไปโทษจางเทียนซืออีก หน้าไม่อายจริงๆ

เยี่ยชิวเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

อมตะชางเหม่ยมองเห็นแววตาของเยี่ยชิว สีหน้าเย็นชา สงบนิ่ง และกล่าวต่อว่า : " ปฐมาจารย์คือบุคคลที่มีชื่อเสียงในโลกอมตะ มีวิธีการที่เหนือชั้น สามารถรู้อดีตและปัจจุบัน ทำนายอนาคตข้างหน้าได้ ไม่มีสิ่งใดในฟ้าและดินที่สามารถคลาดสายตาของเขาไปได้ เขาจะต้องทราบว่าเรามาที่นี่ ดังนั้นจึงจงใจให้สถานที่นี้ปกคลุมไปด้วยอากาศพิษ"

"ประการแรก ก็เพื่อทดสอบเรา ส่วนประการที่สอง ก็เพื่อป้องกันคนอื่นมาเอาดาบเทียนซือไป"

"ส่วนที่คุณคิดว่าการทำนายของฉันไม่ถูกต้อง ฉันคิดว่าไม่ใช่ความผิดของฉันหรอก ปฐมาจารย์เป็นเทพเซียน เขาสามารถปิดบังความลับของธรรมชาติได้ ฉันเป็นเพียงแค่คนธรรมดา ดังนั้นจึงสมเหตุสมผลแล้วที่จะไม่ถูกต้อง"

ข้อแก้ตัว!

เยี่ยชิวดูถูกเหยียดหยามอย่างมาก

สุ่ยเซิงกล่าวอย่างร้อนใจ : "อาจารย์ อากาศพิษเหล่านั้นเข้ามาแล้ว ทำอย่างไรดี?"

"จะกลัวอะไร! ในเมื่อเป็นการทดสอบของปฐมาจารย์ ปฐมาจารย์จะไม่ทำลายชีวิตของเราหรอก!"

ถึงแม้ว่าสีหน้าของอมตะชางเหม่ยจะสงบนิ่ง แต่จริงๆ แล้วในใจก็รู้สึกหวาดกลัว และทำได้เพียงภาวนาอยู่ในใจเท่านั้น

"ปฐมาจารย์ ไม่ว่าท่านจะสร้างอากาศพิษหรือไม่ ฉันจอให้ท่านได้โปรดเมตตา และช่วยพวกเราด้วย"

ในเวลานี้ อากาศพิษรวมตัวกันทุกทิศทุกทาง ห่างจากพวกเยี่ยชิวเพียง 10 เมตรเท่านั้น

"อาจารย์ คุณรีบคิดหาวิธีเถอะ มิเช่นนั้นถ้าเรายังจะอยู่ที่นี่ต่อไป เราจะต้องตายอย่างแน่นอน"

สุ่ยเซิงมีสีหน้าตกตะลึง กระวนกระวายใจจนร้องไห้

"อย่าลุกลี้ลุกลนไปเลย ปฐมาจารย์จะต้องไม่ทำร้ายเราอย่างแน่นอน" อมตะชางเหม่ยพูดจบ ก็เหลือบมองเยี่ยชิว และหวังว่าเยี่ยชิวจะคิดหาวิธีได้

"ตอนนี้มีเพียงวิธีเดียว ก็คือกลั้นหายใจ และหนีจากการโอบล้อมของอากาศพิษไป" เยี่ยชิวกล่าว

"วิธีการนี้ใช้ได้สำหรับคุณ แต่ใช้กับฉันและสุ่ยเซิงไม่ได้" อมตะชางเหม่ยกล่าว : "สุ่ยเซิงไม่มีศิลปะการต่อสู้ ร่างกายของฉันบาดเจ็บอยู่ หากกลั้นหายใจ ชี่และเลือดจะย้อนกลับ เมื่อถึงเวลานั้นอากาศพิษยังไม่ทำร้ายฉันจนตายหรอก แต่ฉันคงตายไปก่อนแล้ว"

สุ่ยเซิงได้ยินเช่นนั้น ก็หมดหวังไปครึ่งหนึ่งแล้ว

"จบแล้วมันจบแล้ว ครั้งนี้ฉันตายแน่นอน" สุ่ยเซิงหลับตาลง และเตรียมเผชิญหน้ากับความตาย

"ไอ้เด็กเปรต คุณไม่มีวิธีอื่นจริงๆ เหรอ?" อมตะชางเหม่ยยังไม่ล้มเลิกความคิด เขาเอ่ยถามเยี่ยชิวอีกครั้ง

เยี่ยชิวส่ายหัว

หัวใจของอมตะชางเหม่ยจมดิ่งลงทันที : "พระเจ้า ไม่ใช่ต้องการให้ฉันตายอยู่ที่นี่จริงๆ ใช่ไหม ฉันยังไม่ได้รับดาบเทียนซือเลยนะ"

ฉับพลัน เมื่ออากาศพิษอยู่ห่างจากพวกเขาเพียงแค่สามเมตรเท่านั้น

ทันใดนั้น——