บทที่ 592 ร้อยพิษไม่กล้ำกราย

ฉากนี้แปลกประหลาดเป็นอย่างมาก

เยี่ยชิวหันหน้ากลับไปมองอมตะชางเหม่ย แล้วกล่าวถามว่า : "ตาเฒ่า นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

"บางทีอาจจะเป็นเพราะว่าคุณมีรูปร่างหน้าตาอัปลักษณ์เกินไป ฉะนั้นอากาศพิษก็เลยกลัวคุณ" อมตะชางเหม่ยกล่าว

เยี่ยชิวถลึงตาใส่ : "จริงจังหน่อยสิ"

อมตะชางเหม่ยส่ายหน้า "สถานการณ์แบบนี้ฉันก็ไม่เคยพบเจอเหมือนกัน จึงไม่แน่ใจ"

เยี่ยชิวเดินหน้าไปอีกสองสามก้าว ผลลัพธ์ก็ยังคงเป็นเช่นนี้

อากาศพิษหลบหลีกอัตโนมัติ

ไม่นาน เยี่ยชิวก็จมดิ่งอยู่ท่ามกลางอากาศพิษ โดยมองไม่เห็นเงาร่าง

"อาจารย์ เมื่อครู่นี้คุณมองอะไรบางอย่างออกใช่หรือไม่?" สุ่ยเซิงกล่าวถาม

อมตะชางเหม่ยทอดถอนใจ แล้วกล่าวว่า : "สุ่ยเซิง ในอนาคตหากฉันไม่อยู่แล้ว คุณจะต้องติดตามเยี่ยชิวนะ"

"อาจารย์ คุณคงจะไม่ได้หมายความว่าจะให้ฉันอยู่ที่ภูเขาหลงหู่ใช่ไหม ทำไมจะต้องให้ฉันติดตามหมอเยี่ยด้วยล่ะ?" สุ่ยเซิงเต็มไปด้วยสีหน้าที่งุนงง

"พลังแห่งดวงชะตาของเยี่ยชิวนั้นเหลือเชื่อ หากติดตามเขา อนาคตของคุณจะต้องสดใส และแน่นอนว่า คุณก็จะต้องจำเอาไว้ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน คุณก็จะเป็นคนของภูเขาหลงหู่ของพวกเราตลอดไป"

"อืม" สุ่ยเซิงกล่าวตอบรับ

ในเวลานี้ จู่ๆ อากาศพิษเหล่านั้นก็เคลื่อนไหว และทำการโอบล้อมเข้ามา

สุ่ยเซิงตกใจจนมีสีหน้าเปลี่ยนไป และกล่าวว่า : "อากาศพิษเหล่านั้นเข้ามาแล้ว อาจารย์ ทำไมจู่ๆ พวกมันถึงเคลื่อนไหวล่ะ?"

อมตะชางเหม่ยเข้าใจได้ในทันที

"ที่ก่อนหน้านี้พวกมันไม่กล้าเข้ามา ก็เพราะหวาดกลัวต่อพลังแห่งดวงชะตาของบุตรโชคชะตา ตอนนี้เยี่ยชิวไปแล้ว ฉันนั้นพวกมันจึงไม่หวาดกลัวอีกต่อไป"

สีหน้าของอมตะชางเหม่ยเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมา จากนั้นจึงรีบหยิบยันต์ผืนหนึ่งออกมาจากในเสื้อคลุมนักบวช และส่งให้กับสุ่ยเซิงที่อยู่ตรงหน้า : "สุ่ยเซิง นี่คือยันต์แคล้วคลาด คุณรับไปซะ"

"ภูเขาหลงหู่ของพวกเรามีเพียงแค่ยันต์ผืนนี้ผืนเดียวเท่านั้น"

"คุณเพียงแค่ถือยันต์ผืนนี้เอาไว้ อากาศพิษเหล่านั้นก็จะไม่สามารถทำอะไรคุณได้"

สุ่ยเซิงรับยันต์แคล้วคลาดมา แต่จู่ๆ ก็ตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงกล่าวถามขึ้นว่า : "อาจารย์ ยันต์แคล้วคลาดมีเพียงแค่ผืนนี้ผืนเดียว แต่คุณเอามาให้ฉัน แล้วคุณจะทำอย่างไรล่ะ?"

"เดิมทีฉันก็คือคนที่กำลังจะตายอยู่แล้ว แทนที่จะยื้อเอาไว้กับตัว สู้นำเอามาให้คุณจะดีกว่า" อมตะชางเหม่ยกล่าวกำชับว่า : "สุ่ยเซิง ต่อไปอาจารย์ไม่สามารถปกป้องคุณได้รอบด้านแล้วนะ คุณจะต้องดูแลตัวเองดีๆ นะ"

"อีกอย่าง ดาบเทียนซือชั่วชีวิตนี้อาจารย์ไม่มีโอกาสที่จะหาพบ หน้าที่นี้ฉันขอมอบหมายให้กับคุณ"

"คุณไม่ต้องกลัวนะ เยี่ยชิวจะช่วยเหลือคุณเอง"

ทันใด น้ำตาของสุ่ยเซิงก็ไหลออกมา : "อาจารย์——"

"สุ่ยเซิง อย่าร้องไห้ไปเลย ชีวิตของคนย่อมผันผ่าน ต้นไม้ใบหญ้าย่อมร่วงโรย สุดท้ายย่อมหนีไม่พ้นความตาย หนทางในวันข้างหน้ายังอีกยาวไกล คุณจะต้องเรียนรู้ที่จะกล้าหาญ และจะต้องเรียนรู้ที่จะเข้มแข็ง ในอนาคตคุณจะต้องเผชิญกับความยากลำบากอีกมากมาย คุณจะต้องดูแลตัวเองให้ดีๆ นะ รีบไปเร็วเข้า!"

อมตะชางเหม่ยโบกไม้โบกมือ

เมื่อสุ่ยเซิงได้ฟังคำพูดเหล่านี้ ก็ร้องไห้สะอึกสะอื้น และคุกเข่าลงกับพื้นดัง"ตึง" จากนั้นก็คำนับต่ออมตะชางเหม่ยสามครั้งด้วยความเคารพนบนอบ

"ลูกศิษย์กล่าวอำลาท่านอาจารย์"

"จากนี้ไป คนอยู่กับคนตายแยกจากกันชั่วนิจนิรันดร์"

"อาจารย์.....ดูแลตัวเองด้วย!"

สุ่ยเซิงพูดจบ ก็รีบนำยันต์แคล้วคลาดยัดใส่ในมือของอมตะชางเหม่ย จากนั้นก็ถอยหลังไปสองก้าว และยืนตรงหน้าอากาศพิษ

อมตะชางเหม่ยตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงได้สติขึ้นมา จึงตะโกนขึ้นว่า : "สุ่ยเซิง คุณคิดจะทำอะไร? รีบกลับมาเร็วเข้า!"

"อาจารย์ ในตอนนั้นถ้าหากไม่ใช่เพราะคุณและอาจารย์เก็บฉันกลับมา ฉันก็คงจะตายไปตั้งแต่เมื่อยี่สิบปีก่อนแล้ว"

"คุณและอาจารย์มีพระคุณที่ช่วยชีวิตฉัน มีพระคุณที่เลี้ยงดูอบรมฉัน พระคุณที่พวกคุณมีต่อฉันชั่วชีวิตนี้ก็ไม่อาจทดแทนได้หมด"

"ฉะนั้น ถ้าหากวันนี้จะต้องมีคนตาย เช่นนั้นก็ให้ฉันตายเถอะ ฉันจะคิดถึงอาจารย์เหมือนกันนะ"

"อาจารย์ ฉันหวังว่าในชาติหน้า พวกเราจะได้พบกัน ฉันจะสามารถเป็นลูกศิษย์ของภูเขาหลงหู่ และยังสามารถเป็นศิษย์หลานของคุณได้อีกนะ"

"ลาก่อน!"

สุ่ยเซิงโบกมือ จากนั้นก็ถอยไปอยู่ท่ามกลางอากาศพิษด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย

"สุ่ยเซิง คุณกลับมานะ!"

"ไอ้คนโง่ รีบไสหัวของแกกลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

"แกกล้าขัดคำสั่งของฉันเหรอ ฉันจะตีแกให้ตายเลย......"

อมตะชางเหม่ยก่นด่าไปพลาง น้ำตาก็อดไม่ได้ที่จะไหลพราก

ในเวลานี้ อากาศพิษได้แผ่ปกคลุมเข้ามายังอมตะชางเหม่ย

ในขณะที่เห็นว่า อมตะชางเหม่ยกำลังจะถูกอากาศพิษปกคลุม ยันต์แคล้วคลาดที่อยู่ในมือของเขาก็กระจายออก และเปล่งแสงสีขาวออกมา

ในชั่วพริบตา แสงสีขาวก็ขยายกลายเป็นรัศมีวงกลม ราวกับโล่ป้องกัน และปกป้องอมตะชางเหม่ยเอาไว้