บทที่ 593 ด่านที่สอง มดกินวิญญาณ

เยี่ยชิวและคนอื่นๆ เดินมาถึงตรงหน้าศิลาจารึก เมื่อเงยหน้ามองขึ้นไป บนศิลาจารึกก็มีตัวอักษรเขียนเอาไว้

อมตะชางเหม่ยวิเคราะห์อยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงอ่านออกมาว่า :

"สถานที่แห่งนี้อันตรายเป็นอย่างยิ่ง เพื่อป้องกันไม่ให้บุคคลภายนอกเข้ามาในสถานที่นี้โดยไม่ได้ตั้งใจ จึงตั้งใจทำด่านทั้งสามนี้ขึ้นมา"

"ด่านแรก เป็นควันพิษ"

"ส่วนด่านที่สองและด่านที่สาม ขอปิดเป็นความลับชั่วคราว"

"ถ้าหากลูกศิษย์ของภูเขาหลงหู่มาที่นี่ จะต้องพึ่งพาแค่พลังของตัวเองเพื่อผ่านทั้งสามด่าน และไม่พึ่งพาพลังภายนอกใดๆ ทั้งสิ้น ไม่เช่นนั้นคงจะตกม้าตายเป็นแน่ จำเอาไว้"

"หวังว่าคนรุ่นหลังจะเข้าไปด้วยความระมัดระวัง เข้าไปด้วยความระมัดระวัง!"

ด้านหลังของศิลาจารึก ยังคงลงชื่อของจางเทียนซือ

"ภูเขาหลงหู่ ท่านอาจารย์นักพรตจาง!"

อมตะชางเหม่ยอ่านจบ ก็ยิ้มขึ้นมา : "ไอ้เด็กเปรต ฉันพูดไม่มีผิดเห็นไหม อากาศพิษก็คือปฐมาจารย์เป็นผู้จัดทำขึ้น"

"หึ ถือว่าคุณเดาถูกก็แล้วกัน" เยี่ยชิวกล่าวอย่างเย็นชา

"อาจารย์ ปฐมาจารย์จัดทำด่านเอาไว้ทั้งหมดสามด่าน และพวกเรายังจะต้องเผชิญกับบททดสอบอีกสองด่านนะ" สุ่ยเซิงกล่าว

อมตะชางเหม่ยยิ้มแล้วกล่าว : "ปฐมาจารย์เป็นผู้วิเศษที่บรรลุธรรม ซึ่งมีจิตใจเมตตากรุณา ที่เขาตั้งด่านทั้งสามด่านขึ้นมาก็เพียงเพื่อป้องกันไม่ให้คนนอกเข้ามาที่นี่โดยไม่ได้ตั้งใจเท่านั้น พวกเราในฐานะลูกศิษย์ของภูเขาหลงหู่ ปฐมาจารย์ก็คงจะไม่ทำให้พวกเราต้องลำบากหรอก"

สุ่ยเซิงพยักหน้า "อืม ที่อาจารย์กล่าวมีเหตุผล"

"เรื่องราวไม่อาจล่าช้าได้ พวกเราจะต้องมุมานะอย่างไม่ลดละ พยายามผ่านด่านสองด่านต่อไปในคราวเดียวให้ได้ ไปกันเถอะ!"

อมตะชางเหม่ยฮึกเหิมเป็นอย่างมาก และสาวเท้าเดินไปข้างหน้า

เยี่ยชิวและสุ่ยเซิงตามไปข้างหลัง

คนทั้งสามเดินเข้าไปในหุบเขา

ทิวทัศน์แตกต่างไปจากก่อนหน้านี้

ทั้งสองด้านของหุบเขาถูกปกคลุมไปด้วยหินล้วนๆ และไม่มีหญ้าขึ้น

"อาจารย์ คุณคิดว่าด่านที่สองที่ปฐมาจารย์ทำขึ้นคืออะไรเหรอครับ?" สุ่ยเซิงกล่าวถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

อมตะชางเหม่ยกล่าว : "อุบายของปฐมาจารย์นั้นเหนือชั้น ความคิดความอ่านของเขาไหนเลยฉันจะคาดเดาได้"

คนทั้งสามเดินเข้าไปในหุบเขาเป็นระยะทางสองร้อยเมตร

"พวกคุณดูข้างหน้าสิ" จู่ๆ เยี่ยชิวก็กล่าวขึ้นมา

อมตะชางเหม่ยและสุ่ยเซิงเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกัน เห็นเพียงด้านหน้ามีเสือดาวสามตัวกำลังเดินเข้ามาทางด้านนี้

เสือดาวแต่ละตัวมีส่วนสูงพอๆ กับมนุษย์ ดูทรงพลังและดุร้าย

"หรือว่านี่จะเป็นด่านที่สองที่ปฐมาจารย์จัดทำขึ้น?" สุ่ยเซิงค่อนข้างหวาดกลัว และรีบหลบไปอยู่ข้างหลังของอมตะชางเหม่ยอย่างรวดเร็ว

"ไอ้เด็กเปรต คุณคิดว่ายังไง?" อมตะชางเหม่ยกล่าวถามเยี่ยชิว

เยี่ยชิวกล่าว : "ก็เหมือนกับที่คุณพูดนั่นล่ะ อุบายของจางเทียนซือนั้นเหนือชั้น ฉันคิดว่า เสือดาวสามตัวนี้น่าจะไม่ใช่สิ่งที่เขาจัดเตรียมเอาไว้หรอก"

"ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน" อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า : "ปฐมาจารย์เป็นบุคคลในตำนานเมื่อหลายพันปีก่อน และเมื่อดูจากรูปร่างของเสือดาวสามตัวนี้แล้ว ก็น่าจะเพิ่งมีอายุสิบกว่าปีเท่านั้น"

"เช่นนั้นพวกมันมาปรากฏตัวอยู่ในนี้ได้ยังไงกัน?" สุ่ยเซิงกล่าวถาม

เยี่ยชิวและอมตะชางเหม่ยมองหน้ากัน และคนทั้งสองก็นึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง

เข้ามาที่นี่โดยไม่ได้ตั้งใจ!

ในเวลาเดียวกันนี้ เสือดาวทั้งสามตัวได้หยุดฝีเท้าลงเล็กน้อย และกวาดสายตาอันเฉียบคมมองไปรอบๆ ในขณะเดียวกันก็โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ทำท่าเหมือนจะโจมตี

"จิ๊ดๆๆ ——"

ด้านในหุบเขา มีเสียงอันแปลกประหลาดดังขึ้นมา บ้างก็คล้ายเสียงร้องของแมลง บ้างก็คล้ายเสียงร้องของลูกนก

ผ่านไปราวๆ สามนาที

ทันใดนั้น หลุมบนพื้นขนาดเท่ากำปั้นก็ถูกเปิดออก และมีสัตว์สีแดงตัวหนึ่งคลานออกมาจากในหลุม

ตอนแรกเยี่ยชิวคิดว่าเป็นหนู แต่หลังจากที่เขาสังเกตอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่งจึงพบว่า สัตว์ชนิดนั้นไม่ใช่หนูแต่อย่างใด แต่มันคือมด

"เชี่ย มีมดตัวใหญ่ขนาดนี้ด้วยเหรอวะ?"

เยี่ยชิวตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

สุ่ยเซิงกล่าว : "มดตัวใหญ่เท่ากำปั้น น่าจะเนื้อแน่นดี ทำบาบีคิวคงจะอร่อยดีนะ อาจารย์......"

"หุบปาก!"

ดวงตาของอมตะชางเหม่ยจ้องเขม็งมองมดตัวนั้น ด้วยสีหน้าที่จริงจังเป็นอย่างมาก

"ตาเฒ่า คุณมองอะไรออกใช่ไหม?" เยี่ยชิวกล่าวถาม