บทที่ 594 ฉีเหมิน วิชาการหายตัว

สุ่ยเซิงเห็นฉากนี้ก็ตกตะลึงเช่นกัน

เขาไม่ได้คิดว่าคำรามด้วยความโกรธและความสิ้นหวังนั้นจะส่งผลที่ไม่คาดคิด

สุ่ยเซิงแตะศีรษะล้านของเขาแล้วพูดว่า “ศิษย์ลุง ทำไมพวกเขาถึงดูกลัวฉันอยู่นิดหน่อยล่ะ? ฉันน่าเกลียดขนาดนั้นเลยเหรอ หรือว่าพวกเขาหลงใหลในความหล่อของฉัน?”

อมตะชางเหม่ยพูดด้วยความโกรธว่า: "หยุดเพ้อเจ้อแล้วรีบไปซะ"

"อ้อ~"

สุ่ยเซิงก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วสองก้าว เมื่อเขามองย้อนกลับไป เขาก็พบว่าอมตะชางเหม่ย ยืนนิ่งและถามด้วยความสงสัยว่า: "ศิษย์ลุงทำไมคุณไม่เดินแล้วล่ะ?"

“ผู้เฒ่า มานี่เร็วเข้า” เยี่ยชิวตะโกนเสียงดัง

โดยไม่คาดคิด อมตะชางเหม่ยยืนนิ่งและกล่าวว่า: "ปฐมาจารย์บอกแล้วว่าหากสาวกภูเขาหลงหู่มาที่นี่ จะต้องผ่านด่านทั้งสามระดับด้วยตัวเองและจะต้องไม่พึ่งพากำลังภายนอกใด ๆ มิฉะนั้น ทุกอย่างจะล้มเหลวไปหมด ”

“นี่แสดงว่าอะไร?”

“แสดงว่าถ้าฉันอยากหาดาบเทียนซือเจอ ฉันจะต้องพึ่งพาความสามารถของตัวเองในการผ่านด่านทั้งสามระดับ”

“พวกคุณไปก่อน!”

“แล้วคุณจะทำอะไร” เยี่ยชิวถาม

“ไม่ต้องกังวล ฉันมีแผนของตัวเอง” อมตะชางเหม่ยดูสงบและดูมีความมั่นใจ

“ถ้าอย่างนั้นก็ระวังตัวด้วย” หลังจากที่เยี่ยชิวพูดอย่างนั้น เขาและสุ่ยเซิงก็รีบเดินไปยังสถานที่ที่ปลอดภัย

อมตะชางเหม่ยยืนอยู่ที่เดิม มองดูมดกินวิญญาณที่เข้ามาใกล้ และเลียนแบบเยี่ยชิวและตะโกนว่า: "ถอยไป!"

แต่แล้ว มดกินวิญญาณไม่เพียงแต่ไม่หนีไปไหนเท่านั้น แต่ยังเข้ามาใกล้เขาอีกด้วย

จากนั้นอมตะชางเหม่ยก็เลียนแบบการกระทำของสุ่ยเซิง และคำรามใส่มดกินวิญญาณว่า: "ออกไปให้พ้น!"

ก็ยังไม่ได้ผลเหมือนเดิม

“ฉันก็รู้ว่าฉันนั้นแตกต่างจากพวกเขา”

อมตะชางเหม่ยรีบหยิบเครื่องรางเปลวไฟสองสามอันออกมาจากแขนเสื้อเสื้อคลุมลัทธิเต๋าของเขาแล้วโยนมันออกไป

ฟู่!

เปลวไฟลุกไหม้ทันที

เกิดเหตุการณ์น่าสยดสยองขึ้น

มดกินวิญญาณถูกล้มรอบไปด้วยเปลวไฟและถูกเผาไหม้ แต่พวกมันก็ยังไม่เป็นอะไร ราวกับว่าพวกมันไม่รู้สึกอะไรเลย และยังคงคลานไปหาอมตะชางเหม่ย

เป็นแบบนี้ได้ไง?

สีหน้าของอมตะชางเหม่ยเปลี่ยนไปอย่างมาก เขาหยิบยันต์สายฟ้าออกมาแล้วโยนมันออกไป

"บูม!"

สายฟ้าฟาดลงมาโจมตีไปที่มดกินวิญญาณ

การระเบิดครั้งนี้ได้ฆ่ามดกินวิญญาณไปจำนวนมาก แต่มดกินวิญญาณนั้นมีจำนวนมากเกินไป เป็นหมื่นๆ ตัว และพวกมันยังคงเข้าใกล้อมตะชางเหม่ยมากขึ้นเรื่อยๆ

อมตะชางเหม่ยกัดฟัน หยิบยันต์สายฟ้าจำนวนหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อข้อมือของเขา และโยนพวกมันออกไปทั้งหมด

บูม บูม บูม!

สายฟ้านับไม่ถ้วนหล่นลงมา

มดกินวิญญาณอย่างน้อยสองสามพันตัวถูกสังหารจากการระเบิด แต่ยังคงมีมดกินวิญญาณหลายหมื่นตัวคลานเข้าไปหาอมตะชางเหม่ย

“เชี้ยเอ้ย ปฐมาจารย์คุณจงใจที่จะพยายามเล่นงานฉันให้ตายเหรอ”

อมตะชางเหม่ยสาปแช่งเสียงดัง

ในระยะไกล เมื่อ สุ่ยเซิงเห็นฉากนี้ เขาก็กังวลมากจนขอความช่วยเหลือจาก เยี่ยชิว: "หมอเยี่ย คุณช่วยหาวิธีช่วยศิษย์ลุงของฉันด้วยเถอะ!"

เยี่ยชิว ถือดาบดาบจักรพรรดิฉีเซียวและเตรียมพร้อมที่เข้าไปช่วย

แต่ในขณะนี้เอง ก็เห็นอมตะชางเหม่ยสร้างผนึกอย่างรวดเร็วด้วยมือของเขาต่อหน้า จากนั้นก็ตะโกนเสียงดังว่า: "ยืมพลังจากฟ้าดิน เพื่อการเอาตัวรอด หายตัว !"

ซูด——

ร่างของอมตะชางเหม่ยก็หายไปจากสถานที่นั้นอย่างไร้ร่องรอย

คนไปไหนแล้ว?

เยี่ยชิว ตกตะลึง