บทที่ 606 ภาชนะเฉียนคุน

เยี่ยชิวอยากรู้เช่นกันว่า ปฐมาจารย์จะให้อะไรแก่เขา ?

แม้ว่าเขาจะยังไม่ได้เปิดกล่องไม้ แต่เขารู้ว่าสิ่งที่อยู่ข้างในไม่ธรรมดา

ท้ายที่สุดปฐมาจารย์คงไม่ใจดำกับเขา

เยี่ยชิวก้มหน้าลง และขณะที่เขากำลังจะหยิบกล่องไม้ออกมา สีหน้าของเขาก็แปลกไป

“ไอ้เด็กเปรต ยังช้าอะไรอีก? รีบเปิดสิ !”

อมตะฉางเหม่ยเร่งเร้า

“ไอ้แก่ รีบขนาดนั้นก็มาเอาไปเปิดเองสิ !” หลังจากที่เยี่ยชิวพูดจบ เขาก็ถอยหลังไปสองก้าว

อมตะฉางเหม่ยก้าวไปข้างหน้า ถือกล่องไม้ด้วยมือทั้งสอง และต้องการนำกล่องไม้ออกจากหลุม วินาทีต่อมา สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป

“รออะไร ? หยิบออกมาเร็วๆ !” เยี่ยชิวพูดด้วยรอยยิ้มจากด้านข้าง

“ฮึ่ม อย่าคิดว่าฉันจะหยิบออกไปไม่ได้” อมตะฉางเหม่ยพยายามอย่างมาก แต่กล่องไม้กลับไม่ขยับ

อา--

อมตะฉางเหม่ยตะโกนเสียงดัง และใช้กำลังทั้งหมดของเขา สีหน้าของเขาแดงก่ำ จนเส้นเลือดปรากฏ แต่กล่องไม้ยังคงไม่ขยับ

“ให้ตายเถอะ อะไรอยู่ในนั้น ทำไมมันหนักขนาดนี้”

อมตะฉางเหม่ยปล่อยมือ แล้วถอยกลับไปอยู่ข้างๆ เยี่ยชิว จ้องมองไปที่กล่องไม้ด้วยสีหน้าความประหลาดใจ

กล่องไม้นั้นมีลักษณะเป็นสี่เหลี่ยม และยาวเพียง 30 เซนติเมตร แม้ว่าจะมีอิฐทองอยู่ เขาก็สามารถหยิบมันออกมาได้อย่างง่ายดาย

แต่สิ่งที่อมตะฉางเหม่ยไม่คาดคิดก็คือกล่องไม้ไม่ขยับเลย ราวกับว่าหยั่งราก

หลังจากรับประทานยาแห่งความสุข เขาไม่เพียงแต่ฟื้นฟูการฝึกฝนของเขาเท่านั้นแต่ยังตระหนักถึงชี่แท้ ตอนนี้ร่างกายของอมตะฉางเหม่ยมีความแข็งแกร่งขึ้นอย่างมาก

แต่ถึงอย่างนั้น กล่องไม้ก็ไม่ขยับเลย

จะเห็นได้ว่าของในกล่องไม้มีน้ำหนักไม่ต่ำกว่าสองพันกิโลกรัม !

ขณะที่อมตะฉางเหม่ยตกใจ เขาก็เกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้น และเขาก็พูดว่า "ไอ้เด็กเปรต รีบเปิดสิ "

เยี่ยชิวก็อยากรู้อยากเห็นเช่นกัน เขาก้มหน้ามองกล่องไม้ในมืออีกครั้ง

"เปิด!"

กล่องไม้ถูกเขาหยิบออกมาจากหลุมและถูกวางลงบนพื้นโดยเขา

จากนั้นอมตะฉางเหม่ยและสุ่ยเซิงก็เดินเข้ามา

ชายทั้งสามจ้องมองไปที่กล่องไม้

สุ่ยเซิงพูดว่า: "อาจารย์ เดาซิว่ามีอะไรอยู่ในกล่องไม้?"

“เดาทำไม เปิดดูก็แล้วเรื่อง ?”

หลังจากที่อมตะฉางเหม่ยพูดจบ เขาก็เปิดกล่องไม้ เมื่อพวกเขาเห็นสิ่งที่อยู่ในกล่องไม้อย่างชัดเจน ทั้งสามคนก็ตกตะลึง

“ภาชนะรูปสี่เหลี่ยมมีสี่ขา?”

ภายในกล่องไม้มีภาชนะรูปสี่เหลี่ยมมีสี่ขาทำด้วยสัมฤทธิ์ขนาดใหญ่เท่ากำปั้น

อมตะฉางเหม่ยรู้สึกเหลือเชื่อเล็กน้อยและพูดด้วยความประหลาดใจ: "ไม่มีทางที่ภาชนะรูปสี่เหลี่ยมมีสี่ขาเล็กๆ จะหนักได้ขนาดนี้"

“หนักมากเหรอ?” สุ่ยเซิงไม่เชื่อ “อาจารย์ล้อเล่นหรือเปล่า?”

“ถ้าไม่เชื่อก็ลองดูแล้วจะรู้”

สุ่ยเซิงถือภาชนะสัมฤทธิ์รูปสี่เหลี่ยมมีขาด้วยมือทั้งสอง เขาใช้กำลังทั้งหมดยกภาชนะสัมฤทธิ์รูปสี่เหลี่ยมมีขาด้วยสองมือ แต่ไม่สามารถยกออกมาได้

“ให้ตายเถอะ หนักขนาดนี้ ใครจะยกได้ล่ะ ”

ทันทีที่สุ่ยเซิงพูดจบ เขาเห็นว่าเยี่ยชิวยกภาชนะสัมฤทธิ์รูปสี่เหลี่ยมมีขาออกมาได้อย่างง่ายดายด้วยมือเดียว

สุ่ยเซิงพูดด้วยความตกตะลึงบนใบหน้า: "หมอเยี่ยแข็งแกร่งจริงๆ"

อมตะฉางเหม่ยตกตะลึงกับความแข็งแกร่งของเยี่ยชิวเช่นกัน และกระซิบว่า : "ไอ้เด็กเปรต!"

เยี่ยชิวหยิบภาชนะสัมฤทธิ์รูปสี่เหลี่ยมมีขาขึ้นมา และสังเกตอย่างระมัดระวัง

เขาค้นพบว่าภาชนะสัมฤทธิ์รูปสี่เหลี่ยมมี 3 ขา สลักด้วยลวดลายมังกรอันงดงาม ดูสง่างาม และเคร่งขรึม