บทที่ 607 มิงค์สมุนไพรในตำนาน

เมื่อสุ่ยเซิงได้ยินที่อมตะชางเหม่ยกล่าวก็รู้สึกโกรธจนหน้าบูดบึ้ง

พูดแต่คุณธรรมสัจธรรมความซื่อสัตย์เห็นอกเห็นใจ จะว่าไปแล้วก็คิดถึงแต่เงิน

ไร้ยางอายที่สุด!

เยี่ยชิวเองก็รู้สึกลังเลใจเล็กน้อย

โลงศพนี้มีมูลค่าถึงกว่าห้าพันล้าน หากขายออกไปก็จะได้แบ่งเงินกันคนละครึ่ง

ต้องรู้ว่าบนโลกนี้ คนกว่าเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ไม่สามารถเก็บเงินได้เท่านี้ตลอดทั้งชีวิตของเขา

เมื่อมีเงินนี้ เยี่ยชิวก็สามารถกลายเป็นเศรษฐีได้

ขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น

เยี่ยชิวก็ถอนหายใจ "ไม่ดีกว่า!"

"เพราะอะไร?" อมตะชางเหม่ยไม่เข้าใจ

เยี่ยชิวกล่าว "ที่เรามาภูเขามังกรใหญ่ครั้งนี้ก็ได้รับอะไรหลายอย่างมากมายแล้ว อย่าได้คิดเรื่องนี้เลย"

"โลงศพนี้ยากที่จะพบเห็นได้ง่ายๆ และอาจเรียกได้ว่าเป็นสมบัติของประเทศได้อย่างแน่นอน"

"กลับไปผมจะสั่งให้คนของวังซาตานมาที่นี่แล้วนำโลงศพนี้ออกไปเพื่อมอบให้กับทางการ"

อมตะชางเหม่ยรู้สึกเสียดายเล็กน้อย

"นายต้องคิดให้ดีๆ นะ นี่ไม่เพียงแค่โลงศพโลงหนึ่งเท่านั้น แต่มันเป็นโลงศพที่สามารถทำเงินได้มหาศาล ถ้าส่งให้ทางการคงน่าเสียดายแย่!"

เยี่ยชิวกล่าว "ตาเฒ่า เป็นคนต้องรู้จักความพอดี ถ้าพอใจในสิ่งที่ตัวเองมีจึงจะมีความสุข"

"ครั้งนี้คุณไม่เพียงตามหาดาบเทียนซือเจอ แถมยังได้ยาแห่งความสุขมาจนสามารถรักษาอาการบาดเจ็บได้และยังเข้าถึงชี่แท้ได้ แค่นี้ก็มากพอแล้ว"

"อีกอย่าง คุณอายุปูนนี้แล้ว คุณจะเอาเงินมากมายไปทำอะไร?"

อมตะชางเหม่ยยิ้ม "ใครจะรังเกียจเงินล่ะ นายลองดูพวกเศรษฐีสิ อายุหกสิบเจ็ดสิบกว่าแล้วยังไม่หยุดทำงานหาเงินกันเลย"

"ทำไมคุณถึงไม่ดูว่าพวกเขาต่างมีจุดจบกันยังไงบ้าง? พวกเศรษฐีระดับต้นๆ เหล่านั้น ตอนนี้ล้วนถูกประชาชนนับไม่ถ้วนคอยก่นด่าและสาปแช่ง บางคนต้องเข้าคุกไป คุณอยากเป็นแบบนั้นเหรอ?"

เยี่ยชิวกล่าว "เงินหาเมื่อไรก็ได้ แต่ความโลภมักนำพาสิ่งไม่ดีเข้ามาเสมอ ดีไม่ดีอาจทำร้ายตัวเอง"

อมตะชางเหม่ยจึงได้กล่าวออกไป "ก็ได้ ครั้งนี้ฟังนายก็ได้ คิดเสียว่าทำประโยชน์เพื่อประเทศชาติแล้วกัน!"

ทั้งสามออกจากถ้ำหินและกลับไปที่ด้านนอกของภูเขา

"อาจารย์ เรากลับทางเดิมหรือว่าหาเส้นทางใหม่เหรอครับ?" สุ่ยเซิงถาม

"ไม่ต้องรีบร้อน ฉันลองทำนายดูก่อน" อมตะชางเหม่ยหยิบเหรียญสามเหรียญออกมาพร้อมกับท่องคาถาพึมพำ

เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง

อมตะชางเหม่ยกล่าว "เดินทางไปทิศตะวันตกต่อไปเรื่อยๆ"

สุ่ยเซิงชำเลืองมองไปและเห็นว่าทางทิศตะวันตกยังมีภูเขาขนาดใหญ่อีกหลายลูกและจากนั้นก็ทำหน้าเศร้า "อาจารย์ เรากลับทางเดิมเถอะ ไม่มีอันตรายอะไรด้วย"

"นายจะไปรู้อะไร!" อมตะชางเหม่ยกล่าว "เมื่อครู่คำทำนายออกมาอย่างชัดเจนแล้วว่าทางทิศตะวันตกดีมาก เราเดินไปทางทิศตะวันตกต่อไปเรื่อยๆ อาจเจออะไรดีๆ ก็ได้"

สุ่ยเซิงแววตาเปล่งประกาย "อาจารย์ อาจารย์พูดจริงเหรอ?"

"ถ้าไม่จริงแล้วคิดว่าฉันโกหกหรือยังไง?" อมตะชางเหม่ยจ้องหน้าสุ่ยเซิงและหันไปพูดกับเยี่ยชิว "เชื่อฉัน ทางทิศตะวันตกจะต้องมีอะไรดีๆ อย่างแน่นอน"

"ตามนั้น"

เยี่ยชิวไม่ได้คาดหวังอะไร เขารู้เป็นอย่างดีว่าคำทำนายของอมตะชางเหม่ยนั้นตรงหรือไม่ ซึ่งแทบทั้งหมดนั้นไม่ตรงแถมยังทำนายออกมามั่วๆ อีกด้วย

อมตะชางเหม่ยเห็นว่าเยี่ยชิวไม่ขัดจึงได้โบกมือ "ออกเดินทางได้ เรามุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกกัน!"

มุ่งหน้าทางทิศตะวันตก?

ในหัวของเยี่ยชิวนึกถึงฉากในภาพยนตร์เรื่องหนึ่งขึ้นมา นางเอกในเรื่องนั้น.....

เอ่อ ใหญ่มาก!

ทั้งสามมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกและระหว่างทางก็ได้ข้ามผ่านภูเขาขนาดใหญ่สามลูกโดยไม่ได้พบเจออะไรดีๆ อย่างที่อาจคิดเอาไว้เลย

สุ่ยเซิงบ่นออกมา "อาจารย์ ผมสงสัยเหลือเกินว่าผมและหมอเยี่ยจะถูกอาจารย์หลอกเข้า เดินทางมาไกลขนาดนี้แล้วยังไม่พบเจออะไรแม้แต่นิดเดียวเลย"

ทั้งสามเดินทางข้ามผ่านอีกสองภูเขา