บทที่ 610 ปู่เทียนโส่ว

ผู้อาวุโสหลี่ถือกล่องยาแล้วพูดกับผู้คนที่มาดูว่า: "หลีกทางหน่อย ฉันเป็นหมอ"

ผู้เห็นเหตุการณ์เห็นว่าชายชราสวมเสื้อคลุมมีออร่าที่ไม่ธรรมดา พวกเขารีบพูด: "มีคนกำลังรักษาผู้บาดเจ็บอยู่แล้ว"

“โอ้?” ผู้อาวุโสหลี่เบียดตัวเข้าไป เขาเห็นเยี่ยชิว

ขณะเขากำลังจะเข้าไปช่วย แต่ทันทีที่เขาเห็นเข็มทองคำเจ็ดเล่มติดอยู่ในอกของคนขับ

เข็มทองทั้งเจ็ดเข็มสั่นอย่างรวดเร็วและส่งเสียงหึ่งๆ ขณะเดียวกัน มีอากาศสีทองไหลผ่านระหว่างเข็มทองทั้งเจ็ด

ผู้อาวุโสหลี่ตกใจมาก

“นี่คือ...การฝังเข็มชีซิง!”

ผู้อาวุโสหลี่เหลือบมองเยี่ยชิวด้วยความตกใจ

“เป็นการฝังเข็มที่ยอดเยี่ยมจริงๆ!”

จากนั้นสายตาของผู้อาวุโสหลี่ก็มองไปที่ศีรษะของคนขับ

เขาสังเกตเห็นเข็มทองอีกห้าเข็ม

เข็มทองคำสองเข็มถูกสอดเข้าไปในขมับทั้งสองข้างของหน้าผากของคนขับ และเข็มทองคำอีกสามเข็มถูกสอดเข้าไปในจุดฝังเข็มทั้งสามจุด

“นี่คือการฝังเข็มห้าองค์ประกอบ!”

ท้ายที่สุดแล้ว ผู้อาวุโสหลี่เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการแพทย์แผนจีน และเขาจึงสามารถรู้เทคนิคที่เยี่ยชิวใช้ได้อย่างรวดเร็ว

“ชายหนุ่มคนนี้มีพลังมาก เขาเชี่ยวชาญเทคนิคการฝังเข็มที่ไม่มีใครเทียบได้คือเข็มโบราณ เขาเป็นอัจฉริยะทางการแพทย์อย่างแท้จริง”

“ถ้าจางจิ่วหลิงอยู่ที่นี่ เกรงว่าเขาจะได้รับการยอมรับให้เป็นลูกศิษย์”

“แปลก ทำไมเขาถึงใช้การฝังเข็มห้าองค์ประกอบบนศีรษะของผู้บาดเจ็บ?”

ผู้อาวุโสหลี่สับสนเล็กน้อย

คุณสมบัติของการฝังเข็มทั้งห้าองค์ประกอบคือการปรับสมดุลของหยินและหยางในร่างกายมนุษย์และรักษาจิตใจของผู้คน

จิตวิญญาณที่เรียกว่าจิตใจ หมายถึง สิ่งต่างๆ ทางจิต เช่น ความเศร้า ความฉุนเฉียว ความวิตกกังวล ความฉุนเฉียว ความหดหู่...

แต่ทำไมเขาถึงใช้การฝังเข็มห้าองค์ประกอบกับผู้บาดเจ็บ?

ผู้อาวุโสหลี่ขมวดคิ้ว และเหลือบมองเยี่ยชิวเล็กน้อย จากนั้นสายตาของเขาก็ตกลงไปบนศีรษะของคนขับ หลังจากสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็คิดได้ทันที

“รู้แล้ว เขาใช้การฝังเข็มห้าองค์ประกอบเพื่อหยุดเลือดของผู้บาดเจ็บ”

“วิธีนี้เสี่ยงเกินไป หากไม่ระวัง นอกจากจะหยุดเลือดไม่ได้แล้ว ยังทำให้ผู้บาดเจ็บเสียเวลาในการรักษาด้วย”

“อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเขาจะใช้การฝังเข็มห้าองค์ประกอบเพื่อหยุดเลือด มันก็จะไม่เร็วขนาดนั้น เขาน่าจะใช้เทคนิคอื่น ๆ เสริม”

"เทคนิคอะไร?"

ผู้อาวุโสหลี่ถามตัวเองกลับ ถ้าเขาจะพยายามหยุดเลือดของผู้บาดเจ็บ เขาคงเร็วไม่เท่าเยี่ยชิว

ผู้อาวุโสหลี่เริ่มสงสัยเกี่ยวกับเยี่ยชิวมากขึ้น

ศาสตราจารย์เฉียนเดินมาหาผู้อาวุโสหลี่ และดูผู้บาดเจ็บ จากนั้นถามว่า "ผู้อาวุโสหลี่ ทำไมไม่เข้าไปช่วยล่ะ?"

“ฉันไม่จำเป็นต้องทำอะไรแล้ว” ผู้อาวุโสหลี่กล่าว

“ทำไม?” ศาสตราจารย์เฉียนรู้สึกประหลาดใจ

ผู้อาวุโสหลี่ยิ้มและพูดว่า: "ชายหนุ่มที่รักษาผู้บาดเจ็บนั้นเก่งมาก"

“จริงเหรอ?” ศาสตราจารย์เฉียนคิดว่าผู้อาวุโสหลี่ถ่อมตัว เขาเหลือบมองเยี่ยชิว เขายิ้มแล้วพูดว่า “ผู้อาวุโสหลี่ ในเมื่อคุณไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่อีกต่อไป เราเดินทางต่อไปดีไหม ?”

"ไม่ต้องกังวล สังเกตการณ์ต่อเถอะ"

ผ่านไปประมาณสามนาที

เยี่ยชิวสะบัดนิ้วและเข็มทองทั้งเจ็ดเล่มที่แต่เดิมเจาะเข้าไปในหน้าอกของคนขับก็หยุดลงทันที จากนั้นเขาก็ดึงเข็มทองคำทั้งเจ็ดกลับด้วยการขยับมือขวา

“เย็บเร็วขนาดนั้นเลย”

ตาของผู้อาวุโสหลี่เป็นประกาย

ความเร็วของเข็มของเยี่ยชิวนั้นรวดเร็วและมั่นคง เหมือนกับเมฆที่ไหลและน้ำที่ไหล ซึ่งดูน่าพอใจ

ผู้อาวุโสหลี่เริ่มเปรียบเทียบเยี่ยชิวกับจางจิ่วหลิงโดยไม่รู้ตัวและในที่สุดก็ได้ข้อสรุป