บทที่ 613 ความลับของซุนเมิ่งเจี๋ย

หลังจากที่ซุนเมิ่งเจี๋ยทำทุกอย่างเสร็จแล้ว เธอก็หันหลังกลับเพื่อจากไป

ทันใดนั้น ประตูก็ถูกเตะเปิดออกอย่างแรง และร่างมืดก็รีบเข้ามาจากด้านนอก

ซุนเมิ่งเจี๋ยรู้สึกประหลาดใจและรีบกำหมัดแน่น แต่ก่อนที่เธอจะทันได้โต้ตอบ เธอก็ถูกตรึงไว้บนเตียงอันงดงามของพี่หลิน

หลังจากนั้น ออร่าความเป็นชายที่แข็งแกร่งก็ปกคลุมเธอ

“ไสหัวไป!”

ซุนเมิ่งเจี๋ยตะโกนอย่างแรงและพยายามจะต่อย

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เธอจะปล่อยหมัดไป มันก็ถูกมืออันอบอุ่นจับไว้

นักสู้ผู้เก่งกาจ!

ซุนเมิ่งเจี๋ยตอบสนองอย่างรวดเร็ว และมืออีกข้างของเธอก็ชกอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

แต่ที่ต้องประหลาดใจคือ ก่อนที่เธอจะรัวหมัด คนอื่นก็จับไว้เสียก่อน

ซุนเมิ่งเจี๋ยต่อสู้อย่างเข้มแข็ง แต่ความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายมีอย่างล้นหลาม และเธอก็ไม่สามารถหลุดพ้นได้ เธอถูกตรึงไว้อย่างแน่นหนา ซึ่งทำให้ซุนเมิ่งเจี๋ยโกรธจัด “ปล่อยนะ!”

“ไม่คิดว่าคุณจะอารมณ์ร้อนขนาดนี้”

เมื่อได้ยินเสียงดังกล่าว ซุนเมิ่งเจี๋ยก็ตกตะลึง

“คุณคือเยี่ยชิวใช่ไหม? เยี่ยชิว ไอ้สารเลว ปล่อยฉันซะ”

แทนที่จะปล่อยซุนเมิ่งเจี๋ย เยี่ยชิวกลับยิ้มอย่างขี้เล่นและพูดว่า “มันไม่ง่ายเลยที่เราจะมีเวลาร่วมกันตามลำพัง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสถานการณ์เช่นนี้ คุณไม่คิดว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นเหรอ?”

“คุณต้องการอะไร?” ซุนเมิ่งเจี๋ยตะคอก “ฉันเตือนคุณ หากคุณกล้าทำอะไร ฉันจะบอกพี่หลิน”

“คุณคิดว่าพี่หลินจะสนใจไหม?”

หลังจากที่เยี่ยชิวพูดคำเหล่านั้นแล้ว ซุนเมิ่งเจี๋ยก็เงียบไป

ใช่แล้ว พี่หลินจะสนใจจริงๆเหรอ?

คงไม่หรอก

เยี่ยชิวมีผู้หญิงหลายคนอยู่รอบตัวเขา แต่ซุนเมิ่งเจี๋ยไม่เคยเห็น พี่หลินอิจฉา

ซุนเมิ่งเจี๋ยหายใจเข้าลึกๆ สงบสติอารมณ์ แล้วถามอย่างเย็นชาว่า “เยี่ยชิว คุณต้องการอะไร?”

“คุณคิดอย่างไร?” เยี่ยชิวตอบโดยเอาหน้าแนบกับแก้มของซุนเมิ่งเจี๋ย

ทันใดนั้น ซุนเมิ่งเจี๋ยก็รู้สึกคันบนใบหน้าของเธอ ราวกับว่ามีมดนับล้านคลานอยู่บนนั้น มันทำให้เธอไม่สบายใจอย่างยิ่ง และเธอก็ตะโกนว่า “ไปให้พ้นจากฉัน!”

“โอ้? แล้วคุณไม่ชอบฉันเหรอ?” เยี่ยชิวกล่าวว่า “ผู้ชายที่หล่อเหลาและมีความสามารถอย่างฉันนั้นหาได้ยากในยุคนี้”

“ปล่อยนะ ไสหัวไป!”

ในขณะที่ตะโกน ซุนเมิ่งเจี๋ยต่อต้านอย่างดุเดือด อารมณ์ของเธอก็พุ่งสูงขึ้น

เยี่ยชิวถอนหายใจภายใน

แท้จริงแล้ว เธอมีอาการเกลียดผู้ชาย และอาการนี้รุนแรงมาก

เยี่ยชิวปล่อยมือจากซุนเมิ่งเจี๋ย ถอยไปสองก้าว แล้วเปิดไฟในห้อง

ซุนเมิ่งเจี๋ยสวมชุดราตรีผ้าไหมสีขาว แม้ว่าลวดลายบนเสื้อผ้าจะล้าสมัย แต่คอเรียว กระดูกไหปลาร้าที่ละเอียดอ่อน และขาเรียวยาวที่สวยงามของเธอยังคงมีเสน่ห์

“คุณมองอะไร?”

ใบหน้าของซุนเมิ่งเจี๋ยแดง ดวงตากลมโตของเธอเต็มไปด้วยความโกรธ

แต่เธอก็ดูน่ารักกว่าปกติมา

“ฉันกำลังดูคุณอยู่!” เยี่ยชิวหัวเราะเบาๆ

“อย่ามอง!” ซุนเมิ่งเจี๋ยพูดอย่างดุเดือด “ถ้าคุณมองต่อไป ฉันจะควักลูกตาของคุณออก!”

“ผู้หญิงสวยก็เหมือนงานศิลปะที่น่ามอง” สายตาของเยี่ยชิว จ้องมองไปที่ร่างของซุนเมิ่งเจี๋ย อย่างไร้ยางอายในขณะที่เขาพูดว่า “ซุนเมิ่งเจี๋ย ฉันไม่เคยรู้มาก่อน แต่จริงๆ แล้วคุณค่อนข้างสวย มันแค่……”

“แค่อะไร?” ซุนเมิ่งเจี๋ยถามโดยไม่สมัครใจ

หลังจากพูดคำเหล่านั้นแล้ว ซุนเมิ่งเจี๋ยก็รู้สึกเสียใจทันที ฮึ่ม ไม่อยากจะพูดต่อกับผู้ชายแบบนี้เลย

เขาคงจะไม่พูดอะไรดีๆ แน่นอน

“คุณเคยเลี้ยงดอกกุหลาบมั้ย?” เยี่ยชิวถามคำถามแปลกๆ อย่างน้อยในสถานการณ์เช่นนี้ มันก็แปลกที่จะถามคำถามเช่นนี้

“ไม่ใช่เรื่องของคุณ” ซุนเมิ่งเจี๋ยตอบด้วยน้ำเสียงที่ไม่เป็นมิตร