บทที่ 612 อาการเกลียดผู้ชาย

หลังจากมาถึงที่พักของพี่หลินแล้ว เยี่ยชิวก็พบว่าวิลล่านั้นมืดสนิทและไม่มีแสงเลย

“หืม พี่หลินหลับไปแล้วเหรอ?”

เยี่ยชิวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เพราะตามความเข้าใจของเขา พี่หลินเป็นคนบ้างานและมักจะไม่เข้านอนจนกว่าจะหลังเที่ยงคืน

“เธอคงยุ่งกับงานมากช่วงนี้ น่าจะเหนื่อยมาก”

“ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับผู้หญิง ที่จะจัดการงานหนักขนาดนี้”

“ฉันไม่ควรกดกริ่งประตู เพื่อไม่ให้รบกวนการนอนหลับของพี่หลิน”

ด้วยความคิดเหล่านี้ เยี่ยชิวจึงรีบกระโดดเข้าไปในลานบ้านและมาถึงที่มุมกำแพง ด้วยการกระโดดเบาๆ เขาก็ปรากฏตัวบนทางเดินชั้นสอง

จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปใกล้ประตูห้องของพี่หลินอย่างเงียบๆ พร้อมที่จะผลักมันให้เปิดออก ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากภายในห้อง

เสียงฝีเท้านั้นเบามาก ถ้าไม่ใช่เพราะการได้ยินที่น่าทึ่งของเยี่ยชิว เขาคงไม่สังเกตเห็นมันเลย

พี่หลินไม่ได้หลับเหรอ?

แต่ทำไมไฟไม่เปิด?

เยี่ยชิวรู้สึกสับสน เขาแนบหูที่ประตูแล้วฟังสักพัก สีหน้าของเขาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเย็นชา

“คนที่อยู่ข้างในไม่ใช่พี่หลิน”

“อาจจะเป็นขโมย?”

เยี่ยชิวสะดุ้งและเตรียมที่จะรีบเข้าไป แต่ทันใดนั้น เสียงทุ้มและแปลกก็ดังขึ้น “อืม...…”

เสียงผู้หญิงเหรอ?

เยี่ยชิวรู้สึกประหลาดใจอย่างมากและเปิดใช้งานตาสวรรค์ของเขาทันที โดยมองเข้าไปในห้อง

วินาทีถัดมาเขาก็ตกตะลึง

ภายในห้องของพี่หลิน มีผู้หญิงคนหนึ่ง

ในขณะนี้ ผู้หญิงคนนั้นหันหลังให้เยี่ยชิว ยืนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า และถือเสื้อผ้าของพี่หลินไว้ในมือ เธอยกมันขึ้นที่จมูก เอียงศีรษะไปด้านหลัง และดมกลิ่นของเสื้อผ้าอย่างล้ำลึก

ฉากนี้ เกินความคาดหมายของเยี่ยชิวโดยสิ้นเชิง

เขามองเข้าไปในห้องอีกครั้ง แต่ไม่เห็นร่องรอยของพี่หลินเลย นั่นหมายความว่า พี่หลินไม่ได้กลับบ้าน

การจ้องมองของเยี่ยชิวกลับไปหาผู้หญิงคนนั้น

“ผู้หญิงคนนี้คือใคร และทำไมเธอถึงมาอยู่ในห้องของพี่หลิน?”

เยี่ยชิวขมวดคิ้วจ้องมองเธออยู่พักหนึ่ง หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นก็หันกลับมา และใบหน้าที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นในสายตาของเยี่ยชิว

ผู้ช่วยของพี่หลิน ซุนเมิ่งเจี๋ย!

“บ้าจริง นี่เรื่องจริงเหรอ?” เยี่ยชิวตกใจมากจนลูกตาของเขาแทบจะหลุดออกมา

เขาไม่เคยคาดหวังว่าซุนเมิ่งเจี๋ยจะมีนิสัยที่แปลกประหลาดเช่นนี้

“เธอมักจะดูเป็นคนดีมาก แต่ฉันไม่เคยคาดหวังว่าเธอจะมีงานอดิเรกเช่นนี้ ดูเหมือนว่าคนสมัยก่อนพูดถูก ไม่มีใครสามารถตัดสินใครจากรูปลักษณ์ภายนอกเพียงอย่างเดียวได้”

ต่อไป

เยี่ยชิวเห็นซุนเมิ่งเจี๋ยหยิบเสื้อผ้าที่ละเอียดอ่อนของพี่หลินออกจากตู้เสื้อผ้าทีละชิ้น มีทั้งแบบลูกไม้ แบบกลวง และแบบลายเสือดาว...…

ทุกประเภทที่มี

ต้องมีอย่างน้อยยี่สิบหรือสามสิบชิ้น!

ซุนเมิ่งเจี๋ยถือเสื้อผ้าแต่ละชิ้นไว้ตรงหน้าจมูกของเธอ สูดดมอย่างลึกซึ้งสองครั้งโดยหลับตา จากนั้นจึงนำเสื้อผ้าเหล่านั้นกลับเข้าไปในตู้เสื้อผ้าทีละชิ้น

ในที่สุดเธอก็เปิดลิ้นชักของตู้เสื้อผ้าและหยิบชุดกี่เพ้าสีดำออกมา

เยี่ยชิวเคยเห็นชุดกี่เพ้านี้มาก่อน และครั้งสุดท้ายที่พี่หลินใส่มัน พวกเขามีช่วงเวลาที่ดีร่วมกัน

เธอวางแผนจะทำอะไร?

ขณะที่เยี่ยชิวสับสน ซุนเมิ่งเจี๋ยก็ถอดเสื้อผ้าของเธอออกและสวมชุดกี่เพ้าของพี่หลิน

มันลงตัวพอดี

รูปร่างของเธอมีความชัดเจน

เนื่องจากกี่เพ้านั้นสั้น ขาของซุนเมิ่งเจี๋ยจึงดูยาวเป็นพิเศษเหมือนตะเกียบ บางและเรียว

แน่นอนว่าขาของเธอยาวอยู่แล้ว